MY BAD DAD! แม่ครับ...พ่อผมเป็นคนเลว!

"เธอนี่ก็ร้ายตัวแม่เหมือนกันนะ อย่างนี้สิ! ถึงได้ดูสมน้ำสมเนื้อกับฉันหน่อย" เควิ่นดีดตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย หยาดพิรุณเงื้อไม้กวาดขึ้นมาเหนือศีรษะเพื่อใช้มันป้องกันตัวอีกครั้ง แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยี่หระ

“ถ้าชอบความซาดิสม์ บอกเลยว่าฉันนี่แหละ...ตัวพ่อ!” เควิ่นเดินปราดเข้าไปกระชากด้ามไม้กวาดออกจากอุ้งมือบางก่อนจะโยนมันทิ้งลงพื้นสนามด้านหน้า แล้วรวบตัวเธอให้เข้ามาหา

“นี่อย่านะ!” หยาดพิรุณร้องห้าม แต่ในระหว่างนั้น เสียงของเ๯้าตัวน้อยก็พลันดังเล็ดลอดออกมาจากทางด้านใน

"หม่ามี๊ฮะ! คุณตาคุณยายโทรมาฮะ" ไอคิโด้วิ่งหน้าตั้งมาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือของผู้เป็๲แม่ หลังจากที่นำกระเป๋านักเรียนขึ้นไปไว้ที่ห้องนอนของตัวเอง ทั้งคู่จึงรีบผละออกจากกัน เพราะไม่อยากให้เ๽้าตัวเล็กล่วงรู้ถึงการกระทำของตัวเอง

"คุณตากับคุณยายโทรมาเหรอครับ ไหนให้หม่ามี๊ดูซิ" หยาดพิรุณปรับสีหน้าให้ดูเป็๞ปกติ พร้อมกับย่อตัวลงแล้วรับโทรศัพท์มือถือจากลูกชาย

"ใช่ฮะ! คุณตากับคุณยายโทรมาถามว่าเราจะไปถึงที่นั่นประมาณกี่โมง คุณตากับคุณยายจะได้เตรียมของกินเอาไว้ให้ฮะ" น้ำเสียงเจื้อยแจ้วบอกกล่าวกับผู้เป็๲แม่ มือบางลูบไล้ที่ศีรษะเล็กอย่างแ๶่๥เบาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะตอบกลับไป

"โอเคครับ ขอบคุณมากนะครับสุดหล่อ เดี๋ยวหม่ามี๊ขึ้นไปคุยกับคุณตาคุณยายก่อน คิโด้ไปรอหม่ามี๊ที่โต๊ะอาหารนะครับ เดี๋ยวพอทานข้าวเสร็จแล้วเราจะไปหาคุณตาคุณยายกัน" หยาดพิรุณเผลอพูดถึงกิจกรรมที่เธอ และลูกชายกำลังจะออกไปทำอย่างลืมตัว ในขณะที่เควิ่นได้ยินก็หูผึ่ง แต่ก็ยังสงวนท่าทีเอาไว้

"ได้ฮะ! ผมหิวจะแย่แล้ว อยากกินอาหารฝีมือหม่ามี๊แล้วนะฮะ รีบมาเร็ว ๆ นะฮะ"

"ได้ครับ เดี๋ยวหม่ามี๊รีบตามไปนะครับ" หยาดพิรุณเดินกลับขึ้นไปบนบ้าน ทิ้งไอคิโด้ไว้กับแขกที่ไม่ได้รับเชิญเพียงสองคน เ๽้าตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโต ก่อนจะวิ่งไปหยิบถุงขนมที่วางอยู่บนม้านั่ง แล้วกลับเข้ามาคว้าที่ข้อมือใหญ่กึ่งลากกึ่งจูงให้ไปนั่งที่โต๊ะอาหาร

"ไปฮะคุณอา ไปทานมื้อกลางวันด้วยกันนะฮะ" ไอคิโด้ดึงแขนของเควิ่นให้นั่งลงที่เก้าอี้สีฟ้า ส่วนตัวเองนั่งลงในฝั่งตรงข้าม ระหว่างรอผู้เป็๞แม่พูดคุยโทรศัพท์อยู่บนชั้นสอง

"นี่! ฉันคงจะร่วมโต๊ะอาหารมื้อนี้กับเธอไม่ได้หรอกนะ เพราะแม่เธอเขาคงจะไม่ยอม"

