นักเรียนใหม่ 2
หลังจากที่นักเรียนใหม่ออกมารวมตัวกันที่ล็อบบี้แล้ว รุ่นพี่ของแต่ละภาควิชาก็เข้ามาแยกน้อง ๆ ออกไปตามกลุ่มของตัวเอง โดยในหอหญิงกลุ่มที่ใหญ่สุดก็คือนักเรียนศาสตร์เวทมนต์ธาตุธรรมชาติ รองลงมาก็คือกลุ่มของนักรบและอัศวิน ตามมาด้วยกลุ่มวิชาศาสตร์เวทมนต์บริสุทธิ์แห่งแสง ส่วนกลุ่มที่เล็กสุดก็คือวิชาศาสตร์เวทมนต์บริสุทธิ์ความมืด ซึ่งจงลั่วก็อยู่ในกลุ่มของหญิงสาวเพียงสี่คน โดยมีผู้ที่อายุมากสุดคือรีเช่...หล่อนเป็นักเวทฝึกหัดที่กำลังขอทดสอบเพื่อเลื่อนเป็นักเวท รองลงมาคือเกรซซึ่งเป็นักเวทฝึกหัด ส่วนอีกสองคนเป็นักเรียนเวททั้งคู่คือไอรีนและโซอี้ และคนสุดท้ายที่ยังคงเป็เมล็ดพันธุ์เวทก็คือจงลั่ว(ชื่อที่บอกคนอื่นคือจงหลิง)
"จงหลิงสินะ"ไอรีนที่ดูจะเป็บุคคลที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่มเอ่ยขึ้น "เธอผ่านมาด้วยพลังเท่าไหร่นะ"จงลั่วชูสามนิ้ว ตามคำสั่งของอาจารย์นาโอมิ ที่ให้เธอแจ้งเป็พลังขั้นต่ำเอาไว้ก่อน "อืม..." ไอรีนหันไปมองทางคนอื่น ๆ ในกลุ่ม "ดูเหมือนปีนี้ภาควิชาเราต้องย่ำแย่แน่ ๆ" ไอรีนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าผิดหวัง "แต่ก็เอาเถอะ" หล่อนพูดจบก็ให้รีเช่เป็คนแนะนำสถานที่ให้กับจงลั่ว ส่วนตัวไอรีนกับเกรซก็ขอแยกตัวเพิ่อไปหาเพื่อน ๆ ของพวกเธอ
รีเช่เป็สาวแว่น ท่าทางดูเรียบร้อย ผมสีดำมัดเกล้าและรวบขึ้น ก่อนจะเสียบมัดผมที่ยกสูงด้วยปิ่นปักผมที่ดูแปลกตาเพราะมันเป็ปิ่นสีทองแดง ที่มีส่วนหัวเป็รูปงูอ้าปากแสยะเขี้ยวแหลมทั้งสองข้าง ราวกับกำลังจะฉกกัดเหยื่อของมัน หล่อนรูปร่างไม่สูงนัก จากการพูดคุยทำให้รู้ว่าตอนนี้รีเช่อายุ 18 ปีและกำลังรอเข้าทดสอบเพื่อเลื่อนขึ้นเป็นักเวท แต่ดูเหมือนว่า ต่อให้หล่อนกลายเป็นักเวท ก็จะยังคงอยู่ที่โรงเรียนอวาเรส ในฐานะผู้ช่วยของอาจารย์นาโอมินั่นเอง
