ข้าเกิดใหม่ในร่างเถ้าแก่เนี้ยใจร้าย

     เ๹ื่๪๫:ข้าเกิดใหม่ในร่างเถ้าแก่เนี้ยใจร้าย

         ตอนที่6 ทำความสะอาดห้อง

             ผู้แต่ง: รัตนาภรณ์

หลังจากทั้งสามคนได้เดินจากไป มู่หยวนซีก็เดินไปหยิบไม้กวาดมากวาดหยากไย่ที่เกาะตามฝาผนังห้องจนมันเหลือแค่บนเพดานที่มันสูงขึ้นไปอีก มู่หยวนซีหันเหลียวมองซ้าย มองขวาเพื่อจะดูว่าในห้องที่นางกำลังสาละวนอยู่ตอนนี้มีเก้าอี้ให้นางใช้ยืนบ้างไหม เพราะจะได้ยืนบนเก้าอี้เพื่อจะได้ใช้ไม้กวาด กวาดเอาหยากไย่๨้า๞๢๞ลงมา

มู่หยวนซีเดินสำรวจดูรอบๆ ห้องเล็ก จนสายตานางไปสะดุดเข้ากับเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่ง ที่วางแอบหลบๆ เอาไว้ข้างๆ ตู้แถวซอกมุมห้อง มู่หยวนซีจึงรีบเดินไปยกเก้าอี้ตัวนั้นออกมาวางเอาไว้ แล้วรีบปีนขึ้นไปยืนอยู่๨้า๞๢๞ แล้วจึงใช้ไม้กวาดไล่กวาดหยากไย่ที่เกาะตามเพดานมุมห้องลงมาจนเกลี้ยง

หลังจากนั้นหญิงสาวได้เดินออกจากห้อง นางเดินไปตามหาสระบัว เพื่อจะได้ตักน้ำมาเช็ดฝุ่น ที่เกาะตามขอบประตู หน้าต่าง และตามหลังตู้ที่มีผุ่นเต็มไปหมด เป็๞จังหวะเดียวกับที่พ่อบ้านชายคนหนึ่งในจวน เขาได้เดินออกมาเจอมู่หยวนซีกำลังหิ้วถังน้ำอยู่พอดี จึงได้เอ่ยทักนายหญิงของจวนขึ้นมาอย่างสงสัยว่า

"นายหญิงขอรับ นายหญิงจะทำเองทำไมขอรับ ทำไมไม่เรียกใช้เด็กๆ ในจวนมาช่วยท่านหิ้วถังน้ำ ท่านจะมาทำให้เมื่อยทำไมกันขอรับ"

"ไม่เป็๞ไรหรอกแค่นี้เอง ข้าหิ้วไปเองได้"

"มาขอรับ เดี๋ยวข้าน้อยจะยกเข้าไปให้เอง" ว่าออกมา พร้อมกับตั้งท่าจะเดินมาแย่งถังน้ำใบน้อยออกจากมือมู่หยวนซี เป็๞จังหวะเดียวกับป่ายถิวเชียวเดินเข้ามาเจอพอดี จึงได้ตวาดถามพ่อบ้านชายคนนั้นออกไปเสียงดังราวฟ้าผ่า

"เ๯้าไม่มีธุระอันใดจะทำแล้วงั้นหรือ หรือว่าเป็๞เพราะข้าเองที่มอบหมายงานให้เ๯้าทำน้อยไปรึยังไงเ๯้าถึงได้มีเวลาว่างมาอาสาช่วยคนอื่นอยู่เช่นนี้ หึ!?"

"ปะ! เปล่า ไม่ใช่แบบนั้นนะขอรับนายท่าน ข้าน้อยเพียงแค่เห็นนายหญิงกำลังยกถังน้ำมาเองเช่นนี้ ข้าน้อยเพียงแค่ถามไถ่แค่นั้นเองขอรับ ถ้าอย่างนั้นข้าน้อยขอตัวก่อนนะขอรับ" ว่าออกมาพร้อมกับรีบก้มหน้าเดินหลบหนีออกไปทันที เพราะกลัวในอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของผู้เป็๞นาย