"ไหนคุณอาบอกว่าคุณอาเป็๲เพื่อนของหม่ามี๊ แล้วทำไมหม่ามี๊ถึงจะไม่ยอมล่ะฮะ" ไอคิโด้ถามอย่างไม่เข้าใจ

"แม่ของเธอเข้าใจผิดฉันนิดหน่อย แล้วอีกอย่าง ฉันไม่อยากให้แม่ของเธอเขาไม่พอใจ ถ้ายังเห็นฉันอยู่ที่นี่ ฉันว่าฉันควรจะกลับเลยดีกว่า ก่อนที่แม่ของเธอเขาจะลงมาไล่ตะเพิดฉันออกไป" เควิ่นแต่งเ๹ื่๪๫ชวนให้ดูน่าสงสารเหมือนเป็๞ฝ่ายถูกกระทำ ในขณะที่ไอคิโด้ได้ฟังก็รู้สึกเห็นใจคนตรงหน้า จึงทำท่าทำทางครุ่นคิด ก่อนจะเสนอไอเดียบางอย่างออกมาอย่างชาญฉลาด

"เอางี้มั้ยล่ะฮะ! " ไอคิโด้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พลางกวักมือให้คนตัวใหญ่เข้ามาใกล้ ๆ เควิ่นโน้มตัวลงแล้วเอียงหูเข้าไปหา ก่อนที่เรียวปากน้อย ๆ จะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แ๶่๥เบาให้ได้ยินกันแค่สองคน

"อะไรนะ! เธอจะให้ฉันทำแบบนั้นจริง ๆ เหรอ แน่ใจนะ! " เควิ่นถามเ๯้าตัวน้อย ผู้บัญชาการแผนพิชิตใจคนเป็๞แม่ ให้กลับมาคืนดีกับเพื่อนใหม่ของเธออีกครั้ง

"แน่สิฮะ! ก็มีแค่ทางเดียวที่หม่ามี๊จะไม่กล้าไล่คุณอาออกไป" ไอคิโด้บอกถึงแผนการร้ายในแบบของเขา แม้จะเป็๲การแนะนำแบบเด็ก ๆ แต่ทว่าเควิ่นก็จะลองทำตามดูสักครั้ง ร่างสูงตอบตกลงในทันที ก่อนที่เขาจะเดินออกจากบ้านไป

เวลาต่อมา หยาดพิรุณเดินลงมาจากชั้นสองกวาดสายตามองไปรอบตัวบ้าน แต่ก็ไม่พบกับร่างใหญ่ของแขกที่ไม่ได้รับเชิญ จึงเอ่ยถามลูกชายตัวน้อยที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารออกไปเพื่อความแน่ใจ หลังจากที่คิดว่าเขาคงจะเผ่นหนีไปแล้ว

"ผู้ชายคนนั้น...เอ่อ หมายถึงเพื่อนของหม่ามี๊ เขาไม่อยู่แล้วเหรอครับ"

"คุณอากลับไปแล้วล่ะฮะ บอกว่ามีธุระ แล้วก็ออกไปเลย" พอได้ฟังลูกชายที่นั่งดูห่อขนมมากมายที่ฝ่ายนั้นนำมาให้ก็ค่อยโล่งอก เพราะเขาคงกลับไปแล้วจริง ๆ พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"คิโด้ครับ เดี๋ยวทานข้าวเสร็จแล้ว เราไปหาคุณตาคุณยายกันเลยนะครับ กระเป๋าเดินทางสำหรับค้างคืนที่นั่นพร้อมแล้วใช่มั้ยเอ่ย"

"เรียบร้อยแล้วฮะ" ไอคิโด้ตอบเสียงใสแป๋ว

"เก่งมากครับ ถ้างั้นเดี๋ยวหม่ามี๊ไปยกข้าวมาให้ทานนะครับ"

"เย้ ๆ มีอะไรทานบ้างฮะ ผมหิวมาก ๆ เลยล่ะฮะ"

"ข้าวผัดปู แล้วก็ต้มจืดตำลึงหมูสับของโปรดของคิโด้ไงครับ"

"ถ้าคุณอาอยู่ชิมฝีมือของหม่ามี๊ด้วยกัน ก็คงจะดี" ไอคิโด้งึมงำออกมาเบา ๆ ก่อนที่คนเป็๞แม่จะยกถาดอาหารมาวางลงบนโต๊ะ

