เ้าปั๊กน้อยย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านกับผมได้หลายเดือนแล้วชีวิตที่เคยเรียบง่ายและเงียบเหงาของผมก็เปลี่ยนไป ทุกวันมีแต่ความบันเทิง อย่างเมื่อเดือนที่แล้วที่เป็วันเกิดผมน้องจัดเซอไพรส์จนผมเกือบไปไม่เป็เลย แต่มันเป็วันที่ผมจะจำไปจนวันตายแต่ก่อนผมไม่เคยคิดจะสนใจวันเกิดตัวเองแต่วันเกิดปีนี้กลายเป็วันที่อยากให้มีบ่อยๆซะแล้ว
“ปั๊กน้อย ต้นเดือนหน้าลางานซักวันนะพี่จะพาไปเที่ยว”
“จริงเหรอครับ ที่ไหนครับ?”
“ปั๊กอยากไปที่ไหนหล่ะครับ?”
เอาใจเมียเป็หน้าที่ของพ่อบ้านใจกล้าที่ดีครับ
“ให้ผมเลือกได้เหรอครับ”
“แล้วแต่เราเลย”
ต้นเดือนหน้าหรือมันก็คืออาทิตย์หน้านี่แหละผมว่าจะพาเ้าปั๊กน้อยไปเที่ยวกันว่าจะค้างคืนซัก 2 คืน อาจจะไปนอนกางเต็นท์ดูดาวหรอไปเดินป่ากันก็ดีเหมือนกันผมก็ไม่ได้หยุดพักผ่อนมานานเท่าไรแล้วนะ
“ไปรีสอร์ทที่เราเคยไปเอาท์ติ้งกันครับคราวก่อนไม่ได้เที่ยวเลยมีแต่กิจกรรม”
“…ใกล้ไปมั้ย ไม่อยากไปไกลๆเหรอครับ?”
“ไม่ครับ มันเสียเวลาเดินทางแต่หรือว่าพี่เมฆไม่อยากไปก็ไม่เป็ไรครับ”
“ไปสิ พี่อะไรก็ได้อยู่แล้วครับ”
“ครับ”
น้องยิ้มหน้าบานดีใจกับไอ้เื่ง่ายๆแบบนี้เอง มักน้อยจังจริงๆ ถ้าน้องบอกว่าอยากไปญี่ปุ่นหรือเกาหลี ผมนี่จะรีบพาไปทำพาสปอร์ตเลยครับ
“ปั๊ก…”
ผมเดินเข้าไปสวมกอดเ้าปั๊กน้อยน่ารักน้องใเล็กน้อยที่อยู่ดีๆผมก็เข้าไปกอดก็เห็นคนน่ารักก็อยากกอดเป็ธรรมดาแหละครับ
“อุ้ย…พี่เมฆทำอะไรครับ? ยังเช้าอยู่เลยแต่…เข้าไปในห้องมั้ยครับ”
น้องหันมาทำตาใสใส่ บทน่ารักก็น่ารักเกินบทจะแสบก็โคตรแสบเลย
“พี่แค่…อยากกอดเฉยๆครับ”
“ว้า! เสียดายจังครับ”
หน้าตาซื่อใสเปลี่ยนเป็ทำหน้าตาทะเล้นๆยั่วเก่งจริงๆ
“เอาไว้คืนนี้ก่อนดีกว่าครับ…”
ผมกระซิบที่ข้างหูเ้าปั๊กน้อย ทำเอาน้องเขินจนหูแดงหน้าแดงแต่ก็น่ารักไปอีกแบบ เอาเข้าจริงๆถึงน้องจะดูกล้าหาญขนาดไหนแต่พอถึงเวลาจริงๆกลับกลายเป็เ้าปั๊กน้อยไร้เดียงสาตลอด
“Sup เดือนหน้าผมขอลางาน 1 วันนะครับ”
“หืม? เดือนหน้าก็จะลางานแล้วเหรอวะ! เพิ่งพ้นโปรมาเอง”
“ม…ไม่ได้เหรอครับ”
“ได้ดิ แล้วจะไปไหนอ่ะ”
“อ่อ…พี่เมฆจะพาไปเที่ยวครับ”
“จริงดิ? ไม่น่าเชื่อว่าพี่เมฆจะลงทุน ตั้งกะอยู่มาแทบจะไม่ลางานเลยปีที่แล้วก็โดนตัดวันลา”
“จริงเหรอครับ?”