โซอี้คือคนที่ร่วมเดินแนะนำสถานที่ ไปพร้อมกับรีเช่อีกคน โซอี้มีบุคลิกที่แตกต่างกับรีเช่โดยสิ้นเชิง หล่อนตัดผมสีทองสะดุดตาของตัวเองจนสั้น ใบหน้าขาวมีฝ้าขึ้นประปราย และที่สะดุดตายิ่งกว่าทรงผมก็คือ หล่อนเลือกที่จะใส่กางเกงขาสั้น เสื้อแขนกุด แทนที่จะแต่งตัวเช่นนักเวททั่วไป แต่หล่อนกับแต่งตัวคล้ายกับทอมบอย และเมื่อได้คุยกันทำให้จงลั่วรู้ว่าหล่อนเป็คนรักความสนุกสนาน ชอบผจญภัย ลุยไหนลุยกัน และที่สำคัญหล่อนเกลียดผู้ชาย
รีเช่ และโซอี้พาจงลั่วมาหยุดอยู่ที่หน้าอาคารเตี้ยหลังหนึ่ง ซึ่งมีเด็กนักเรียนกลุ่มอื่น ยืนออกันอยู่ก่อนแล้ว
"ที่นี่คือ สถานที่เบิกไอเทมเวทของโรงเรียนเรา หรือจะเรียกง่าย ๆ ก็คือคลังของวิเศษนั่นเอง" รีเช่เอ่ยพร้อมกับชี้มือชี้ไม้ ไปยังจุดต่าง ๆ ให้จงลั่วดู ก่อนจะชี้ไปที่ปิ่นปักผมของตัวเอง "อย่างปิ่นของพี่ก็ได้จากที่นี่ละจ๊ะ"
จงลั่วยิ้มตอบ "แล้วถ้าจงหลิงอยากได้บ้างละคะ"
"ชิ้นแรก ทุกคนจะมีสิทธิ์เลือกฟรีจากกองสมบัติจ๊ะ"
"กองสมบัติ"
"ชื่อมันดูดี แต่เดี๋ยวจงหลิงก็รู้เองละ" จงลั่วพยักหน้ารับ "ส่วนของที่อยู่นอกกองสมบัติ ต้องใช้หินเวทแลกเอา"
"หินเวท" จงลั่วเอ่ยพร้อมสีหน้าแสดงความสงสัย
"ใช่ หินเวท" รีเช่มองดูด้วยความแปลกใจ
"อย่าบอกนะ..."โซอี้พูดแทรกขึ้น และมองดูจงลั่วที่พยักหน้ารับ "เหอ เหอ มีคนไม่รู้จักหินเวทอยู่จริง ๆ เหรอเนี่ย" โซอี้หันไปมองรีเช่ ที่ถลึงตาดุใส่หล่อน ก่อนที่รีเช่จะอธิบายว่าหินเวทก็คือหินที่บรรจุพลังเวทธรรมชาติ การจะฝึกฝนเพื่อเพิ่มพลังเวท หรือแม้แต่การใช้งานวงเวท ไอเทมเวทบางชนิด ล้วนแต่ต้องใช้หินเวทในการทำงานทั้งนั้น ทำให้หินเวทถูกใช้แลกเปลี่ยนแทนเงินตรา ในหมู่นักผจญภัย และนักเรียนของโรงเรียนอวาเรส ก็จะได้รับหินเวทปกติเดือนละ 5 ก้อน และจะมากขึ้นตามระดับของพลัง ส่วนเงื่อนไขอื่นที่จะได้รับก็ขึ้นอยู่กับ ภารกิจ หรือกิจกรรมต่าง ๆ ของทางโรงเรียน
จงลั่วยิ้มแห้งด้วยความอ่อนใจ เขาเกิดใหม่ในโลกไกอา โดยที่ไม่รู้ข้อมูลอะไรเลย แม้จะรู้สึกเขินในตอนแรก แต่เมื่อคิดได้ ในใจก็สั่งให้เขารีบหาความรู้ และข้อมูลต่าง ๆ ของโลกนี้เพิ่ม และแน่นอน มันเป็เป้าหมายเดียวกับการค้นหาบทกวีแห่งรัตติกาลบทที่ 1...ห้องสมุดของโรงเรียนอวาเรส
"จงหลิงเข้าไปสิ" รีเช่เอ่ย เมื่อเห็นว่าคลังของวิเศษว่างแล้ว" เพราะเหตุการณ์ก่อนหน้า ทำให้จงลั่วหันมามองดูรีเช่อย่างไม่มั่นใจ เมื่อหล่อนพยักหน้าให้เขาจึงเดินเข้าไปที่ด้านในคลังของวิเศษ
