Moon shadow

เขามาในวันที่ฝนตกหนักพอๆ กับวันนั้น — วันที่พ่อแม่ของคานตาย

ชายชราร่างผอมสูง ผมขาวพันกันยุ่ง เดินผ่านตรอกเหม็นเน่าด้วยไม้เท้าสนิมบิ่นในมือ ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครกล้าทัก เพราะดวงตาของเขาคมกริบ... 

คานนั่งขดตัวอยู่ใต้เพิงเหล็ก สั่นเพราะหนาวและหิว น้ำฝนไหลผ่านหลังคารั่ว หยดลงใส่หัวเขาทีละเม็ด

ชายชราหยุดมองคาน ก่อนจะโยนห่อขนมปังแข็งๆ ใส่มือเขา

“จะกินไหม ถ้าไม่กินก็เอาไว้เป็๲เหยื่อล่อหนู”

คานมองหน้าเขา แต่ไม่พูดอะไร มือหยิบขนมปังขึ้นมาเคี้ยวด้วยฟันที่แทบไม่มีแรงกัด

“ตาเเก่พูด แกอยากตายแบบหนูในสลัมไหมล่ะ?”

คานส่ายหน้า

  ตาเเก่เบือนหน้าหนี เเอบยิ้มเบา พลางบอกคานว่า

“งั้นอย่าทำตัวเป็๞เหยื่อ”

คานเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง — ไม่ใช่แววตาของคนอบอุ่น แต่เป็๲คนที่เคยรอดจากนรก และแบกนรกไว้บนบ่า

วันต่อมา ชายชรากลับมาพร้อมอาหาร

และวันต่อๆ ไป เขาก็ยังมา

เขาเริ่มสอนคานเล็กๆ น้อยๆ สอนให้ขโมยโดยไม่โดนจับ สอนให้หนีให้ไวเวลาได้ยินเสียงปืน สอนวิธีดักหนู หาอาหาร และวิธีใช้เศษเหล็กเป็๞อาวุธ

“ตาแก่” คือสิ่งที่คานเรียกเขา ไม่มีชื่อ ไม่มีอดีต มีแต่ออร่าบางอย่าง... ที่ทำให้คานเชื่อว่าเขาอันตรายกว่าที่เห็น

แล้ววันหนึ่ง ตาแก่ก็ถาม

“ถ้าข้าสอนวิธีฆ่า แกจะเรียนไหม?”

คานนิ่งไปพร้อมนึกถึงวันที่พ่อเเม่โดนคร่าชีวิต

“ผมอยาก... ”

ชายชรายิ้ม... ยิ้มแค่ครึ่งเดียว รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเงามืด

“งั้นก็เริ่มได้แล้ว เ๯้าหนู”