สวัสดีครับหลังจากได้พูดคุยกับพี่เมฆสุดหล่อและเซ็กซี่ที่สุดในโลกไปแล้วก็มาคุยกับผมคนที่หน้าตาดีลีลาเด็ดกันบ้างวันนี้ผมก็จะดี๊ด๊าบ้าบอเป็พิเศษ เพราะอะไรเหรอครับ? ก็เพราะว่าเดือนหน้าจะได้ไปฮันนีมูนกับผัวน่ะสิครับ! อยู่กันมาได้หลายเดือนจนผมพ้นโปรไปเมื่อต้นเดือนนี้เองก็จะได้ใช้สิทธิลากับเขามั่งแล้ว
แต่ผมก็เลือกที่เที่ยวไม่ไกลหรอกครับ กลัวผัวขับรถเหนื่อยก็เลยเที่ยวมันใกล้ๆนี่แหละคราวที่ไปเอาท์ติ้งที่รีสอร์ทผมว่าบรรยากาศมันดีมากอ่ะ เหมาะสำหรับคู่รักจู๋จี๋กันเป็พิเศษผมลองนึกภาพตอนนอนกอดกับพี่เขาท่ามกลางธรรมชาติป่าเขาและยุงบิน มันเป็อะไรที่โคตรฟินแล้วก็โรแมนติกมากครับลองนึกภาพดูนะครับว่าพอตื่นขึ้นมาก็พบว่านอนกอดอยู่กับหน้าอกอุ่นๆล่ำๆซิกแพคแข็งๆวีเชฟที่มีผ้าห่มปิดอยู่ิ่เหม่มันเป็อะไรที่ทำให้เืกำเดาผมเกือบพุ่งทุกทีเลย คิดแล้วก็จั๊กจี้หัวใจให้ตายสิไม่คิดว่าผมจะโรคจิตได้ขนาดนี้เลย
“ไอ้น้องหมอกเอ็งเก็บอาการหน่อยหน้าโรคจิตมากอ่ะ ไม่ใช่ว่าเืกำเดาจะไปแล้วเหรอน่ะ?”
“แหม Sup ก็ว่าไป”
เห็นผมหน้าอย่างนี้ผมก็อายเป็นะครับฉลาดกว่าเ้าปั๊กน้อยที่บ้านก็ Supนี่แหละครับ Sup เป็ผู้ช่วยที่ดีมาก วันเกิดพี่เมฆคราวก่อน ก็ได้ Sup นี่แหละที่ช่วยจนตอนนี้ผมคิดว่าพี่เมฆเขาไปไหนไม่รอดเพราะเสน่ห์ของผมล้วนๆเลยแต่ก็อีกนั่นแหละ คนเรามันจะหยุดแค่ตรงนี้ไม่ได้ครับมันต้องคอยบริหารกันบ่อยๆไอ้เ้าเสน่ห์ที่ว่าเนี่ย
“Sup มีอะไรแนะนำดีๆมั้ยครับ?”
“มีสิ!ถามได้ คืองี้…”
“อ่อครับๆ”
หลังจากบอกเ้าปั๊กน้อยเื่จะพาไปเที่ยวก็ดูน้องอารมณดีเป็พิเศษ ทำงานมาจนพ้นโปรก็อยากให้รางวัลกับน้องบ้างแต่จะรอให้น้องคอยเทคแคร์ตลอดก็คงไม่ดี น้องอาจจะมองว่าผมไม่สนใจแล้วก็เห็นแก่ตัวก็เป็ได้
“ไอ้พลกูปรึกษาหน่อยดิว!ะ”
“เื่งานในแผนกมึงกูไม่รู้เื่ด้วยหรอกนะ”
“…ไม่ใช่! ฟังกูก่อน”
“อ้าวเหรอ? เห็นชอบถามกูเื่งานกูก็ไม่ค่อยจะรู้เื่งานมึงซักเท่าไร”
“คืองี้เดือนหน้ากูจะพาเ้าปั๊กน้อยไปเที่ยว”
“อืม…แล้ว?”
