ภายนอกมิติ
พอพวกข้าออกมาด้านนอกมิติท่านอาจารย์ก็ขอตัวไปจัดการเื่ภายในสำนักก่อนถึงจะตามมาทีหลัง และตอนนี้ข้าก็อยู่เมืองหลวงแล้ว แต่ยังไม่ได้เข้าไปที่จวนเพราะข้าจะเข้าไปหาอาฟู่และอาเหวินเพื่อปรึกษากันเื่ทางการค้าและการหาคนเพิ่มก่อน เพราะตอนนี้ทางร้านกำลังขาดคน
เนื่องจากกิจการกำลังดำเนินไปได้ด้วยดีและมีแนวโน้มจะได้ขยายสาขาเร็วๆนี้ จึงต้องหาแรงงานและทุนเพิ่ม เราตกลงกันว่าจะไปหาคนตามวัดร้างและหมู่บ้านคนเร่ร่อนจากนั้นจะต้องไปหาทุนเพิ่มถึงแม้ตอนนี้จะมีมากแล้วแต่เราก็ต้องหาทุนสำรองไว้เพราะการทำธุรกิจมักจะมีความเสี่ยงเสมอ.....
"อาฟู่หลังจากเราไปวัดร้างและหมู่บ้านเร่ร่อนแล้ว เราจะไปหาเงินกัน ว่าแต่เ้ารู้จักโรงประมูลในเมืองหลวงไหม?...."ข้าถามอาฟู่ออกไป
"ขอรับ....และโรงประมูลที่ท่านถามหามีโรงประมูลอยู่สองแห่งขอรับ หนึ่งเป็ของตระกลูหวังเป็โรงประมูลขนาดใหญ่และยังเป็ศัตรูทางการค้าของบิดาท่านเพราะโรงประมูลอีกแห่งเป็ของตระกูลเยว่หรือของตระกลูของท่าน....
ตอนนี้โรงประมูลของสกุลเยว่ประสบปัญหาเกี่ยวกับสิ่งของที่ต้องนำมาเข้าประมูลเพราะระหว่างทางโดนโจรดักปล้นแต่ทางสายข่าวของเรารายงานมานั้นเป็แผนทางฝั่งตระกูลหวังว่าจ้างพวกโจรนั่นให้มาดักปล้นสินค้าขอรับ....."
หลังจากข้ากล่าวจบข้าก็ััได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงจากคนตรงหน้าที่ตอนนี้อยู่ในร่างบุรุษ ใบหน้าที่ราวกับคุณชายเ้าสำราญแปรเปลี่ยนเป็เ็าบรรยากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆจนตอนนี้ข้าเเท่บจะหายใจไม่ออกเพราะเเรงกดดันที่ได้รับจากคนตรงหน้า.....
"นะ นายท่าน...."
หลังจากข้าได้ยินเสียงของอาฟู่ที่พูดขึ้นด้วยความยากลำบากข้าจึงได้สติ เพราะข้ากำลังคิดถึงคนที่กล้ามาเป็ศัตรูและเล่นงานกับครอบครัวของข้า ข้าจึงเผลอปล่อยจิตสังหารและพลังปราณนิดหน่อยออกไป.....(นิดหน่อยบ้านท่านสิ/อาฟู่)(อย่าคิดดังดิอาฟู่เดียวนางได้ยิน/ไรท์)(ข้าได้ยินนะ!!/ชิงเซียน)(แว๊ปปป)
"ขอโทษทีอาฟู่ข้าเผลอไปหน่อย...."
"......."
