ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

            หมอเทวดาชวีเข้าไปขอบคุณกู้อวี้ต่อหน้าชาวบ้านบอกว่าวันนั้นตนเองขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรคนเดียวต่อมาพลัดตกเนินเขาจนสลบไสลไม่ได้สติ หากไม่ได้พวกกู้อวี้ช่วยเหลือเอาไว้ ป่านนี้คงกลายเป็นผีเฝ้าป่าแห่งนั้นไปแล้ว

            ต่อมาชายชราได้หันไปกล่าวกับผู้ใหญ่บ้านต่อหน้าชาวบ้านอีกว่า“ข้าไม่ทราบว่าเรื่องนี้ถูกลือกันไปเช่นนี้ได้อย่างไร คนทั้งคู่คือผู้มีพระคุณหาใช่ผู้ที่ทำร้ายข้าไม่ ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง หลังจากฟื้นขึ้นมาก็ควรส่งคนมาอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ชาวบ้านรับรู้พวกท่านจะได้ไม่ต้องคาดเดากันไปเอง”

            สิ้นประโยคนี้ผู้ใหญ่บ้านมีสีหน้าแดงจัดด้วยความอับอายหลิ่วตี๋กับหมอเทวดาชวีทักทายปราศัยกับผู้ใหญ่บ้านต่ออีกสองสามประโยคแล้วถึงค่อยเดินเข้าไปในบ้านสกุลกู้โดยที่หน้าบ้านมีองครักษ์คอยเฝ้าอยู่เพื่อกันไม่ให้ชาวบ้านที่อยากรู้อยากเห็นตามเข้าไปข้างในได้

            คล้อยหลังทั้งคู่ไปแล้ว ผู้ใหญ่บ้านค่อยหันไปเอ่ยถามหญิงชาวบ้านในหมู่บ้านด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“ผู้ใดเป็นคนพูดว่าเจินเจินทำร้ายชายชราผู้นั้นจนถึงแก่ชีวิตพวกเจ้าไปฟังผู้ใดมา!”

            หญิงชาวบ้านแซ่หลิ่วชี้ไปยังอีกคน“ข้าฟังมาจากมารดาของซานลวี่จื่อ!”

            มารดาของซานลวี่จื่อพลันตกใจชี้ซัดทอดไปยังอีกคนทันใดซึ่งอีกคนก็ชี้ไปยังอีกคน จนสุดท้ายซัดทอดไปถึงเจ้าใหญ่

            ชาวบ้านทุกคน “…”

            เจ้าใหญ่ที่กำลังถูกทุกคนในหมู่บ้านด่าทอว่าหน้าไม่อายโดยไม่รู้ตัวในเวลานี้ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงเดินออกจากห้องมาดู พบว่าสีหน้าของท่านพ่อท่านแม่ ท่านย่ารวมถึงท่านปู่ดูไม่ดีนัก นางใจเต้นรัวแรงอย่างไม่สู้ดีผู้สูงศักดิ์ผู้นั้นไม่ใช่ว่าไปเอาเรื่องที่บ้านสกุลกู้หรอกหรือเช่นนั้นแล้วท่านปู่ท่านย่าก็น่าจะดีใจ ไฉนถึง…

            หากยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากถาม ท่านปู่ยกมือขึ้นสูงแล้วฟาดลงบนใบหน้าท่านย่าอย่างแรงจนหญิงชราล้มลงไปกับพื้นส่งเสียงร่ำไห้อย่างเจ็บปวด ไม่เพียงเท่านั้นผู้เฒ่าหยวนยังตามเข้าไปกระชากผมแล้วตบเข้าที่ใบหน้าอีกครั้ง

            “นังหญิงสารเลว! ข้าจะปลดเจ้า!เป็นเพราะเจ้าบอกให้ข้าไล่เจ้ารองออกไปและเป็นเพราะเจ้าที่เอาแต่พูดว่าเจ้าหกคือตัวโชคร้าย! ช่างน่าตายนัก!ของตอบแทนมากมายถึงเพียงนั้นล้วนแล้วแต่เป็นของมีค่าทั้งสิ้น ยังไม่ต้องพูดถึงของในหีบลำพังแค่ผ้าไหมพวกนั้น ต่อให้เอาเจ้าไปขายก็ยังไม่พอให้ข้าซื้อหามาได้เลย!”