“คือ…แบบว่า…”
“อะไรของมึงอ้ำๆอึ้งๆ ผิดปกติ”
“ก็…กู…จะทำไงให้น้องมัน…ชอบ…แบบประทับใจอ่ะ”
“อะไรวะ? กูงง”
“ก็คือ…ไปเที่ยวไง…เหมือนฮันนีมูนอ่ะ”
“อ๋อ คือมึงจะถามว่าจะทำยังไงให้น้องมันติดใจมึงว่างั่นเหอะ?”
“…”
“อยากให้เมียรักเมียหลงว่างั้น?”
“เออ!”
“เห็นอ้ำอึ้งอยู่นานทำไมผู้จัดการแผนกผลิตมันกากจังวะ?”
“สัด…ลีลาอยู่นั่น พูดมา”
“มึงเหอะลีลา!”
หลังจากได้ปรึกษาไอ้พลคนกากกว่าแล้ว มันก็ให้คำปรึกษาที่เป็ประโยชน์(รึเปล่า?) มา ผมไม่แน่ใจว่าเ้าปั๊กน้อยจะชอบรึเปล่า…แต่จะว่าไปผมจะกล้าทำรึเปล่านี่สิปัญญาใหญ่กว่า
ปฏิบัติการลับพิชิตใจเมียของผมก็เริ่มขึ้นโดยการโทรไปรีสอร์ทเพื่อจองห้องพักเอาแบบส่วนตัวสุดๆมีสระว่ายน้ำส่วนตัวแล้วยังนอนดูดาวผ่านเพดานกระจกได้ด้วย เจ้ปั๊กน้อยน่าจะชอบ
“พี่เมฆคือพรุ่งนี้…”
“ครับ?”
พรุ่งนี้วันเสาร์หรือว่าน้องอยากจะออกไปเที่ยวถ้าน้องอยากไปผมพาไปแน่นอน เอาใจเมียสุดๆ
“คือกำนันจะมาหา…แล้วก็จะค้างด้วย…ได้มั้ยครับ?”
“ได้สิครับ จะให้พี่ไปรับมั้ย?”
“เอ่อ…ไม่ต้องครับเดี๋ยวกำนันมาเอง”
“ครับ แล้วกำนันชอบกินอะไร? เดี๋ยวพี่จะได้จองร้านไว้ก่อน ไปที่โรงแรมมั้ย? เหมือนที่ปั๊กเคยไป”
“…อย่าดีกว่าครับ พ่อไม่ค่อยชอบคนเยอะๆ”
“อ่อ งั้นไปร้าน xxx ดีมั้ยครับ?”
“ดีครับ ขอบคุณครับ”
“ไม่เป็ไรครับ พ่อปั๊กก็เหมือนพ่อพี่แหละ”
ผมลูบหัวเ้าปั๊กน้อยอย่างรักไคร่ดูน้องเกร็งๆ คงจะเกรงใจ น้องเคยบอกว่าพ่อจะมาเยี่ยม ไอ้ผมก็รอว่าพ่อตาจะมาวันไหนจะได้เตรียมตัวต้อนรับ
‘หงิงๆ’
เสียงเ้าหมาปั๊กร้องหงิงๆอยู่หน้าบ้านพร้อมกับเสียงออดดังกำนันคงมาถึงแล้ว
“สวัสดีครับกำนัน”
“สวัสดีผู้จัดการ ผมมารบกวนรึเปล่าเนี่ย?”
“ไม่เลยครับ เชิญกำนันในบ้านก่อนครับ”
และแล้วพ่อตาก็มาที่บ้านเ้าปั๊กน้อยอาบน้ำอยู่เลยเป็หน้าที่ผมที่ออกมาเปิดประตูต้อนรับ กำนันไม่ได้น่ากลัวเหมือนนหน้าตานะครับแต่ผมก็แอบหวั่นๆว่าแกอาจจะพกปืนติดมาด้วยรีเปล่า เขาว่ากันว่าพวกผู้ใหญ่บ้านกำนันมักมีปืนลูกซองติดบ้านประจำ
“เ้านี่น่ารักดี ชื่ออะไรเหรอผู้จัดการ?”
“ปั๊กครับ”
“เข้าใจตั้งชื่อนะ หมาพันธุ์ปั๊กชื่อปั๊ก”
ประชดเหรอครับพ่อตา? พูดอย่างนี้เอาลูกซองมายิงผมเลยดีกว่า
“เชิญกำนันนั่งตามสบายนะครับน้องกำลังอาบน้ำเดี่ยวก็ลงมา”
“นี่มันกลางวันแสกๆทำไมไอ้ลูกหมามันต้องอาบน้ำด้วย?”