"ถ้าเช่นนั้นเราเปลี่ยนไปโรงประมูลก่อนแล้วกัน ส่วนเื่หาคนเพิ่มให้คนของเราไปจัดการแทนแล้วกันแต่อย่าได้ไปข่มขู่พวกเขานะเอาเฉพาะคนที่เต็มใจมาอยู่กับเราเท่านั้น...เราไปกันเถอะ" ข้าจะทำให้อีกฝั่งนั้นรู้ซึ้งถึงการเป็ศัตรูกับตระกลูข้าให้ดู!....หึหึ
"ขอรับ!..."ท่านช่างน่ากลัวยิ่งนัก
ข้าเดินทางมาถึงโรงประมูลของตระกูล ถ้าถามว่าทำไมไม่มาในฐานะเยว่ชิงเซียนหรือคุณหนูใหญ่ล่ะก็ ก็เพราะข้ายังไม่อยากให้ใครรู้ว่าข้าเป็ใครมีที่มาเป็เช่นไรเพราะถ้ามีคนรู้และรู้ว่าข้าเป็คนนำสิ่งของมีค่าขนาดนี้มาประมูลครอบครัวของข้าจะเดือดร้อนและในตอนนี้ข้าไม่รู้ว่าใครเป็หนอนเน่าในบ้านของข้า แต่ข้าคิดว่าต้องมีแน่ไม่ว่าที่จวนหรือที่นี่ไม่เช่นนั้นความลับและความเคลื่อนไหวของคนในจวนจะมีคนนอกรู้ได้อย่างไร!.....
"ยินดีต้อนรับขอรับ้าซื้อหรือขายขอรับ?..."
"ขาย....แต่ข้า้าพบเ้าของโรงประมูล...."
"เอ่อ...รอสักครู่ขอรับประเดี่ยวข้าน้อยจะไปเรียนนายท่านให้ขอรับ....."จากนั้นเขาก็หายไปสักพักก็กลับมากับผู้าุโท่านหนึ่งและนั้นก็คือท่านปู่ของข้าเอง ไหนว่าไปท่องยุทธภพไงไหนมาอยู่นี่? แต่ข้าก็กลับมาเรียบนิ่งดังเดิมยังไงซะท่านปู่ก็จำข้าไม่ได้อยู่แล้ว คิกคิก......
"ข้าน้อยขอคารวะผู้าุโขอรับ...."
"ดี ดียิ่ง! เ้ามีอะไรจะมาขายให้ทางโรงประมูลของเรารึพ่อหนุ่ม?...."เ้าหนุ่มนี่มีพลังปราณแข็งแกร่งจริงๆทั้งยังมีสัมมาคารวะ...น่าสนใจจริงๆ
"ข้าขอคุยกับท่านเป็การส่วนตัวได้หรือไม่ขอรับ?"
"ได้สิ..ตามข้ามาทางนี้..."ท่านปู่พาข้ามาห้องๆหนึ่ง พอเดินเข้าห้องแล้วปิดประตูลงข้าจึงทำการวาดอักขระป้องกันจากคนภายนอกทันที แต่ใช้เพียงอักขระขั้นสีส้มเท่านั้นเพราะทั่วทั้งสามแคว้นนั้นมีผู้ใช้อักขระขั้นสีส้มไม่ถึงห้าคนด้วยซ้ำ.....
"ผะ ผู้ใช้อักขระขั้นสีส้ม.....!!!!"ทั้งที่ยังเด็กน่าจะไม่เกิน17-18แท้ๆ น่าสนใจน่าสนใจยิ่ง!
จากนั้นข้าก็รองตรวจสอบระดับพลังปราณของพ่อหนุ่มตรงหน้านั่นมันยิ่งทำให้ข้าใยิ่งกว่าเดิมเสียอีก! ระ ระดับาาขั้นต้น.... นี่มัน์ลำเอียงยิ่งนัก...ข้าฝึกมาจนอายุจะแปดสิบอยู่แล้วระดับกลับแค่าาขั้นสูงเท่านั้น! แถมยังติดคอขวดไม่สามารถเลื่อนได้มากว่าสิบปีแล้ว......