            หวางซื่อเอามือกุมใบหน้าด้วยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจพยายามจะอธิบาย“หากไม่ใช่เพราะเจ้าใหญ่พูดให้ข้าฟังว่าเจ้าหกก่อเรื่องให้คนสกุลกู้แล้วพวกเราหรือจะเข้าใจไปเช่นนั้นหากไม่ใช่เพราะเจ้าใหญ่พูดเช่นนี้ของตอบแทนเหล่านั้นก็จะต้องเป็นของพวกเรา…”

            จบประโยคนี้เป้าหมายของผู้เฒ่าหยวนเปลี่ยนไปยังเจ้าใหญ่แทนในทันใด

            เจ้าใหญ่ไม่เคยเห็นท่านปู่โกรธจัดเช่นนี้มาก่อนก่อนหน้านี้ต่อให้เขาโมโหอย่างไรอย่างมากก็แค่จุดแท่งยาสูบแล้วสูบ ทว่าไม่เคยถึงขั้นลงไม้ลงมือเช่นครั้งนี้มาก่อนครั้นท่านปู่เดินมาถึงตัวนาง ไม่รอให้พูดพร่ำทำเพลงใดๆ ทั้งสิ้น เขายกมือแล้วตบมาที่ใบหน้าของนางอย่างแรง

            “ท่านพ่อ…”

            “เจ้าใหญ่…”

            เจียงซื่อมีสีหน้าตื่นตกใจรีบเข้าไปประคองบุตรสาวที่ถูกตบจนล้มไปกองกับพื้นพลางเงยหน้ามองพ่อสามีอย่างไม่เชื่อสายตา

            หยวนเหล่าต้าเข้าไปยืนบังหน้าบุตรสาวอย่างปกป้อง“ท่านพ่อ ท่านตบเจ้าใหญ่ด้วยเหตุใด ชีวิตที่สุขสบายของพวกเราล้วนขึ้นอยู่กับนาง!”

            ผู้เฒ่าหยวนโต้กลับสีหน้ากราดเกรี้ยว“หากไม่ใช่เพราะข้าหลงเชื่อพวกเจ้าไล่เจ้ารองออกจากบ้านไปละก็ป่านนี้ข้ามีชีวิตที่สุขสบายไปแล้ว ให้รอนางน่ะหรือ จะต้องรอไปถึงเมื่อใด!ตามความเห็นข้า ผู้ที่มีบุญวาสนาสูงส่งหาใช่เจ้าใหญ่ไม่ ก่อนหน้านี้เป็นเพราะหลิ่วซิ่วไฉได้หมั้นหมายกับเจ้าหกถึงได้กลับมาเป็นปกติไม่ใช่เจ้าใหญ่ เวลานี้พอเจ้าหกไปอยู่บ้านสกุลกู้คนสกุลกู้ทั้งคนหนุ่มคนแก่ต่างแข็งแรงขึ้นไม่น้อย!

            “มิหนำซ้ำเวลานี้ผู้สูงศักดิ์ยังมาเป็นหนี้บุญคุณคนสกุลกู้อีกวันคืนอันสุขสบายกำลังรอคนสกุลกู้อยู่ข้างหน้าแล้ว อันที่จริงคืนวันอันสุขสบายเหล่านี้ควรต้องเป็นของพวกเราสกุลหยวนแต่เป็นเพราะพวกเจ้าเอาแต่พูดว่าเจ้าใหญ่คือผู้มีบุญวาสนาสูงส่งมาเกิดเป็นเพราะข้าหลงเชื่อคำนั้นถึงได้กลายเป็นเช่นนี้!”