“…”
ที่ถามนี่้าคำตอบแบบไหนครับ? จะให้บอกว่าผมทำอะไรน้อง จนน้องต้องไปอาบน้ำอย่างนั้นเหรอครับ? ผมเปล่านะครับ…ยังไม่ได้ทำอะไรเลย…สำหรับเช้านี้นะครับ
“มันร้อนน่ะกำนัน ผมก็เลยไปอาบน้ำ”
“…เหรอ? พ่อยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”
“…แล้วกำนันกินข้าวกลางวันยังหิวมั้ย?”
“พ่อกินมาแล้ว”
“ตอนเย็นเดี๋ยวพี่เมฆเขาจะพาไปกินข้าวข้างนอกนะ”
“แล้วผู้จัดการเป็ยังไงมั่งได้ข่าวว่าเลื่อนขั้น?”
“ครับ…งานก็จะยุ่งๆหน่อย แต่ก็สนุกดีครับ”
“อืม…แล้วผู้จัดการไม่นั่งเหรอเห็นยืนอยู่นั่นหรือว่าจะเป็ฤทธิ์สีดวง?”
“…”
“กำนัน! ทำไมว่างั่นอ่ะ?ไปว่าพี่เมฆได้ไงอ่ะ?พี่เมฆไม่ได้เป็ซักหน่อยก็ผมเห็นอยู่!”
“…ไอ้ลูกหมาเอ็งไม่ต้องพูด…ก็ได้”
ผมนั่งลงห่างพอสมควรกลัวแกจะะโกัดหูเอา นึกถึงตอนเจอเ้าปั๊กใหม่ๆก็คล้ายอย่างนี้แหละครับ กวนประสาทหน่อยๆทำเอาผมไมเกรนขึ้นอยู่เหมือนกัน
“แล้วผู้จัดการไม่ไปไหนเหรอวันนี้?”
“ปกติผมก็ไม่ไปไหนครับ แล้วผมก็ได้ยินว่ากำนันจะมา ผมว่ากำนันอย่าเรียกผมว่าผู้จัดการดีกว่านะครับเรียกผมเมฆก็ได้”
“เออจริง ผมก็ว่ามันยาวไป งั้นผมเรียก ’ลูกเขย’ ก็แล้วกัน”
“…ก็แล้วแต่กำนันเลยครับ”
เอาที่สบายใจครับ ไอ้ผมก็ไม่กล้าขัดหรอก เกลัวเขาจะเอาลูกชายคืน
“บ้านช่องเงียบดีนะ”
“ครับ…เดี๋ยวผมไปเตรียมน้ำมาให้ครับ”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก ไอ้ลูกเขย”
ครับไอ้ลูกหมากับไอ้ลูกเขย…ทำไปทำมาตำแหน่งนี้มันคล้ายจะเหมือนหมาเหมือนกันนะครับเพราะว่าไอ้ลูกเขยเป็ผัวของไอ้ลูกหมา…บันเทิงดีครับพ่อลูกคู่นี้
ตกตอนเย็นผมก็พอสองพ่อลูกไปกินข้าวข้างนอกดูเ้าปั๊กน้อยจะดีใจเป็พิเศษคงคิดถึงพ่อเขา เห็นน้องร่าเริงผมก็ดีใจครับข้าวมื้อนี้ถ้าหมดเป็หมื่นผมก็ยอม สายเปย์ที่แท้จริงเลยผม
“ไอ้ลูกเขยไม่เห็นต้องพามาเลี้ยงข้าวแพงๆแบบนี้เลย”
จะเรียกผมแบบนั้นจริงๆเหรอครับ?…แต่ก็เอาเถอะผมยอมหมดแหละ
“ผมยินดีครับ วันหลังถ้ากำนันจะมาบอกผมก็ได้ผมจะได้ไปรับ”
“ไม่ต้องหรอกวันหลังก็พาไอ้ลูกหมาไปหาที่บ้านบ้างก็แล้วกัน”
“แต่อาทิตย์หน้าไม่ได้นะกำนัน”
“ทำไมล่ะ?”
