ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        ที่ตลาดสดในตัวอำเภอ ราคาเนื้อและผักย่อมเยากว่าที่ขายกันในหมู่บ้าน แถมยังมีให้เลือกหลากหลายกว่า หูหลันเยวี่ยจึงจูงมือน้องสาวมาซื้อเนื้อและผักที่นี่

        บ่ายวันนี้ สองพี่น้องขายของได้เงินหลายสิบหยวน พอมีเงินอยู่ในกระเป๋าแล้ว ก็รู้สึกว่าเดินตลาดสดได้อย่างสบายใจ

        ขณะเลือกซื้อเนื้อ หูหลันเยวี่ยเลือกแต่เนื้อแดงล้วน

        เจ้าของเขียงเนื้อเห็นสาวสวยสองคนยืนอยู่ตรงหน้า เห็นสาวงามก็อารมณ์ดี แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเสียสมาธิ มือที่ถือมีดเลยสั่นเล็กน้อย เผลอหั่นเนื้อเกินมานิดหน่อย

        แต่เนื้อที่เกินมานิดหน่อยนั้น เจ้าของเขียงกลับแถมให้ฟรีๆ

        พอลับหลังมาได้สักพัก ถิงถิงก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ "พี่ เนื้อเกินมาเกือบสองเหลี่ยงเลยนะคะ คนขายเนื้อเขาทึ่มไปแล้วเหรอ หรือว่ากำลังทำความดีตามอย่างสหายเหลยเฟิงกันแน่"

        "ทึ่มงั้นเหรอ?" หูหลันเยวี่ยแค่นเสียง "เขาไม่ได้ทึ่มหรอก ดูจากท่าทางหั่นเนื้อก็รู้แล้วว่าทำอาชีพนี้มานาน เขาแค่ไม่ตั้งใจทำงาน เอาแต่จ้องพวกเราตาเป็นมัน พี่เลยจ้องเขม็งกลับไปทีหนึ่ง"

        ถิงถิงพยักหน้าอย่างงงงวย "ก็หมายความว่าเขารู้สึกผิด เลยไม่กล้าเก็บเงินค่าเนื้อที่เกินมาใช่ไหมคะ"

        หูหลันเยวี่ยพยักหน้าเบาๆ

        เมื่อเดินออกมาจากบริเวณที่ขายเนื้อ สองพี่น้องก็ไปซื้อผักผลไม้ต่อ เช่น ส้ม หรือกล้วย แล้วก็เตรียมตัวกลับบ้าน

        ขณะที่ทุกคนในบ้านกำลังจะกินข้าวเย็นด้วยกัน หลินซือหย่วนก็มา

        มือของเขาถือกระป๋องมาด้วยสองกระป๋อง

        "ลุงครับ ป้าครับ ย่าของผมได้ยินว่าพรุ่งนี้ที่บ้านลุงป้าจะมีคนมาช่วยงาน กลัวว่ากับข้าวจะไม่พอ เลยให้ผมเอาของกระป๋องมาให้สองกระป๋อง"

        ของกระป๋องที่หลินซือหย่วนเอามาเป็นสินค้าจากโรงงานของพวกเขา กระป๋องหนึ่งเป็นเต้าหู้ทรงเครื่อง อีกกระป๋องเป็นปลากระป๋อง

        จ้าวหงเหมยรีบยิ้มกว้างและชวนให้หลินซือหย่วนนั่งลงกินข้าวด้วยกัน แต่หลินซือหย่วนไม่นั่ง "คุณย่ายังรอให้ผมกลับไปกินข้าวที่บ้านด้วยกันอยู่ครับ"

        เห็นหลินซือหย่วนจะกลับ หูฉางหมินก็รีบสั่งให้หลันเยวี่ยไปส่ง

        หูหลันเยวี่ยรับคำ แล้วก็เดินไปส่งหลินซือหย่วนที่หน้าประตู

        พอถึงหน้าประตู หลินซือหย่วนก็รีบหยุดเดิน หันกลับมาถามหูหลันเยวี่ย "ว่าแต่วันนี้เธอไปขายของที่ตัวอำเภอมา ขายดีไหม"

        หูหลันเยวี่ย "ขายดีค่ะ ไข่ไก่ที่ตัวอำเภอแพงกว่าที่หมู่บ้านประมาณหนึ่งเหมา ฉันคิดว่าจะให้แม่รับซื้อไข่ไก่มาเยอะๆ หน่อย แล้ววันอาทิตย์ฉันก็จะเอาไปขายที่ตัวอำเภอกับถิงถิงอีก"