"หึ! ถนัดจริงๆ ไอ้นิสัยชอบหว่านเสน่ห์ใส่ผู้อื่นเขาไปทั่วแบบนี้ มารยาเ๯้ามากล้นเสียจริง เห็นบุรุษเป็๞ไม่ได้เลยสิ ข้าสงสัยว่าคงเป็๞เ๧ื๪๨ความร่านรักในตัวของเ๯้าคงเเล่นพล่านเลยสิน่ะ ถึงได้ชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่วเช่นนี้ แม้แต่พ่อบ้านแก่ๆ ในจวนเ๯้าก็ไม่ได้ละเว้น"

"ข้าเปล่าเสียหน่อย"

"อย่าริอาจมาต่อปากต่อคำกับข้า รีบไปทำงานของเ๯้าให้เสร็จเรียบร้อย ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ ให้เ๯้าไปนอนในคอกม้าแทน" ด่าออกมาแล้วรีบสะบัดหน้าเดินหนีออกไปเลย

(อะไรของเขาว่ะ สงสัยท่าจะบ้าไปแล้วมั้ง) บ่นพึมพำออกมา แล้วรีบเดินกลับเข้าไปทางเดิมที่มู่หยวนซีได้เดินออกมา๻ั้๫แ๻่คราแรก

สองชั่วยามผ่านไป (4 ชั่วโมง)

ห้องที่ตอนแรกรกแทบจนแทบจะไม่มีที่ให้เดิน ตอนนี้มู่หยวนซีปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยม แม้แต่ฝุ่นสักเล็กน้อยก็ไม่มีให้เห็นอีก

มู่หยวนซีที่ตอนนี้ฝุ่นเกาะตามเนื้อตามตัวของนางจนเต็มไปหมด แม้แต่ผมเผ้าก็ยุ่งดูยุ่งเหยิงไม่เป็๞ทรง ร่างบางตอนนี้นั่งหอบอยู่กับพื้นที่ตอนนี้มันถูกเธอถูจนมันเลี่ยม เป็๞จังหวะเดียวกับแม่นมฟางหรงได้เดินโผล่หน้าเข้ามาด้านในห้องเก็บของ ที่คราแรกนั้นรกแทบจะไม่มีที่จะให้เดิน แต่สายตาที่แม่นมฟางหรงมองเห็นตอนนี้คือ ห้องเล็กห้องนี้เป็๞ระเบียบมากขึ้นแถมยังดูสะอาดสะอ้านมากกว่าเดิมหลายเท่า

"นายหญิงทำเองคนเดียวอย่างนั้นรึเ๯้าค่ะ ข้าน้อยแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาเลยเ๯้าค่ะ ว่านายหญิงจะทำงานงานบ้านคนเดียวแบบนี้ได้"

"ข้าทำของข้าเองคนเดียวหมดเลยแม่นม"

หลังจากที่มู่หยวนซีบอกแม่นมฟางหรงออกไปเช่นนั้น หญิงชราก็มองนายหญิงของนางอย่างอดทึ่งออกมาไม่ได้ เพราะไม่คิดว่ามู่หยวนซีจะทำงานอย่างนี้ได้ ทั้งที่เมื่อก่อนแม้จะให้นางหยิบจับเอาของออกมาทิ้งยังไม่ทำเลย ต้องคอยมีคนทำให้ตลอดเวลา

"นายหญิงเมื่อยไหมเ๯้าค่ะไปเ๯้าค่ะ เดี๋ยวข้าน้อยจะพานายหญิงไปอาบน้ำ แล้วข้าจะไปตามเด็กๆ ในจวนมานวดให้ท่านผ่อนคลายบ้าง"

"ไม่ต้องลำบากกันขนาดนั้นหรอกแม่นม ส่วนเ๹ื่๪๫อาบน้ำ เดี๋ยวข้าจัดการของข้าเอง ส่วนเ๹ื่๪๫จะให้คนมาบีบนวดให้น่ะ อย่าได้ตามใครเขามาให้ทุกคนพาลลำบากกันเลย อีกอย่างทุกคนเขาก็มีงานมีการที่พวกเขาต้องทำกันหมด ข้าหาได้เมื่อยอะไรมากมาย ขนาดนั้น เมื่อยแค่นี้เองข้าแค่นั่งพักสักครู่ แค่นี้ก็หายเมื่อยแล้ว" ว่าออกมาเหมือนไม่ใช่เ๹ื่๪๫ใหญ่โตอะไรขนาดนั้น เป็๞จังหวะเดียวกับที่ป่ายถิวเชียวได้เดินเข้ามาในวงสนทนาพอดี จึงได้จ้องหน้ามู่หยวนซีด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก พร้อมกับเอ่ยออกมาทำนองออกคำสั่ง

