รอยรักพญามาร

        ร่างสูงกำยำเร่งฝีเท้าเมื่อถึงสนามบิน ด้านหน้ามีรถตู้สีขาวดจอดรอรับ ลูกัสก้าวขึ้นรถขบกราบแน่นนึกแค้นใจที่ตนถูกตลบหลังมองวิวด้านนอกกระจกรถแววตาแข็งกร้าว ราวหนึ่งชั่วโมงถัดมารถเลี้ยวเข้าสู่เขตคฤหาสน์หลังงามลูกัสสูดหายใจเข้าปอดเพราะรู้ว่าจุดหมายจะต้องเจอสิ่งใด

        เพียะ!

        ฝ่ามือหนักกระทบลงบนใบหน้าคมเข้ม นักฆ่าหนุ่มกัดฟันแน่นเลียริมฝีปากซึ่งมีเลือดไหลซึมออกมา

        “แกมัวไปทำบ้าอะไรอยู่!ถึงได้ให้มันพาผู้หญิงคนนั้นมาถึงฝรั่งเศส มันยากนักหรือไงแค่จัดการผู้หญิงตัวเล็กๆ!”เมแกนตวาดกร้าวลมหายใจหนักหน่วงบอกอารมณ์ของผู้พูดได้ดี

        “ถ้าหากไม่มีมาติชทุกอย่างมันต้องสำเร็จไปตามแผนแน่นอนครับนาย”

        เมแกนขบกรามแน่นสายตากร้าวจ้องมองไปยังลูกน้องคนสนิท มาติช! เขาได้ยินแต่ชื่อนี้ไม่รู้กี่ครั้งแล้ว หากไม่มีผู้ชายคนนี้การควบคุมลุคส์คงเป็นไปได้ไม่ลำบาก แต่เพราะหมอนี่ดันเป็นมือดีที่เขาปลุกปั้นมา พอได้ดีกลับทรยศไปอยู่กับลูกชายเขาเสียได้หากได้มือดีอย่างมาติชมาอยู่ข้างกายคงดีไม่น้อย

        “ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้งลูกัส จัดการเก็บผู้หญิงคนนั้นให้ได้ แล้วจับตัวหลานฉันมา...ฉันจะเอาไว้ต่อรองกับไอ้ลูกชายจองหอง ดูสิว่ามันจะยังหยิ่งจองหองกับฉันอีกไหม หากลูกมันอยู่ในมือฉันแบบนี้!” เมแกนยิ้มเหี้ยม

        “ครับ”

        ลูกัสเดินออกมาจากห้องแววตาหม่น ลมหายใจหนักถูกทอดถอน จะมีสักครั้งไหมที่คนอย่างเมแกนจะมองเห็นคนอื่นในสายตาและยอมรับความผิดที่ตัวเองกระทำ

        ลูกน้องมารายงานสถานการณ์เรียบร้อยแล้ว เขารู้ที่อยู่ของเป้าหมาย แต่...ทางด้านลุคส์เองก็ให้การคุ้มครองที่นั้นแน่นหนา คงต้องใช้แผนการขั้นเด็ดขาดแล้วเดินไปยังเรือนพักด้านหลังเป็นที่ซ่องสุมกำลังพลลูกัสสั่งการลูกน้องเพื่อเตรียมทำงานใหญ่ทันที

        มาติชเดินเข้ามาหาเจ้านายสีหน้าเครียด ลุคส์รับรู้ได้ในทันทีดูท่าคงเกิดเรื่องไม่ดีเป็นแน่

        “เกิดอะไรขึ้น?”ลุคส์ถามเสียงเครียด

        “นายพวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ผมคิดว่าพวกมันคงรู้แล้ว ว่าเจ้านายเอาตัวคุณปรางค์มาซ่อนที่นี่”

        ชายหนุ่มนิ่ง หัวใจกำลังสั่นระรัว เขากำลังรับรู้ได้ถึงสภาวะกดดันทุกทิศทุกทางพ่อต้องการอะไร ทำไมต้องทำร้ายภรรยาของเขาด้วย

