┏━━━━━❂❂━━━━━┓
บทที่ ๒
┗━━━━━❂❂━━━━━┛
ระหว่างที่ล้อหมุนเคลื่อนไปด้านหน้าตามพื้นผิวขรุขระบ้าง ราบเรียบบ้าง จนได้แต่ทำตัวรีบแบนที่สุดนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
คุณแม่ทัพใหญ่ก็ดันเกิดรักหน้าที่รักตำแหน่งขึ้นมาเฉยๆ
นี่ฝ่ายทหารไม่มีแผนกHRหรือไง
“ตัวสั่น หลบตา หน้าซีด ไหนจะคำพูดประหลาดเมื่อครู่ ข้าไม่คิดว่าจะมีใครเอาตัวปลอมมาหลอก จนกระทั่งวันนี้ได้เจอเ้า”
ขนาดนั่งนิ่งทำตัวเป็อากาศยังช่วยสแกนกันขนาดนี้ ถ้าเกิดกระดิกนิ้วกะพริบตาคงได้เอาผมไปผ่าชำแระ
“บอกมาว่าเ้าเป็ใคร หรืออยากตาย”
หายใจไม่ทั่วท้องเลย
แค่คนคนหนึ่งทำตัวแปลกไปจำเป็ต้องฆ่าแกงกันเบอร์นี้เลยหรือหา!
“ข-ข้า”
ออร่าสีดำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าดูน่ากลัว แผ่ออกจากร่างสูงชุดดำตรงหน้าเรื่อยๆ กระบี่ที่วางพาดบนตักก็ถูกจับขึ้น
“ฮึ๊บ”
ผมก็หลับตาปี๋ไม่กล้ามองสิครับ
“เ้า!”
เข้าใจว่าโกรธ แต่ผมจะตายเพราะตอบเื่คนอื่นไม่ได้แบบนี้จริงเหรอ?
แอบหรี่ตามองหาทางหนีทีไล่
ผมไม่ได้สั่นนะ ร่างนี้มันสั่นไปเองนั่นแหละ ไม่ใช่ผม ใครสั่นไม่มี๊
กึก
อ้าว อุตส่าห์กลั้นใจมอง
ชายหน้าคมวางกระบี่พิงตรงข้างขาท่าทีดูอ่อนลงแล้ว อย่าบอกนะว่าผมคิดไปเอง
นี่เขาไม่ได้จะฆ่าผมหรอกเหรอ
“เอ๊ะ”
พอแอบถอนหายใจเบาๆโล่งใจว่ารอด คนตรงข้ามก็กระดึ๊บมานั่งข้างผมหน้าตาเฉย แถมพกกระบี่มาด้วย
ผมที่ใมากไปหน่อย ร่างกายนี้มือไม้ก็ช่างตอบสนองดีเกินไป กำปั้นเล็กๆถึงได้สวนออกไปเล็งปลายคางคนข้างๆ
แควก!
อืม มันไม่ได้ดังผัวะแต่ดังแควก ไม่ต้องใ หมัดผมไม่ได้เป็อะไร นอกจาก…
เป็ความฉิบหาย!!!
“ข-ข้า ข้าๆ คือว่า…”
เสื้อสีทึบแต่งพันคลุมกายแบบพลทหารชั้นสูง ่บริเวณแขนเสื้อปรากฏรูกลมโตประมาณหนึ่ง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านอกจากจะวืดแล้วกำปั้นของผมยังไปทะลวงอะไรเข้า
อูย สายตาเขาไม่น่าไว้ใจสักนิด แดงโล่เลย
“เ้า!!!”
“มือข้ามันเก่าแล้ว ไม่ค่อยได้ดั่งใจ ขอให้ท่านแม่ทัพผู้ใจดีให้อภัยเถิด”
หนึ่งก้านธูปต่อมา…
ปึก!
“โอ๊ย ข้าเจ็บ อย่าทำข้าเลย ร่างกายข้าอ่อนแอยิ่งนัก ข้าสัญญาจะไม่ทำอีก ไม่เช่นนั้นท่านมาตัดนิ้วข้าไปได้เลย”
ในที่สุด กระบี่ทั้งฝักที่ตีตูดกูในท่านคลานเข่าก็หยุดเสียที!
