แม้งเอ้ยยังเเค้นไม่หายไอ้เราก็อุส่าเช็ดให้ทำไมต้องมาผลักกันแบบนี้ด้วยวะไอ้ห่า เห้อแค่คิดหน้าแม้งก็หงุดหงิดละไอ้ห่าเป็ผู้ชายคนแรกที่กูไม่ชอบไปแล้ว เสียงผมบ่นกับตัวเองเื่ไอ้คนบ้านั่น ก็ดูมันทำสิครับน่าโมโหจริงไหมถ้าเจอนะพ่อจะตบให้หงายกระโหลกแดนซ์ซะหรอก พูดถึงแม้งละหงุดไปนอนดีกว่า เช้าวันต่อมา ผมก็ไปโรงเรียนปกติแหละแต่ทุกอย่างเริ่มไม่ปกติตตรงที่ คาบเรียนคาบแรกเริ่มขึ้น ไอ้คนนั้นนิที่ผลักผมเมื่อวาน โถ่เอ้ยดวงซวยจังว่ะเจอใครไม่เจอมาเจอมัน เอาล่ะค่ะนักเรียนเข้าแถวหน้าห้องเราจะนั่งเรียนกันตามเลขที่ทุกคนเห็นป้ายเลขที่บนโต๊ะตัวเองใช่ไหมคะ ให้นักเรียนนั่งตามเลขที่ตัวเองนะ สิ้นสุดเสียงคุณคูรทุกคนก็เเยกกันหาที่นั่งของตนรวมถึงตัวผมที่ไม่รู้ว่าวันนี้ก้าวขาข้างไหนออกจากบ้าน นอกจากได้อยู่ห้องเดียวกันเเล้วเลขที่ยังต่อกันอีกต่างหากทำให้เราได้นั่งใกล้กัน
ไงนายจำเราได้รึเปล่า ที่เดินชนแล้วทำน้ำหกใส่นายอ่ะ เสียงผมเอ่ยทักทายเค้าด้วยความกลัวว่ามันจะลุกมาต่อยผมรึเปล่า อ่อ มึงนี่เองที่เดินชนกู กูจำได้และมึงต้องจำไว้ด้วยว่ากูไม่ปล่อยมึงไว้แน่ เสียงมันขู่ผม น้ำเสียงมันทุ้มและน่ากลัวมากราวกับเสียงปีศาส เอ่อเราขอโทษจริงๆคือเรามองไม่เห็นอ่ะ เราไม่ได้ตั้งใจ ไม่ทันไรที่มันจะได้พูดคุณครูก็กล่าทักทายนักเรียน เอาละค่ะเงียบกันหน่อย สวัสดีนะคะ นักเรียนทุกคนครูชื่อ นาง พรพิษา อรุณะพงพิศิสธา หรือเรียกครูแอนก็ได้ค่ะ พวกเธอชั้นม.4/2เนี้ยรู้จักกันรึยังคะ ในคาบนี้ครูจะให้นักเรียนทำความรู้จักกันภายในห้องนะคะ แล้วหลังจบคาบครูจะให้นักเรียนมาบอกชื่อเพื่อนที่นักเรียนรู้จักต้องไม่ต่ำกว่า10คน เข้าใจตรงกันนะคะ ถ้าเข้าใจเเล้วก็เริ่มค่ะ แน่นอนว่าผมต้องหันไปถามชื่อไอ้คนข้างๆผมคนแรก หวัดดีนะเราชื่อ ฟิวส์ แล้วนายชื่อไร สิ้นเสียงผมมันก็พูดขึ้นว่าไร้สาระ น่ารำคานชะมัด เสียงมันตอบผม ซึ่งทำใหห้ผมอารมณ์เสียกว่าเดิม นี่เราก็ว่าเราถามดีๆแล้วนะทำไมนายไม่ลองตอบดีๆบ้างล่ะ โกกูชื่อกู มึง้าแค่นี้ใช่ไหม ผมไม่ทันได้ตั้งตัวมันก็บอกชื่อมันออกมา เออตอบแค่นี้แต่แรกก็จแล้วปะจะเล่นเพื่อ
หลังจากเราเรียนเสร็จก็ไปนั่งกินข้าวกันทีไม้หินอ่อนหลังโรงอาหาร แต่ก่อนหน้าที่เราจะมานั่งกันเนี้ยผมดันตกเป็เป้าของไอ้โกตอนผมเดินหาที่นั่งอยู่ไอ้โกดันมาสกัดขาผมทำผมล้มกลางโรงอาหารไอ้เจ็บก็เจ็บอยู่แต่อายมากกว่าคนเยอะชิบหาย อย่าให้หมดความอดทนนะมึง