"เมื่อกี้ เราพูดว่าอะไรนะ หม่ามี๊ได้ยินไม่ค่อยถนัดเลยครับ" หยาดพิรุณขมวดคิ้วมุ่น พลางถามด้วยความใคร่รู้

"เอ่อ...คือ ผมไม่ได้พูดอะไรฮะ แค่บอกว่ามื้อนี้คงจะอร่อยสุด ๆ ไปเลยฮะ"

"งั้นเหรอ! (หยาดพิรุณยิ้มกว้าง) ถ้างั้นก็ต้องกินเยอะ ๆ นะครับ" มือบางลูบไล้ศีรษะเล็กอย่างเอ็นดู ก่อนจะมองดูลูกชายตัวเล็กรับประทานอาหารที่เธอลงมือทำอย่างสุดฝีมือด้วยความอิ่มเอมใจ ไอคิโด้ยังคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พลางรับประทานอาหารด้วยความเอร็ดอร่อย เผลอแป๊ปเดียวหมดเกลี้ยง!

เวลาต่อมา

กิ๊งก่อง! กิ๊งก่อง!

มือบางกดกริ่งที่หน้าประตูรั้วสีขาวติดกันถึงสองครั้ง พลางมองเข้าไปในบริเวณบ้านเป็๲สนามหญ้าสีเขียวสด โดยผู้เป็๲แม่ตั้งใจพาลูกชายมาที่บ้านสวนหลังนี้ เพื่อเยี่ยมคุณตาคุณยายตามที่ได้นัดไว้กับพ่อและแม่ของเธอ

“อ้าว! มาถึงกันแล้วเหรอเ๯้าคิโด้หลานยาย”

“สวัสดีฮะคุณยาย”

“สวัสดีค่ะแม่ แล้วพ่อล่ะคะ” หยาดพิรุณทักทายผู้เป็๞แม่ ก่อนที่ไอคิโด้จะวิ่งเข้าไปโผกอดหญิงสูงวัย ที่เรียกว่าคุณยายด้วยความคิดถึงตามประสาเด็กชายช่างประจบ

“พ่อเราเขาขยายพันธุ์ไม้ดอกไม้ประดับอยู่ที่สวนหลังบ้านโน่นแหน่ะ เข้ามาก่อนสิ!”

“อะไรกันคะ นี่วันหยุดก็ยังไม่ยอมพักผ่อนอีกเหรอคะ วันธรรมดาก็ต้องเข้าไปที่สวนผลไม้ น่าจะพักบ้างนะคะ” หยาดพิรุณบอกกับผู้เป็๞แม่

“พ่อเราก็เป็๲แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว ปล่อยให้แกทำเถอะนะหยาด คนเฒ่าคนแก่หาอะไรทำจะได้ไม่เบื่อ”

“หยาดอยากให้พ่อกับแม่พักบ้างนี่คะ นี่ก็วันเสาร์ด้วยไม่อยากให้เหนื่อยเลยค่ะ” หยาดพิรุณหิ้วกระเป๋าเข้ามาในบ้าน ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นรินน้ำให้ลูกชายและผู้เป็๞แม่

“แม่รู้ว่าหยาดห่วง ก็เหมือนที่แม่กับพ่อห่วงหยาด และก็ห่วงเ๽้าคิโด้นั่นแหละ” แววตาของผู้เป็๲แม่บ่งบอกถึงความอบอุ่น ขณะที่สบตากับลูกสาวด้วยความเป็๲ห่วงเป็๲ใย

“ขอบคุณค่ะแม่ ดื่มน้ำมั้ยคะ” หยาดพิรุณยื่นน้ำเย็น ๆ ที่รินใส่แก้วให้กับพิมพ์ใจแม่ครัว แม่บ้าน และผู้เป็๞แม่บังเกิดเกล้า

“เราดื่มเถอะจ้ะ แม่ยังไม่หิว (พูดก่อนจะหันไปหาหลานชาย) เ๽้าคิโด้ มาร้อน ๆ มาดื่มน้ำดื่มท่าก่อนเร็วเข้า” พิมพ์ใจกวักมือเรียกหลานที่วิ่งออกไปโล้ชิงช้าที่แขวนอยู่ตรงชานเรือน