“เข้าใจแล้วก็ขึ้นมานั่งดีๆ”
แล้วทำไมต้องไปนั่งข้างมึงด้วยล่ะวะ
มือหนาทั้งฉุดทั้งดึงให้ขึ้นไปนั่งตำแหน่งด้านข้างตามคำสั่ง ผมก็ขืนตัวปฏิเสธหัวแข็ง
“อื้อ อื้อ”
“ขึ้นมานั่งข้างๆข้า”
“อื้อ!”
รู้ว่าจะให้ขึ้นไปนั่งดีๆแต่ไม่รู้ว่าเขาจะยึดติดอะไรกับการให้ไปนั่นตรงนั้นนักหนา
หรือเขามีแผนให้ผมอึดอัดหายใจไม่ออกตาย
“โอ๊ย ข้าเกิดมาร่างกายอ่อนแอ เหตุใดท่านจับข้าแรงเช่นนี้ โอ๊ยๆ”
เมื่อผมแหกปากสำออย มือหนาก็ปล่อยพันธนาการทันที แถมยังทำเื่น่าขนลุกอย่างการถามด้วยเสียงนุ่มขึ้นว่า…
“เจ็บมากรึ”
ผีอะไรเข้าสิง
ผมไม่สนใจจะตอบคำ ไม่อยากโกหกแล้วล่ะ
พอสถานการณ์สงบ สองขาก็ยันตัวลุกขึ้นเตรียมจะไปนั่งฝั่งตรงข้าม แม้รถจะสั่นจนลำบาก แต่หยกที่เอวผมมันก็ไม่รักดี
หางตาเห็นมันเกี่ยวกับอะไรบางอย่างดูท่าไม่ดี แต่พอจะเอาออกมันก็…
“ไม่เอานะ”
“...”
คนตรงหน้าไม่พูดอะไรแต่เหมือนสายตาเขาจะย้ำประโยคเดิมที่ผมเคยพูดไว้
‘ถ้ามีครั้งหน้าตัดนิ้วข้าไปได้เลย’
แควก!
อืม กูมั่นใจว่าที่เดิมจุดเดิม แต่กว้างกว่าเดิม กว้างดังแควกใหญ่ๆเลยล่ะ
≪•◦ ❈ ◦•≫
หลายวันต่อมา ในที่สุดรถม้าก็เคลื่อนถึงปลายทาง แม้จะเย็นมากแล้วแต่ทุกคนก็แกย้ายเข้าที่พักและโยกย้ายข้าวของลงจากรถม้าได้เสร็จสิ้น
ยกเว้น…
“แทงเข้า แทงออก แทงเข้า แทงออก”
กูนั่งบริกรรมคาถาแทงเข้าแทงออกมาเป็ชั่วโมงแล้ว
“ถึงชายชาตรีจะไม่สันทัดงานบ้านงานเรือนเฉกเช่นสตรี แต่นั่งพึมพำจ้องเข็มเย็บผ้าเป็ชั่วโมงเช่นนั้นได้อย่างไร ท่านแม่ทัพขอรับ ไม่ควรให้คนน่าสงสัยเช่นนี้เข้ามาในกระโจมท่านแม่ทัพเช่นนี้นะขอรับ”
“หยวนเปา เ้าไปเอาน้ำมาให้ข้าล้างเท้าได้แล้ว ไม่ต้องสนเขา”
ยังดีที่เย็บมาได้ตั้งขนาดนี้แล้ว ถ้าค่อยๆแทงเข็มแบบช้าๆสโลวโมชั่นแบบนี้ต่อไป วันนี้ต้องรอดแน่
ขืนโดนทิ่มล่ะก็ ฉิบหายแน่
เหนื่อยใจจริงๆ
ซึบ! จุ๋ม!