            ประโยคนี้ของผู้เฒ่าหยวนทำให้ภายในใจของเจ้าใหญ่รู้สึกหนาวสะท้านนางอาศัยคำทำนายว่าตนเป็นผู้มีบุญวาสนาสูงส่งจึงทำให้มีที่ยืนในสกุลนี้แต่ถ้าหากเรื่องนี้ทำให้คนในสกุลไม่คิดเช่นเดิมแล้วเล่า เมื่อคิดได้ดังนี้หญิงสาวจึงดิ้นออกจากอ้อมกอดของมารดาจากนั้นคลานเข่าอ้อมบิดาไปหาท่านปู่แล้ววิงวอน

            “ท่านปู่ ข้าขออภัยท่านเป็นเพราะข้าหลงเชื่อคำพูดของท่านอารองกับท่านอาสะใภ้รองข้าถามพวกเขาถึงเรื่องที่เกิดขึ้นซึ่งพวกเขาก็บอกข้าว่าเจ้าหกก่อเรื่องเข้าให้แล้ว คิดไม่ถึงว่าเพื่อให้ได้ครอบครองของตอบแทนพวกนั้นพวกเขาจะถึงกับโกหกข้า ท่านปู่ ท่านอย่าโมโหไปเลยเจ้าค่ะพี่เหวินไฉมีวิธีหาเงินแล้ว ทั้งยังบอกอีกว่าหากได้เงินมาจะแบ่งให้ข้าครึ่งหนึ่งข้ามิกล้าพูดออกมาเพราะต้องปิดเรื่องนี้เป็นความลับจากหลิ่วต้าเหนียง[1]”

            จบประโยคนี้สีหน้าผู้เฒ่าหยวนถึงค่อยดีขึ้นเล็กน้อย หวางซื่อซึ่งถูกสามีตบจนใบหน้าบวมเป่งนึกถึงเงินที่เจ้าใหญ่ให้ตัวเองมาก่อนหน้านี้ก็รีบเข้าไปช่วยพูดแทนหลานสาว

            “ท่านพี่ ไฉนท่านถึงยังคิดไม่ตกเวลานี้ชีวิตเจ้าหกจะมีชีวิตที่ดีอย่างไรล้วนไม่เกี่ยวข้องกับพวกเราแล้วท่านดูเจ้ารอง มีชีวิตที่สุขสบาย ได้ของตอบแทนมากมายแต่กลับไม่นึกถึงพวกเราเลยแม้แต่น้อย ผิดกับเจ้าใหญ่ที่คิดถึงพวกเราอยู่เสมอไม่ว่าคำทำนายที่นักพรตผู้นั้นพูดถึงจะหมายถึงผู้ใดอย่างไรเจ้าใหญ่ก็คือผู้มีวาสนาของสกุลเรา!”

            “ใช่ขอรับท่านพ่อท่านอย่าได้ถูกเส้นผมบังตา ทรัพย์สินเท่านั้นหรือจะสู้ทรัพย์สินมากมายที่รอให้เราครอบครองในภายภาคหน้าได้อีกอย่างชีวิตที่สุขสบายไหนเลยจะได้มาอย่างง่ายดายเพียงนั้นต้องพบเจออุปสรรคมากมายเสียก่อนถึงจะได้มีชีวิตสุขสบาย ข้าว่าคงมีแค่ผ้าไหมพวกนั้นที่มีราคาของในหีบไม่แน่ว่าจะมีราคา คงเพราะกลัวผู้อื่นจะรู้จึงใส่เอาไว้ในหีบหากเป็นของตอบแทนมีค่าจริงจะหลบๆ ซ่อนๆ ไปไย”

            ผู้เฒ่าหยวนลองคิดตาม พบว่าที่บุตรชายพูดมาก็มีเหตุผลไม่น้อย ใบหน้าของเขาจึงพลันเปลี่ยนเป็นรู้สึกผิด“เจ้าใหญ่ เจ้าอย่าถือสาข้าเลย เมื่อครู่ข้าเลอะเลือนไปชั่วขณะ…”