        “มาติช...”ชายหนุ่มเรียกลูกน้องคนสนิทเสียงเบา

        “ครับ”

        “บางที... ฉันอาจจะต้องไปพบพ่อ”

        บอดี้การ์ดหนุ่มชะงัก เหลือบมองไปยังเจ้านายกำลังนั่งนิ่งราวกับใช้ความคิดอย่างหนักเขาเองไม่อยากให้เจ้านายเสี่ยง หากเมแกนคิดไม่ซื่อ เจ้านายอาจต้องลำบาก

        “ผมว่าไม่ดีหรอกครับ หากท่านเมแกนคิดไม่ซื่อเราจะแย่นะครับ”

        “ฉันอยากจบเรื่องบ้าๆ แบบนี้ไปสักที! หากพ่อต้องการจะฆ่าฉันฉันจะไม่ขัดขืนฉันแค่ต้องการให้พ่อปล่อยเมียกับลูกฉันไป!”

        “แต่ถ้าเจ้านายไปพบ เท่ากับว่าเจ้านายยอมแพ้นะครับเพราะท่านเมแกนคงต้องการแบบนี้ ถึงได้กดดันเราหนักขนาดนี้!” มาติชบอกสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

        “ศักดิ์ศรีของฉัน ฉันไม่ต้องการอีกแล้วฉันแค่ขอให้เมียกับลูกปลอดภัยก็พอ...ฉันพึ่งเข้าใจว่าปรางค์และไทม์สำคัญกับฉันมากกว่าทรัพย์สินหรือศักดิ์ศรีบ้าๆพวกนั้นเสียอีก!”

        บอดี้การ์ดหนุ่มจ้องมองสีหน้าและแววตาเจ้านาย เพิ่งเคยเห็นเป็นเช่นนี้ แววตาของเจ้านายเต็มไปด้วยความกังวลดูท่าคงหลงรักคุณปรางค์จริงๆ เสียแล้ว

        “แล้วนายจะให้ผมทำยังไงครับ?”

        “ฉันอยากให้แกดูแลทุกคนแทนฉันระหว่างที่ฉันไปต่อรองกับพ่อ!”

        “หากเจ้านายต้องการเช่นนั้น ผมยินดีทำให้ครับ”มาติชตอบรับคำสั่งด้วยความเต็มใจ

        ร่างสูงใหญ่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน มือกำแน่นเพื่อระงับความโกรธเกรี้ยวในตัวบิดาที่บังอาจมาทำลายหัวใจของเขาถึงสองครั้ง ความจริงเขาอยากจัดการให้สิ้นซากจะได้จบๆแต่สุดท้ายก็ทำไม่ลง หากเขาทำเช่นนั้นคงต้องมีคนสังเวยชีวิตลงไป เมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยทำทุกอย่างตามต้องการไม่สนว่าใครจะเป็นจะตายเสียด้วยซ้ำแต่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป

        มือหนากำโทรศัพท์ในมือแน่น รู้สึกเจ็บแค้นแต่เพื่อผู้หญิงที่เขารักและลูก จำต้องยอมลดศักดิ์ศรีตนเองด้านหน้าไปหาผู้ชายที่ได้ชื่อว่าพ่อแต่ไม่เคยทำหน้าที่นั้นกับเขาเลยซักครั้ง

        “ว่าไง!”ปลายสายเสียงกร้าว

        “ผมมีเรื่องจะตกลงกับคุณ!”

        เมแกนกระตุกยิ้มที่มุมปากออกมาในที่สุดลูกชายสุดแสนจะหยิ่งผยองก็ยอมคลานมาหาเขาเองจนได้ ดีเหมือนกันได้จัดการให้ทุกอย่างที่มันวุ่นวายเข้าที่เข้าทางเสียที

        “ตกลงเรื่องอะไร!”

