ตอนที่ 12 เส้นทางแห่งความทรมานอันไม่คาดคิด (1)
อวี๋ิฉือมองดูล็อกอันเล็กที่ปิดไม่สนิทนั่นแล้ว สายตาก็เจือแววโเี้ขึ้นมาวูบหนึ่ง เื่เล็กแค่นี้ยังทำได้ไม่ดี ป้าอู๋คนนี้ไม่ได้เื่จริงๆ
อวี๋ิฉือเก็บล็อกอันเล็ก ก่อนจะผลักประตูเดินเข้ามา ห้องนอนแขกขนาดใหญ่ไม่ได้เปิดไฟ แต่เพียงแสงสว่างจากนอกหน้าต่างที่ลอดเข้ามาก็ทำให้เห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงได้ถนัดตา
กระโปรงยาวสีฟ้าน้ำทะเลเป็ประกายเล็กๆ ภายใต้แสงรำไร ยิ่งขับเน้นผิวเนียนนุ่มของเธอ เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มหน้าผากทั้งยังมีาแสีแดงสะดุดตา เธอมีสีหน้ากังวลร้อนรนใจ แต่ทั้งหมดนี้ไม่ได้ทำให้ดวงหน้าเล็กแสนเ็าดูงดงามน้อยลงไปเลย
“ชิงชิง...ถ้าคุณไม่ต่อต้านผม ผมก็คงไม่ต้องใจร้อนอยากคุณขนาดนี้” อวี๋ิฉือเดินใกล้เข้ามา มองดูดวงหน้างดงามของเธอแล้วก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือไปลูบแก้มเนียน พลางพึมพำกับตัวเอง
เมื่อเผชิญกับััของเขา เผยเย่ว์ชิงก็รู้สึกอึดอัดไปหมด ความรู้สึกรังเกียจผุดขึ้นอย่างอดไม่อยู่ มือที่อยู่ใต้กระโปรงกำแน่นเงียบๆ
ฟู่เหิงอี้ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดขยับตัวเข้าใกล้อวี๋ิฉือโดยไร้เสียง เมื่อเห็นว่าเขาถึงขนาดััข้างแก้มเผยเย่ว์ชิง สายตาก็ปรากฏลมพายุน่ากลัวโถมขึ้นมาทันที จากนั้นสันมือก็ฟาดลงไปอย่างไม่ปรานี
อวี๋ิฉือคิดไม่ถึงว่าในห้องจะมีบุคคลที่สาม เขาสลบเหมือดไปโดยไม่ทันระวัง ทั้งตัวล้มฟุบกองกับพื้น
เผยเย่ว์ชิงลืมตาขึ้นพลางพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ฟู่เหิงอี้ปราดเข้ามาประคองเธอไว้ ัันี้แทบจะจุดไฟในตัวเธอจนหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าหาเขา
“ต่อไปคุณจะทำยังไงต่อ” เขาถามความเห็นของเธอ พอก้มหน้าลงก็เห็นใบหน้าของหญิงสาวแดงระเรื่อกว่าเดิม ริมฝีปากฉ่ำวาวเม้มเบาๆ เห็นแล้วเขาพลันใจสั่น ั์ตาเคร่งขรึมขึ้นมา
“...ทิ้งเขาไว้บนเตียง พวกเราไปกันก่อน ไม่แน่ว่าอีกเดี๋ยวอาจมีใครขึ้นมา” เผยเย่ว์ชิงกระตุกเสื้อเขา พยายามข่มความร้อนรุ่มของร่างกาย ขยับริมฝีปากพูดออกมา
“อืม” ฟู่เหิงอี้รับคำ ถอดเสื้อนอกคลุมตัวเธอ จากนั้น ‘ทิ้ง’ อวี๋ิฉือไว้บนเตียงอย่างไม่ปรานี ก่อนโน้มตัวลงอุ้มเธอจากเตียงเดินออกนอกประตูห้องไป