            เจ้าใหญ่ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ข้าจะไม่พอใจท่านปู่ได้อย่างไรตั้งแต่เด็กท่านปู่รักและเอ็นดูข้าที่สุด เรื่องนี้ข้าล้วนทราบดีกว่าใคร…”

            ครั้นปรับความเข้าใจกันได้บรรยากาศในสกุลหยวนกลับมาปรองดองอีกครั้ง เจ้าใหญ่กลับเข้าห้อง หลังจากปิดประตูใบหน้าที่บวมแดงเนื่องจากถูกตบพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาสักวันนางต้องทำให้คนสกุลหยวนมาคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนอยู่ต่อหน้าให้จงได้แล้วก็เจ้าหกอีกคน…

            นางอยากให้เด็กหญิงผู้นั้นตายไปเสียหาไม่แล้วคงไม่อาจสบายใจได้ยามนี้นางตระหนักแล้วว่าเหตุที่เรื่องราวทั้งหมดเป็นเช่นนี้จุดเปลี่ยนอยู่ที่เจ้าหกเพียงผู้เดียว ทว่าเด็กหญิงไม่ใช่ผู้ที่จะจัดการได้โดยง่ายไม่เหมือน…

            คงต้องค่อยเป็นค่อยไปนางเชื่อว่าสักวันจะต้องมีโอกาสแน่นอน เวลานี้เรื่องสำคัญที่สุดคือคิดหาวิธีหาเงินเพื่อไปไถ่เอาปิ่นปักผมกลับคืนมาจากเฉินหม่าจื่อ

            ณ บ้านสกุลกู้กู้เอ้อร์หลางไปเรียกเจินเจินมายังห้องโถงครั้นเห็นหลิ่วตี๋แววตาเปล่งประกายด้วยความดีใจ “พี่ชายสุนัขจิ้งจอก!”

            แววตาเปล่งประกายของเจินเจินที่มองไปยังหลิ่วตี๋ทำให้กู้อวี้รู้สึกเสียดแทงนัยน์ตายิ่งขณะที่เด็กหญิงกำลังจะพุ่งเข้าไปหาชายหนุ่ม เขาจึงยื่นมือไปดึงตัวนางไว้ทันใด

             “เจินเจิน คุณชายท่านนี้คือคุณชายหลิ่ว”กู่ซื่อรีบสอนสั่งเพราะกลัวว่าแขกผู้สูงศักดิ์จะไม่พอใจจากนั้นถึงค่อยหันไปกล่าวขออภัย “คุณชายหลิ่ว นางยังเด็กยังไม่รู้ความ ขอท่านอย่าได้ถือสา”

            เจินเจินเรียกตามที่กู่ซื่อสอนอีกครั้งอย่างเชื่อฟัง“คุณชายหลิ่ว”

            หลิ่วตี๋กลับยิ้มแย้มไม่ถือสา “ข้าชอบให้เจ้าเรียกข้าว่าพี่ชายสุนัขจิ้งจอกมากกว่า”

            ทุกคนที่นั่งอยู่ในห้อง “…”

            บุรุษผู้นี้ช่างมีนิสัยแปลกประหลาดเหลือเกินทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องคิดในใจมีเพียงแค่เจินเจินผู้เดียวเท่านั้นที่แย้มยิ้มกว้างออกมา“เช่นนั้นข้าเรียกท่านว่าพี่ชายสุนัขจิ้งจอกเหมือนเดิมดีหรือไม่”

            “เจ้าคัดอักษรเสร็จแล้วหรือ”ประโยคนี้ของกู้อวี้ทำให้บรรยากาศแช่มชื่นเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนในพลันในขณะที่เจินเจินคอตกอย่างห่อเหี่ยว เห็นแล้วชวนให้ผู้คนสงสารยิ่ง

[1]ต้าเหนียงเป็นคำเรียกสตรีที่มีอายุ