        “เรื่องเมียกับลูกของผม!”ลุคส์บอกเสียงกร้าว

        “ได้! แกมาหาฉันที่คฤหาสน์ริมแม่น้ำเซนที่ที่แม่แกเคยอยู่”

        ชายหนุ่มตัดสายทิ้ง เอนกายพิงพนักเก้าอี้ มือหนากุมขมับแน่น งกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาด้วยความรู้สึกปวดร้าวทุกอย่างที่เขาทำในเวลานี้ก็เพื่อเธอและลูกเท่านั้น

        ลุคส์สาวเท้าออกมาจากห้องใบหน้าคมเคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัดปรางค์ปรียาเดินสวนมาเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอหญิงสาวนิ่งงันเมื่อเห็นแววตาของเขาราวกับมีน้ำเรื่ออยู่ข้างใน

        หัวใจเขาแทบระเบิดออกมาอยู่แล้ว ได้รู้จักรักแต่กลับทรมานราวกับว่าตนเองกำลังจะตายทำไมกันทำไม!เขาจะได้รับความสุขเหมือนคนอื่นไม่ได้เพราะอะไร อยากจะตะโกนถามฟ้านักเขากำลังมองเธออยู่ เห็นเธออยู่ตรงหน้า เขาควรจะทำยังไงดี ปล่อยไปอย่างนั้นหรือ?เธอคงไม่ต้องมาทุกข์ และถูกตามล่าแบบนี้หากเขาไม่เห็นแก่ตัว เขาผิดเองที่ฉุดรั้งเธอไว้เพียงเพราะอยากได้รับความสุข อยากเอื้อมไปไขว่คว้าเธอมากเหลือเกินจะเป็นไปได้ไหมหากทำเช่นนั้น เป็นไปได้ไหมหากจะกอดเธอไว้ไม่ปล่อยไป

        หญิงสาวยืนมองเขานิ่งอยู่เช่นนั้น เขาเป็นอะไรไปอย่างนั้นหรือ? ทำไมสีหน้าแววตาถึงได้เป็นแบบนั้นร่างสูงใหญ่ทอดถอนใจ เดินเลี่ยงเธอไปอีกทาง ปรางค์ปรียางงกับการกระทำของเขา เป็นครั้งแรกที่เขาเมินเธอแบบนี้ ทำไมกัน!

        มือบางคว้าท่อนแขนเขาไว้ เธอไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ แต่หัวใจกลับเรียกร้องให้ทำเธอกลัว ทำไมแววตาของเขาถึงได้บอกกับเธอว่าเขากำลังจะจากไปชายหนุ่มนิ่งงันก่อนหันมาเผชิญหน้า

        “คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”เธอถามเสียงเบาแววตาเต็มไปด้วยความกังวล

        คำถามเบาๆ ออกมาจากริมฝีปากบาง สร้างความรู้สึกหวั่นไหวให้เขาได้มากมายนักทั้งๆ ที่พยายามทำใจที่จะออกห่างจากเธอ เพราะบางทีการไปพบพ่อของเขาคราวนี้ อาจไม่ได้กลับมาพบเธออีกเพียงแค่ได้เห็นสีหน้าแววตาแสดงความห่วงใย หัวใจเขากลับเตลิดไปไกลจนกู่ไม่กลับ

        มือหนาคว้าร่างบางมากอดไว้แน่นราวกับไม่ต้องการจะให้เธอหนีหายไปไหน น้ำใสๆที่เริ่มเอ่อล้นออกมา มันกำลังไหรริน กลั้นมันไม่ไหวแล้วจริงๆ เธอและลูกคือของขวัญสุดแสนวิเศษที่พระเจ้ามอบให้แต่เขาคงไม่ดีพอที่จะได้รับมันใช่ไหม กายแกร่งที่กำลังสั่นไหวส่งผลให้ใจเธอสะท้าน มือบางลูบไล้แผ่นหลังเขาเบาๆเพื่อเป็นการปลอบประโลม

        “ไม่เป็นอะไรนะคะ...”เสียงแผ่วเบาออกมาจากริมฝีปากบางอีกครั้ง

        “ปรางค์ผมขอโทษ...”เสียงสั่นเครือเบาๆ ออกมาจากริมฝีปากหนา