เวลานี้ที่หน้าประตูมีหญิงสาวในเดรสสีเบจหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง เมื่อเห็นเขาออกมาก็ดิ่งเข้าไปหาด้วยหน้าตาไร้อารมณ์ “พี่ใหญ่ คนที่พี่บอกฉันจัดการหมดแล้ว”
เสียงกระจ่างใสราวตุ๊กตาแสนน่าฟัง โจมตีหัวใจของผู้คนได้อย่างอ่อนโยนที่สุด แต่เธอกลับกดเสียงเอาไว้ทำให้คำพูดดูแข็งกระด้าง
“อยู่รอดูสถานการณ์ที่นี่ไปก่อน เดี๋ยวพี่พาเธอไปโรงพยาบาล” ฟู่เหิงอี้มอบหมายเสียงเบา อุ้มเผยเย่ว์ชิงลงไปข้างล่าง
เวินเสาอี๋พยักหน้า มองส่งพวกเขาจนลับสายตา
ระหว่างทาง เผยเย่ว์ชิงร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ทำเอาเธอต้องกระชากเสื้อคลุมออกโดยไม่รู้ตัว ดีไซน์ของเดรสงานกลางคืนได้เผยให้เห็นผิวระเรื่อบริเวณไหล่มนไม่น้อย ทำให้ผู้สวมใส่ดูมีเสน่ห์เย้ายวนชวนหลงใหล
ดวงตาของฟู่เหิงอี้หม่นแสง มือหนึ่งบังคับพวงมาลัย อีกมือคลุมเสื้อนอกให้เธออีกครั้ง
“ร้อน...” เผยเย่ว์ชิงขมวดคิ้ว โพล่งออกมาเสียงแ่ คว้ามือที่ให้ความรู้สึกเย็นสบายของเขาขึ้นมาทาบแก้ม คล้ายกับรู้สึกว่ายังไม่พอ จึงโผตัวไปตามแขนและเข้าสู่อ้อมกอดของเขา!
ฟู่เหิงอี้ใกับการกระทำอุกอาจของเธอ เท้าเหยียบคันเร่งอย่างแรง รถทะยานราวลูกศรพุ่งออกจากคันธนูในนาทีนั้นเอง โชคดีที่ฟู่เหิงอี้มีปฏิกิริยาตอบสนองทันท่วงที เขาเหยียบเบรกลดความเร็วลงมา
รถเหวี่ยงไปมาจนเผยเย่ว์ชิงถูกแรงะเืนี้หลุดออกจากบ่าของเขา เธอจึงยื่นมือไปคล้องรอบคอเขาไว้ด้วยสัญชาตญาณ ริมฝีปากชนกับลูกกระเดือกของเขาอย่างจัง ดวงตาสองข้างเธอพร่ามัวเห็นไม่ชัด ัักับสิ่งของบางอย่างที่ขยับขึ้นลงก็อ้าปากงับทันที
“ซี้ด...” ฟู่เหิงอี้สูดลมหายใจ เส้นเืตรงขมับเต้นตุบๆ ฝ่าเท้าออกแรงอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ รถหยุดชะงักอยู่กลางถนนอย่างแรง ดีที่ถนนเส้นนี้มีรถไม่มาก ไม่ได้เกิดอุบัติเหตุจากการหยุดรถอย่างปุบปับของเขา
“รู้ไหมว่าตัวเองทำอะไรอยู่” ฟู่เหิงอี้ประคองศีรษะเธอพิงไหล่ตัวเองไว้ มือหนึ่งบังคับพวงมาลัย นำรถจอดข้างทางแล้วจึงผ่อนลมหายใจ ก้มหน้าถามหญิงสาวใต้ร่างที่ก่อเื่
เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าสมาธิตัวเองแย่ขนาดนี้
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/239f3a2be3124680b5f0a1f4bb3f35d5
5K