“ทำไมมาซะเย็นเลยล่ะ ไหนว่าจะมาถึงบ่าย ๆ ” พิมพ์ใจเอ่ยถามลูกสาว

“พอดีแวะซื้อผลไม้อยู่ค่ะ ก็เลยมาช้าหน่อย ขอโทษนะคะแม่” หยาดพิรุณพูดพลางเดินไปหยิบถุงผลไม้แล้วส่งให้กับมือของพิมพ์ใจ

“ซื้อมาทำไมเยอะแยะ ที่สวนของเราก็มี นี่พ่อเราก็พึ่งไปเก็บมาไว้ให้เ๯้าคิโด้ซะเต็มตะกร้าเลยนะ” พูดพลางชี้ไปที่ตะกร้าผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าวกลางบ้าน

“โถ่แม่คะ สวนเราก็มีแต่มะม่วง แตงโม ส้มโอ ขนุนไม่ได้มีสตรอว์เบอร์รี แอปเปิ้ล หรือว่ากีวีฟรุตเหมือนอย่างที่กรุงเทพนี่คะ” หยาดพิรุณเดินเข้าไปกุมมือแม่ของเธอ พิมพ์ใจบีบมือนุ่มนิ่มลูกสาวตอบเบา ๆ อย่างเข้าใจพร้อมกับยิ้มให้

“เอาล่ะ ๆ คราวหลังก็ไม่ต้องหิ้วมาเยอะนักนะจ๊ะ อยู่กันแค่สองคนตายาย กินยังไงก็คงไม่หมดอยู่ดี เหลือทิ้งไว้ก็เสียดาย เดี๋ยวเอาไปจัดใส่จาน แล้วให้เ๯้าคิโด้กับพ่อเขาทานเลยก็แล้วกันจ้ะ แม่ว่าจะเข้าครัวไปเตรียมมือเย็นให้พวกเราเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องรอนานพานจะหิวกันเปล่า ๆ” พิมพ์ใจยิ้มให้กับลูกสาว หยาดพิรุณพยักหน้า

“ได้ค่ะแม่ ถ้างั้นหยาดไปพาไอคิโด้ไปหาพ่อก่อนนะคะ ไปเร็วเข้าคิโด้! ไปหาคุณตาที่หลังบ้านกับหม่ามี๊กันครับ” ว่าแล้วหยาดพิรุณจูงมือน้อย ๆ ของลูกชายแล้วเดินไปที่สวนหลังบ้าน

“คุณตา!” เสียงใส ๆ ๻ะโ๷๞ดังลั่นเมื่อเห็นชายสูงวัยกำลังง่วนอยู่การจัดแต่งสวนสวยบริเวณริมสระน้ำที่ไหลมาจากลำธารขนาดใหญ่ โดยที่มีทั้งไม้ดอกไม้ประดับซึ่งถูกดูแลจัดแต่งเป็๞พุ่มยอดออกดอกชูช่ออย่างสวยงาม เป็๞ที่พักผ่อนหย่อนใจให้กับผู้สูงอายุในวัยเกษียณ

“ว่าไงหลานตา เ๽้าหล่อขึ้นเยอะเลยนะ วันนี้มาซะเย็นเลย อยู่ค้างคืนกับตาด้วยใช่มั้ย”

“ใช่ฮะ! อยู่นอนกับคุณตาคุณยายคืนนึงฮะ เพราะว่าวันจันทร์ต้องไปโรงเรียนอยู่ต่อไม่ได้ฮะ”

“โอ้โหว! เดี๋ยวนี้รู้จักหน้าที่ของตัวเองแล้วรึ มาให้ตาหอมให้ชื่นใจหน่อยเร็ว” ไอคิโด้กระโจนเข้าไปหา คุณตาอ้าแขนรับก่อนจะอุ้มร่างน้อยขึ้นแล้วหอมแก้มทั้งสองข้างฟอดโตด้วยความรักใคร่เอ็นดูปนความคิดถึง ก่อนจะหันมาหาลูกสาว

“ได้งานใหม่แล้วเป็๞ยังไงบ้าง พอส่งค่าเทอมให้หลานตาหรือเปล่า” ปองพลอดีตข้าราชการวัยเกษียณที่หันมาทำอาชีพชาวสวน เอ่ยถามลูกสาวสุดที่รัก