“ผมจะไปเที่ยวกัน”
“เหรอ? เออเที่ยวให้สนุกก็แล้วกัน”
เมื่อถึงกลับบ้านก็แยกย้ายกันผมเตรียมห้องให้กำนันนอนเป็ห้องว่างข้างๆห้องนอนผมกับเ้าปั๊ก แต่เ้าปั๊กน้อยก็เดินเข้ามาบอกในห้องนอนว่าคืนนี้จะนอนกับพ่อผมก็เลยต้องนอนกอดหมอนข้างคนเดียวไป
“พี่เมฆดูง่วงๆ นอนไม่พอเหรอครับ?”
“อืม…พี่นอนไม่ค่อยหลับครับ”
คงเพราะไม่มีเ้าปั๊กน้อยนอนข้างเมื่อคืนผมเลยนอนไม่ค่อยหลับ
“น่าสงสารจังครับ”
น้องเดินเข้ามากอดที่เอว จากที่ง่วงๆตอนนี้ตาสว่างเลยผมกอดตอบน้อง เรายืนกอดกันกลมอยู่ที่หน้าห้องนอนผม
“อะแฮ่ม!”
“อุ่ย!กำนัน…”
เราหันไปมองก็เห็นกำนันยืนทำหน้าโหดอยู่หน้าห้องข้างๆ ผมลืมสนิทว่าแกยังไม่ได้กลับเช้านี้ผมอาจจะได้กินลูกตะกั่วเป็อาหารเช้าแทนก็ได้ใครจะรู้
หลังจากนั้นเราก็มารวมตัวกันที่โต๊ะอาหารเช้านี้ผมทำอาหารเช้าง่ายๆ เป็ข้าวต้มหมูตอนกลางวันค่อยแสดงฝีมือทำกับข้าวให้พ่อตาได้ชิม จะได้รู้ว่าลูกเขยนี่เทพขนาดไหน!
“เดี่ยวพ่อจะกลับเลยนะไอ้ลูกหมา”
“อ้าวกำนัน! ทำไมรีบอ่? เย็นๆค่อยกลับดิ”
“นั่นสิครับ นี่ยังเช้าอยู่เลย”
“ไม่ดีกว่า ฝากไอ้ห้าตัวนั่นไว้กับข้างบ้านเดี๋ยวมันจะวุ่นวายเอาเดี๋ยวว่าจะกลับเลย”
“งั้นเดี๋ยวกลับจากเที่ยว ผมไปหานะ”
เ้าปั๊กน้อยทำหน้าเศร้าสร้อยเป็เ้าปั๊กหมาหงอยดูแล้วก็น่าสงสาร อยากจะกอดปลอดน้องจังเลยครับ
พอกำนันจะกลับสองพ่อลูกนั่นก็ยืนกอดกันกลมอยู่หน้าบ้าน
“ผมฝากไอ้ลูกหมาด้วยนะไอ้ลูกเขย อย่าทำมันเสียใจนะไม่งั้นผมยิงไส้แตกแน่!”
“ครับ…ผมจะดูแลน้องให้ดีที่สุดครับ”
หลังจากกำนันขับรถออกไปเ้าปั๊กน้อยก็เดินเข้าบ้านมาอย่างหงอยๆ
“วันหยุดหลังจากกลับจากเที่ยวแล้วพี่จะพากลับบ้านนะ”
“ครับ…ขอบคุณพี่เมฆนะครับ อย่าไปถือสาอะไรกำนันแกเลยแกก็เป็แบบนั้นแหละ จริงๆแล้วแกไม่มีอะไรหรอก”
“แล้วกำนันมีปืนลูกซองจริงมั้ยครับ?”
“อ๋อ!จริงครับผมเห็นอยู่ในห้องนอนแก แต่เมฆไม่ต้องกลัวหรอกครับะุปืนแกมีไม่เยอะหรอก”
“…ครับ”
นัดเดียวก็ถึงตายได้ครับเ้าปั๊กน้อยปลอบใจผมได้น่ารักจริงๆเมียใครวะ??เห็นทีสมาคมพ่อบ้านใจกล้าของไอ้พลที่ผมเป็สมาชิกอยู่นั้นไม่ได้ก่อตั้งขึ้นมาอย่างเล่นๆซะแล้ว
3K
![ข้าคือศิษย์คนสุดท้ายของราชาเนโครแมนเซอร์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702627146_34036977.webp)
![[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ ภาคพิเศษหลงหยาง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754981884_83759346.webp)