คนเดินไปนั่งข้างเตียงถอดรองเท้าบูตหนังออก จุ่มเท้าลงไปในอ่างน้ำใสที่รองแม่ทัพคนสนิทเอามาให้
“แทง…เท้า อู้ว”
ไม่น่าเผลอหันไปมองตามเสียงเลย ลักษณะเท้าอูมๆใหญ่ๆแบบนั้น มันเหมือนเท้าเหล่าพระเอกโดจินที่เคยอ่านแบบไม่มีผิดเพี้ยน
หรือเท้าในโดจินวาดมาจากเท้าของเขาคนนี้นะ งั้นเื่บนเตียงในหนังสือก็อาจจะมาจาก…
หางตาเหลือบไปเห็นดวงตาขององครักษ์ที่จ้องอยู่ก็รีบหันหนี ไม่กล้าสู้หน้าสองคนนั้นเลย
“คนหื่น อันตราย” หยวนเปาพูดออกมาลอยๆ
ถึงไม่เอ่ยชื่อแต่รู้สึกร้อนๆหนาวๆยังไงไม่รู้ หน้าร้อนไปหมด ดีที่อีกคนไม่สังเกตเห็น
“แทงเข้า แทง ทะแทง”
แทงเข้ามาสิคะอ้ะๆ อ้าง
โอ๊ย!!!
ภาพโดจินที่แสนภูมิใจผุดขึ้นมาในหัวเป็ฉากๆ
ไอ้ฮวาหลวน ตั้งสติสิวะ
ทั้งฉากรัก ฉากร่วมเตียง อากัปกิริยาั้แ่จูบยันสอดใส่ ทำให้ต้องส่ายหัวไปมาขับไล่ความคิด
“ข้ารู้ว่าเ้าสำนึกผิด แต่ไม่จำเป็ต้องหันไปก้มหน้าก้มตาเย็บเสื้อให้ข้าเช่นนั้น”
แม่ทัพอะไรนี่ขี้มโนสุดๆ
มีหน้าที่เย็บตอนนี้ก็ต้องเย็บ ไม่โดนตัดนิ้วก็ถือว่าเยี่ยมแล้ว อยู่ให้ห่างจากผู้มีอำนาจอย่างแม่ทัพอะไรนี่ดีที่สุด
เดี๋ยวอีกไม่นานก็คงได้กลับโลกเดิมแล้วล่ะ
“แทงเข้า แทงออก”
“หันมาทางนี้”
“แทงเข้า แทงออก แทงเข้า แทงออก”
ผมไม่สนใจ
หมับ
“อ้ะ โอ๊ย!”
จู่ๆเ้าของห้องกระโจมก็โผล่มาด้านหลังแตะหัวไหล่กัน จนผมที่นั่งเย็บปักอยู่ที่เก้าอี้รับแขกกลางห้องใสะดุ้งโหยง รู้ว่าเขาคงไม่ชอบที่ถูกเมินแต่ทำแบบนี้ได้ยังไง
เข็มทิ่มนิ้วแบบนี้แล้ว กูจะทำยังไง
“ถอยไป” พูดใส่อารมณ์
สะบัดตัวแรง จนเขาละมือออก จังหวะนี้สองมือรีบช่วยกันแข็งขันกลั้นใจเย็บลวกๆด้วยความไวแสงจนเสร็จในพริบตา
ตอนนี้ล่ะ ต้องรีบออกไป
“ข้าขอตัว!”
“เดี๋ยว เอานิ้วมาดู”
“อื๊อ!”
ไม่รู้ว่าเขาจะนึกใจดีอะไรตอนนี้ ถึงยื่นมือไม้จะมาจับมือถือแขนกัน แต่ผมปัดออกแล้วโดดถอยมาตั้งหลัก
สายตาก็ข่มขู่ฟ่อๆพอขนให้รู้ว่าไม่้าให้อีกฝ่ายมายุ่ง ในขณะที่สีหน้าคนมองก็อ่านยากจนไม่รู้ว่าคิดอะไร เหมือนกังวล เป็ห่วง และผิดหวังน้อยใจในที
“เสร็จแล้วไง เอาไป”
ผมรีบคว้าเสื้อเขาบนโต๊ะที่วางหลังจัดการเสร็จเมื่อครู่มาโยนใส่อกเขา ไม่รู้ทำไมนอกจากเ้าตัวจะไม่ตรวจผลงานที่ผมทำไว้ ยังเอามันวางโต๊ะใกล้ๆ ไม่ใส่ใจราวกับตอนนี้มันไม่ใช่เื่สำคัญ
หยวนเปาชักดาบออกมาชี้หน้า
“เ้าวอนหาที่ตาย ที่นี่ท่านแม่ทัพใหญ่สุด เ้ากลับวางท่าเหิมเกริมเช่นนี้”
“หยวนเปา ออกไป”
“ท่านแม่ทัพ!” ถึงยังไม่เข้าใจแต่เขาก็โค้งเคารพแล้วออกไปตามคำสั่ง
หมับ!