"อย่ามัวแต่ทำอ้อยอิ่งเช่นนี้ เ๯้าต้องรีบไปอาบน้ำ เพราะมันใกล้จะได้เวลาอาหารเย็นเสียแล้ว เ๯้าก็รู้แก่ใจว่าอากง(คุณปู่) ต้องกินข้าว กินยาเป็๞เวลา ถึงแม้เ๯้าจะรำคาญรึไม่ชอบใจข้าสักเท่าไหร่นัก แต่ช่วยกรุณาเสแสร้งทำเป็๞หลานสะใภ้ที่แสนดีหน่อยได้ไหม เพราะตลอดหลายวันที่เ๯้าหายตัวไป อากงถามหาเ๯้ากับข้าตลอด จนข้าขี้คร้านจะโป้ปดท่านแล้ว ไปเ๯้ารีบไปอาบน้ำ เเล้วก็ช่วยไปทำอาหารในครัวให้ข้าด้วยนะ"

"ได้เ๯้าค่ะ ข้าขอทำธุระส่วนตัวไม่นาน เดี๋ยวข้าลงไปที่ห้องครัวทีหลัง" พูดรับคำออกมาพร้อมกับหันรีหันขวางเพราะไม่รู้ว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหนของจวน อีกทั้งหญิงสาวเองก็ไม่มีชุดที่จะให้เธอใช้ผลัดเปลี่ยน

"แล้วเ๯้ามัวมายืนนิ่งทำไมอีกเล่า รีบไปเสียสิ มัวแต่ยืนนิ่งถ่วงเวลาแบบนััน ตอนไหนจะได้อาบ" 

"คือว่า! ข้าจะเอาชุดที่ไหนเปลี่ยนกัน ในห้องนี้ก็ไม่มีเสื้อผ้าให้ข้าเปลี่ยนเลยสักชุด"

"เดี๋ยวข้าจะให้เด็กในจวนพาเ๯้าไปเอาชุดของเ๯้าที่ยังพอมีเหลืออยู่บ้าง รีบไปแล้วรีบกลับออกมาเ๯้าอย่าได้หาเ๹ื่๪๫ที่จะอยู่ในห้องนอนของข้านานนัก เพราะข้ากลัวว่าเ๯้าจะไปหยิบฉวยของมีค่าติดมือออกมาอีก"

"ท่านวางใจได้เลยเ๯้าค่ะ ข้าหาได้มีนิสัยมือไวเช่นนั้นแน่"

"น้อยไปนะสิไม่ว่า คราวก่อนเ๯้าก็แอบกวาดข้าวของของข้าไปไม่ใช่น้อยๆ"

เป็๞จังหวะเดียวกับแม่นมฟางหรงเดินฝ่านมาพอดี ป่ายถิวเชียวจึงเรียกนางเอาไว้ แล้วกวักมือให้แม่นมเดินมาหาตน

"แม่นมช่วยพานางไปที่ห้องนอนของข้าที แล้วช่วยเฝ้านางเอาไว้ให้ดี อย่าให้นางไปหยิบ หรือไปจับของในห้องข้าเด็ดขาด แล้วเ๯้าช่วยหาผ้าห่ม หมอน ผ้าปูมาให้นางด้วย"

"เ๯้าค่ะนายท่าน"

แล้วทั้งสองคนก็เดินตามหลังกันออกไป ระหว่างทางมู่หยวนซีก็ชวนแม่นมคุยเพื่อที่จะได้คุ้นเคยกับนางมากขึ้น

"วันนี้เราจะทำอาหารอะไรกินกันดีแม่นม"

"ข้าน้อยยังไม่รู้เลยเ๯้าค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นข้าว่าเราทำข้าวต้มปลาดีไหม เดี๋ยววันนี้ข้าจะปรุงอาหารให้ทุกคนกินเอง" หลังจากที่มู่หยวนซีพูดจบ แม่นมฟางหรงถึงกับหันหน้ามามองหน้าเธอด้วยสายตาเหลือกลาน 

"นายหญิงนี่นะจะทำอาหารเอง ไม่ใช่จะทำไฟใหม้จวนรึเ๯้าค่ะ"