“พอค่ะพ่อ จ่ายค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟไปแล้ว ก็ยังมีเหลือให้เก็บอยู่บ้างค่ะ” หยาดพิรุณพูดให้ผู้เป็๲พ่อสบายใจ พร้อมกับระบายยิ้มออกมาเล็กน้อยเพื่อเป็๲การยืนยันคำพูดของตัวเอง

“พอไม่พอ ยังไงก็บอกพ่อบอกแม่นะหยาด เราไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว ยังไงคิโด้ก็หลานตาหลานยาย” ปองพลพูดพร้อมกับเดินเข้าไปลูบที่ศีรษะเล็กของลูกสาวอย่างเบามือ เพื่อให้กำลังใจ

“ขอบคุณค่ะพ่อ วางมือแล้วเข้าไปทานผลไม้ก่อนดีไหมคะ เดี๋ยวหยาดจะได้เข้าไปช่วยแม่เตรียมกับข้าวด้วย”

“ไปสิ! ตาซื้อของเล่นชิ้นใหม่มาไว้ให้เ๯้าด้วยนะ” คุณตาเงยหน้าสบตากับเ๯้าหลานชาย

“จริงเหรอฮะคุณตา” ร่างเล็กที่ถูกคุณตาอุ้มอยู่คล้องแขนน้อย ๆ ที่ลำคอหนา พลางเอ่ยถามออกมาอย่างตื่นเต้นดีใจ

“ก็จริงน่ะสิ มีทั้งไดโนเสาร์ แล้วก็นกอินทรีที่เ๯้าอยากได้ด้วยนะ”

“เย้ ๆ คุณตารู้ใจผมที่สุดเลยฮะ”

“แน่นอน ก็ตาเป็๞ตาของเ๯้านี่นะ” ปองพลพูดกับหลานชายตัวน้อย ไอคิโด้ยิ้มร่า พลางชูไม้ชูมือเปล่งเสียงร้องด้วยความดีอกดีใจ ก่อนจะโผกอดและหอมแก้มคุณตาเพื่อเป็๞การตอบแทนอีกเป็๞การใหญ่

เย็นวันนั้น

ระหว่างที่หยาดพิรุณนั่งดูลูกชายเล่นของเล่นที่คุณตาซื้อมาให้ใหม่อยู่ เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ส่งเสียงร้องเตือนว่ามีแขกมาหา ร่างเล็กไม่รอช้าผุดตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งลงไปหาคุณตาและคุณยายที่อยู่ด้านล่าง

“อ้าว! คิโด้ จะไปไหนครับ”

“ไปหาคุณยายฮะ” ไอคิโด้วิ่งแจ้นไปที่ชั้นล่าง พร้อมกับ๻ะโ๷๞ตอบกลับมาบอกผู้เป็๞แม่

“อย่าวิ่งสิครับ ระวังจะลื่นตกบันไดนะ” หยาดพิรุณร้องทัก ก่อนจะรีบเก็บข้าวของ แล้วเดินตามลงไป

“เดี๋ยวแม่ไปดูให้เองนะพ่อ สงสัยยายจันทร์ข้างบ้านจะแวะเอาขนมข้าวต้มมากฝาก เห็นว่าวันนี้แกทำขนมตาลกับข้าวต้มมัด เดี๋ยวเราทำแกงเสร็จแล้วต้องยกไปฝากแกสักถ้วยแล้วล่ะพ่อ”

“ดี ๆ มีน้ำใจพึ่งพาอาศัยกับเพื่อนบ้านก็ดีแล้วนะแม่ พ่อว่า แม่ไปดูเถอะ เดี๋ยวพ่อเฝ้าแกงให้จะได้ไม่ไหม้นะ”

“ให้ผมไปด้วยคนสิฮะคุณยาย นะฮะ” ทำตาแป๋ว พลางกะพริบตาปริบ ๆ มองหน้าคุณยาย

“เ๽้าจะออกไปด้วยรึ” พิมพ์ใจเอ่ยถามหลานชายตัวน้อย ไอคิโด้ผงกหัวเล็ก ๆ เป็๲เชิงให้คำตอบก่อนที่ผู้เป็๲ยายจะเดินจูงแขนไปที่ประตูรั้ว

“มาหาใครรึพ่อหนุ่ม เอ่อ! พูดไทยได้หรือเปล่าเนี่ย ว่ะว็อท…วอทท อีท ยัว เน๋ม!” พิมพ์ใจพูดตะกุกตะกัก แล้วหันไปถามหลานชาย