"เรามาเข้าเื่กันเถอะอย่าได้สนใจอย่างอื่นเลยขอรับท่านาุโ...." ข้ากล่าวออกไปเพราะไม่งั้นคงอีกนานเป็แน่ ท่านจะต้องใอีกหลายรอบท่านปู่..คิกคิก....ข้าคิดและขำในใจ
"เอ่อ..ดะ ได้ เ้ามีอะไรก็ว่ามาเลย..."เยว่เจียงกล่าวอเกไปทั้งที่ยังไม่หายจากอาการตกตะลึง
"ข้ามีข้อเสนอมาให้ท่าน ถ้าหากท่านตกลงท่านจะได้สิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียว...." จากนั้นข้าก็นำโอสถสมานแผลระดับปฐีขั้นสูง โอสถเสริมปราณระดับนภาขั้นสูงออกมา"ทั้งหมดนี้จะส่งให้ทางท่านทุกเดือน เดือนละหนึ่งร้อยเม็ด...."
"เ้า้าอะไรจากโรงประมูลของเรา?.."ถึงเยว่เจียงจะอยากได้เพราะทางร้านมีปัญหาเื่ของที่โดนปล้นไป แต่ก็ไม่รู้ว่าคนตรงหน้านี้้าอะไร
"ข้าน้อยไม่้าอันใด เพียงแค่เวลาข้าน้อยนำของมาประมูลขอให้เก็บทุกอย่างเป็ความลับเท่านั้น...."ข้าขอโทษนะท่านปู่ ข้าแค่อยากช่วยท่านและตระกลูเท่านั้นแต่ข้ายังบอกความจริงตอนนี้ไม่ได้...จนกว่าพวกที่คิดร้ายกับพวกเราจะถูกจัดการ ข้าได้แต่ขอโทษที่โกหกท่านปู่ในใจ
"นั้นมันเป็กฎของทางเราอยู่แล้วที่จะเก็บเป็ความลับถ้าเ้าไม่มีอะไรแอบแฝง...ข้าก็ยินดีตกลง แล้วของที่เ้าจะนำมาประมูลล่ะนำออกมาได้เลยเดียวข้าจะเป็คนประเมินราคาข้างต้นให้เอง..."
"นี่ขอรับเชิญท่านตรวจได้ตามสบาย..."
จากนั้นข้าก็นำผลท้อ์หนึ่งผล น้ำทิพย์โอสถสองขวดขวดละสิบหยด และยาอายุวัฒนะขั้นต่ำ ที่สามารถต่ออายุคนใกล้ตายได้อีกสิบปี! ออกมาหนึ่งเม็ด.....
"ทั้งหมดนี่ข้าจะนำมาประมูล...."ข้ากล่าวพร้อมกับยกยิ้มอย่างเ้าเลห์ เป็ไงล่ะท่านปู่หลานของท่านเหมือนเทพมาโปรดท่านเลยไหมล่ะ คิกคิก.....
"จะ เ้าจะเอาทั้งหมดนี้มาเข้าประมูลจริงๆรึ! แต่ถ้าเอาเข้าประมูลทางเราจะหักรายได้ทั้งหมดหนึ่งส่วนสิบของราคาทั้งหมดเ้าตกลงใช่หรือไม่ แล้วเ้าได้ของพวกนี้มาจากที่ใดกัน...."ท่านปู่ตาเบิกกว้างอย่างเป็ประกาย แล้วพูดเพื่อขอคำยืนยัน
"แน่นอน...ข้าตกลงและข้าก็หาของพวกนี้จากเขตป่าหมื่นพฤกษานั้นแหละขอรับ และเพื่อเป็การแสดงถึงการเป็คู่ค้าที่ดีและจริงใจข้าเห็นท่านน่าจะติดอยู่ระดับาาขั้นสูงนานแล้วนี่อาจจะพอช่วยท่านได้....."จากนั้นข้าก็ยืนโอสถให้ท่านปู่หนึ่งเม็ด ท่านรับไว้ด้วยอาการมือสั่นเทา อยากจะให้อย่างอื่นด้วยนะแต่กลัวจะเป็ที่น่าสงสัยจนเกินไป...
"โอะ โอ โอสถทะลวงปราณ ระ ระดับจะ จักรพรรดิ!!..."
"...."
2K
![[จบ] ฝ่าลิขิตพิชิตเส้นทางเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009172_33324544.webp)