“มากอดข้าทำไม ปล่อยข้านะ ปล่อย!”
“อยู่นิ่งๆ เอามือมา
”
พอดีกับที่ร่างแกร่งกระโจนเข้าใส่ รวบทั้งร่างบางเข้าไปในอ้อมกอด ทั้งยังล็อกแขนไปด้านหลังไม่ให้ขยับหนี ใบหน้าชนกับอกแข็งๆจนผมต้องเสมองด้านข้างไม่ให้จมูกชน
ดูแล้วคนตรงหน้าอาจจะสูงราวๆร้อยเก้าสิบได้
แต่ตอนนี้เื่ใหญ่คือ…
ข้างล่างกู…แข็งแล้ว!
“อึ๊ก ป-ปล่อย”
ความลับของผมคือ ถ้าผมโดนของแหลมคมทิ่มเมื่อไหร่ตรงนั้นมันก็จะตื่นขึ้นมาน่ะสิ
“อึก”
“เ้า!”
“อึ๊ก”
อย่าขยับขา
พอเขาขยับขาเล็กน้อย ตรงนั้นก็โดนกันจนผม…เสียววาบ
“เ้าเป็อะไรรึ เจ็บที่ใด”
“ไม่ต้องส-สนใจ อึ๊ก”
พอร่างแกร่งขยับตัวทั้งที่ยังไม่คลายอ้อมกอดแน่นๆ ตรงนั้นก็ยิ่งปัดป่ายกับผิวััของเนื้อผ้าและต้นขาแข็งๆเป็ระยะ
เหงื่อกูแตกผลัก กัดฟันข่มอารมณ์…ฟิน
“แต่สีหน้าเ้าดูไม่สู้ดีเลย ทั้งแดงก่ำ ทั้งดูทรมานพิกล”
“ถ้าไม่ปล่อยข้าก็อยู่นิ่งๆ”
เมื่อพูดไปแบบนั้นคนฟังก็เชื่อฟังแต่โดยดีแบบไม่น่าเชื่อ
แม้จะขยับลำบากเพราะถูกกอดแน่นแค่ไหน แต่ก็ยังดิ้นถูไถเอาส่วนนั้นครูดถูไปแบบเนียนๆได้อยู่
อูว ถึงจะอึดอัด แต่รู้สึกดีมาก ต้นขานี่มันทำให้รู้สึกได้ขนาดนี้เชียว
“อึก อึ๊ก”
ผมเผลอใจไปกับความปรารถนาจนเสียงครางต่ำหลุดออกมาเล็กน้อย
ก่อนที่ด้านในจะะเิบางอย่างออกมาใต้ร่มผ้า
เรี่ยวแรงที่หายไปหลังเสร็จกิจทำให้ต้องเกาะเกี่ยวร่างแกร่ง ตอนนี้สติเริ่มกลับมาแล้ว
แม่งเอ๊ย
กูเอาต้นขาท่านแม่ทัพมาทำดิลโด้
เขาฆ่ากูแน่ ชายชาตรีทั้งแท่ง อาจจะกำลังคิดว่ากูแมนแบบเฉียงๆไปแล้ว
ไม่สิ ดูแล้วไม่น่าใช่เวลาสนใจ
ตึก!
“โอ๊ะ เ้า!”
“ลาล่ะ”
กระทืบเท้าใส่อีกคนจนเขานิ่วหน้าผ่อนแรงลงด้วยความเจ็บ จังหวะนี้แหละที่ผมรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีดิ้นหลุดออกมาได้
ขอบคุณคุณดิลโด้มือใหม่ที่ให้ทดลองใช้ ไปละจ้า
≪•◦ ❈ ◦•≫
2K
![มณีสวรรค์แปรผันฟ้าลิขิต (Heavenly Jewel Change) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1644048778_73496762.webp)