"สวัสดีจ๊ะสาวน้อย" ผู้ดูแลคลังของวิเศษเป็แม่มดวัยกลางคน ด้วยรูปร่างเ้าเนื้อของหล่อน ทำให้ดูไม่เข้ากับคลังของวิเศษ ซึ่งเป็สถานที่ซึ่งคับแคบ เพราะทั้งห้องมันอัดแน่นไปด้วย ของมากมายกองสุมกันเป็ูเา ผู้ดูแลฉีกยิ้มกว้างจนดวงตาภายใต้แว่นกลมของหล่อยเล็กหยี่จนกลายเป็ขีด จงลั่วมองดูทรงผมที่ม้วนหยิก และฟูกลมของหล่อนทำให้นึกไปถึงบร็อคโคลี่ที่มีสีน้ำตาลเข้มขนาดใหญ่
"มันเยอะมากใช่มั้ยจ๊ะสาวน้อย..."หล่อนเอ่ยทัก "ฉันชื่อคิมเบอร์ แล้วเธอละจ๊ะ"
"หนูจง...จงหลิงคะ" จงลั่วที่กำลังเหม่อมองกองสมบัติที่มากมาย เกือบเผลอพูดชื่อจริงออกไป "คุณคิมเบอร์คะ แล้วหนูจะรู้ได้อย่างไรละคะ ว่าของแต่ละชิ้นมันใช้ทำอะไร"
คิมเบอร์ยิ้มกว้าง "หากเป็ของที่ต้องใช้หินเวทแลกละก็ มันอยู่ด้านใน" หล่อนชี้ไปที่ประตูสีแดงสดด้านหลัง "และทุกชิ้นจะมีคู่มือกำกับการใช้ เธอสามารถเข้าไปดูได้ แต่บางชิ้นจะมีเงื่อนไขพิเศษในการแลกอยู่" หล่อนยิ้มกว้างอีกครั้ง "ส่วนเ้ากองูเา เธอไม่มีสิทธิ์รู้ว่าของนั้นมันทำอะไรได้ แต่เธอจะได้รับของตามความปรารถนา หรือของที่ใกล้เคียงความ้าของเธอที่สุด" หล่อนชี้ไปที่หมวกเวทมนต์ใบเก่าสีม่วงเข้ม ซึ่งวางอยู่บนเก้าอี้ไม้โยกด้านหน้ากองสมบัติ "หนูไปนั่งที่เก้าอี้ แล้วสวมหมวกใบนั้นซะ แล้วหนูก็จะรู้เอง"
จงลั่วพยักหน้ารับ พร้อมกับเดินตรงไปนั่งที่เก้าอี้ เขาหยิบหมวกใบเก่าขึ้นมา ก่อนที่จะสวมมันลงไปบนหัว หมวกใบนั้นยาวกว่าหมวกทั่วไปมาก เมื่อสวมทับลงไป มันก็ปิดใบหน้าของจงลั่วไว้ครึ่งหนึ่ง ทำให้ตอนนี้สายตาของเขามองเห็นเพียงความมืดมิด แม้หมวกจะเก่า แต่จงลั่วกลับได้กลิ่นหอมอ่อนของดอกไม้
"สวัสดีนักเรียนใหม่" เสียงดังแว่วมา ราวกับผู้พูดอยู่ห่างออกไปไกล "เ้า้าของแบบไหน เดี๋ยวข้าจะเป็ผู้เลือกให้เอง"
"ของแบบไหน"จงลั่วคิดในใจ ก่อนจะตอบออกไป "ของที่ช่วยตอบคำถามที่สงสัยได้ทุกอย่าง ผม้าความรู้"
104K
![ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1678871413_20134578.webp)
