อสุราพลิกฟ้า ท้าบัญชาสวรรค์

บทที่ 42: เมื่อหน้ากากถูกกระชาก

สิ้นเสียงของเย่เฉิน...ทั้งห้องโถงจัดเลี้ยงก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ...

ก่อนที่จะระเบิดเป็นเสียงฮือฮาที่ดังยิ่งกว่าครั้งใดๆ!

"ป้ายเมฆาสายฟ้า! นั่นมันสัญลักษณ์ของหน่วยมือมืดของตระกูลเซียว!"

"สวรรค์! ตระกูลเซียวลงมือกับคาราวานของตระกูลหลินจริงๆ!"

"เด็กหนุ่มในชุดคลุมนั่นเป็นใครกัน? กล้าหาญถึงเพียงนี้! นำหลักฐานมาประจานถึงกลางงานเลี้ยงเลย!"

ใบหน้าของเซียวจ้านและเซียวอี้เฟิงพลันเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและอัปยศอดสู! แผนการ "เชือดไก่ให้ลิงดู" ของพวกเขา...บัดนี้กลับกลายเป็นพวกเขาเองที่ถูกประจานต่อหน้าคนทั้งเมือง!

"เจ้า!" เซียวจ้านตบลงบนที่พักแขนของเก้าอี้จนแหลกละเอียดเป็นผุยผง! เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลดปล่อยแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของยอดฝีมือขอบเขตทะเลวิญญาณออกมาอย่างไม่ปิดบัง! "กล้าดียังไงมากล่าวหาตระกูลเซียวของข้าอย่างไร้หลักฐาน!"

"ใส่ร้าย!" เซียวอี้เฟิงชี้หน้าเย่เฉินอย่างบ้าคลั่ง "ป้ายนั่นเจ้าต้องปลอมขึ้นมาเพื่อทำลายชื่อเสียงของพวกเราแน่ๆ!"

เย่เฉินยังคงยืนสงบนิ่งอยู่เช่นเดิม เขาไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันของเซียวจ้านแม้แต่น้อย เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น "ปลอมรึ? ผู้อาวุโสตระกูลต่างๆ ในที่นี้ล้วนมีสายตาที่แหลมคม ย่อมมองออกว่าป้ายนี้เป็นของจริงหรือของปลอม"

เขากล่าวพลางชายตามองไปยังแขกคนอื่นๆ เป็นการโยนความกดดันกลับไปให้ทุกคนอย่างชาญฉลาด

"ข้าเพียงแค่เก็บของที่หายไปมาคืนให้...เหตุใดนายน้อยเซียวถึงได้ร้อนตัวถึงเพียงนี้? หรือว่าท่านทำอะไรที่ไม่อาจให้ผู้อื่นล่วงรู้ได้...เช่นการลอบสังหารคู่หมั้นของผู้อื่น?"

"หนอยแน่ะ!" เซียวอี้เฟิงโกรธจนแทบจะกระอักเลือด คำพูดของเย่เฉินแทงใจดำของเขาอย่างจัง!

เซียวจ้านรู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อไปเช่นนี้ ชื่อเสียงของตระกูลเซียวที่สั่งสมมานับร้อยปีจะต้องพังพินาศลงในคืนนี้เป็นแน่! เขาไม่สามารถเอาชนะด้วยวาจาได้อีกต่อไปแล้ว!

"พอได้แล้ว!" เขาคำรามลั่น "ในเมื่อเจ้ากล้ามาสร้างความวุ่นวายในบ้านของข้า...ก็อย่าหวังว่าจะได้เดินกลับออกไปอีก!"

สิ้นเสียงของเขา ทหารยามของตระกูลเซียวที่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว ก็กรูกันเข้ามาล้อมโต๊ะของตระกูลหลินไว้ในทันที! จิตสังหารอันเข้มข้นแผ่กระจายไปทั่วทั้งห้องโถง! งานเลี้ยงเฉลิมฉลองได้กลายเป็นสมรภูมิรบไปในพริบตา!

หลินเวยเวยมีใบหน้าซีดเผือด แต่นางก็ยังคงยืนหยัดอยู่ข้างกายเย่เฉินอย่างไม่หวาดหวั่น

แขกคนอื่นๆ ต่างถอยร่นออกไปเพื่อไม่ให้ถูกลูกหลง พวกเขามองดูเหตุการณ์ด้วยสายตาที่ซับซ้อน

แต่ในขณะที่เซียวจ้านกำลังจะออกคำสั่งให้ลงมือสังหารนั่นเอง...

เสียงอันสงบนิ่งของเย่เฉินก็ดังขึ้นอีกครั้ง...และครั้งนี้มันทรงพลังจนสามารถหยุดยั้งจิตสังหารทั้งหมดไว้ได้

"ประมุขเซียว...ท่านเป็นถึงผู้นำตระกูลอันดับหนึ่ง กลับคิดจะใช้กำลังรังแกผู้น้อยต่อหน้าแขกเหรื่อมากมายเช่นนี้รึ? ท่านไม่กลัวว่าจะถูกคนทั้งเมืองหัวเราะเยาะหรือ?"

คำพูดนี้แทงใจดำของเซียวจ้านอีกครั้ง! การรักษาหน้าตาและชื่อเสียงเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับตระกูลใหญ่!

จากนั้น เย่เฉินก็ค่อยๆ หันสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของเขาไปยังเซียวอี้เฟิงที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ

"เรื่องทั้งหมดนี้...เริ่มต้นที่ความขัดแย้งระหว่างคนรุ่นเยาว์...ก็ควรจะจบลงด้วยคนรุ่นเยาว์"

เขาก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงของเขาดังก้องไปทั่วทั้งห้องโถงอย่างชัดเจน

"ข้า...ในฐานะผู้อาวุโสเกียรติคุณแห่งตระกูลหลิน ขอท้าประลองกับนายน้อยเซียวอี้เฟิง...บนเวทีประลองกลางเมืองในอีกสามวันข้างหน้า!"

"ใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน!"

"ท่าน...กล้ารับคำท้าหรือไม่!?"

คำประกาศท้าทายที่บ้าบิ่นและเด็ดเดี่ยวนี้ ทำให้ทุกคนในห้องโถงต้องตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ!

นี่คือการเดิมพันด้วยชีวิต!

ทุกสายตาพลันจับจ้องไปยังเซียวอี้เฟิงในทันที ความกดดันทั้งหมดที่เคยอยู่กับตระกูลหลิน บัดนี้ได้ถูกโยนไปให้เขาแต่เพียงผู้เดียว!

ใบหน้าของเซียวอี้เฟิงบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง...มีทั้งความโกรธแค้น ความอัปยศ และ...ความยินดีอย่างบ้าคลั่ง!

'เจ้าคนโง่! เจ้าคิดว่าข้าคือเย่เฉินคนนั้นรึ! เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้าอย่างนั้นรึ!' เขาคิดในใจ

นี่คือโอกาส! โอกาสทองที่เขาจะได้สังหารไอ้ตัวประหลาดนี่อย่างเปิดเผยและชอบธรรม! เพื่อล้างอายทั้งหมด!

เขาจะได้บดขยี้มันด้วยมือของเขาเอง!