        หลินซือหย่วนพยักหน้าแล้วยิ้มออกมา "ความคิดดีเลยนะ ถ้าเธอไม่พูดถึงเรื่องไข่ไก่ ฉันคงลืมเรื่องที่หวาจื่อฝากมาไปแล้ว เขาบอกว่าที่บ้านพักพนักงานมีสองบ้านที่อยู่เดือน กำลังหาซื้อไข่ไก่อยู่พอดี ถ้าเธอให้ถิงถิงหรือป้าหงเหมยไปรับซื้อไข่ไก่ในหมู่บ้านได้สักสองสามร้อยฟองจะดีมาก พอได้มาแล้ว ฉันจะช่วยเอาไข่ไก่ไปส่งให้หวาจื่อที่ตัวอำเภอเอง เวลารับซื้อไข่ไก่จากในหมู่บ้านก็คิดราคาตามที่นี่ แค่พลิกมือทีเดียว รับรองได้เลยว่าไข่ไก่หนึ่งฟองกำไรหนึ่งเหมาได้สบายๆ"

        ที่จริงเรื่องการเอาไข่ไก่จากในหมู่บ้านไปขายที่ตัวอำเภอโดยผ่านสวี่เส้าหวา หลินซือหย่วนคิดไว้นานแล้ว

        ที่เขาไม่ทำ ก็เพราะกลัวว่าจางกุ้ยเฟินจะสงสัย

        ถ้าหูหลันเยวี่ยเป็นคนรับซื้อไข่ไก่ แล้วเขาเป็นคนช่วยเอาไปขายที่ตัวอำเภอ แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกใครเพ่งเล็งแล้ว

        ช่วงนี้สองพี่น้องหูหลันเยวี่ยไปขายของที่ตัวอำเภอทุกวันเสาร์หรือวันอาทิตย์ คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านก็รู้กันทั่วแล้ว

        หูหลันเยวี่ยยืนคุยกับหลินซือหย่วนอยู่ที่หน้าประตูประมาณห้าหกนาที แล้วเธอก็กลับเข้าไปกินข้าวในบ้าน

        เมื่อเห็นว่าลูกสาวคนโตกับหลินซือหย่วนสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ หูฉางหมินและจ้าวหงเหมยก็เข้าใจดีแต่ไม่พูด

        ในเมื่อหลินซือหย่วนไม่ได้เป็นคนขี้เกียจจนน่าหนักใจ แถมเขายังชอบหูหลันเยวี่ยอย่างจริงจังอีก สองสามีภรรยาหูฉางหมินก็ยินดีที่จะเห็นเป็นเช่นนั้น

        พ่อแม่บ้านไหนบ้างจะไม่หวังให้ลูกสาวได้แต่งงานกับหนุ่มที่รู้ตื้นลึกหนาบาง

        ไม่ใช่ว่าการแต่งงานไปไกลๆ จะไม่ดี แต่การแต่งงานไปไกลๆ มีปัจจัยที่ไม่แน่นอนมากกว่าการแต่งงานกับคนใกล้ตัวที่รู้จักกันดี

        ตอนกินข้าว หูหลันเยวี่ยก็เล่าเรื่องรับซื้อไข่ไก่ให้คนในบ้านฟัง

        ถิงถิงรีบเสนอ "ในเมื่อพี่ซือหย่วนช่วยเอาไข่ไก่ที่เรารับซื้อไปขายได้ งั้นพรุ่งนี้หนูจะไปรับซื้อไข่ไก่ในหมู่บ้านเองค่ะ ไข่ไก่แค่สองสามร้อยฟอง ไม่ใช่เรื่องยากอะไรหรอก"

        "งั้นก็ไปรับซื้อเลย แต่ห้ามพูดถึงหลินซือหย่วนเด็ดขาดนะ" หูหลันเยวี่ยกำชับซ้ำๆ

        เธอรู้ดีว่าถ้าจางกุ้ยเฟินรู้ว่าหลินซือหย่วนเอาไข่ไก่ไปขายที่ตัวอำเภอได้ ชีวิตของเขาและย่าหลินคงจะไม่สงบสุขอีกต่อไป

        พริบตาเดียววันรุ่งขึ้นก็มาถึง หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ ถิงถิงก็สะพายตะกร้าออกไปรับซื้อไข่ไก่ในหมู่บ้าน

        ถิงถิงออกไปได้ไม่นาน โจวเลี่ยง สามีของจ้าวหงซิ่ว ก็พาลูกชายโจวเฉินกวงและลูกสาวโจวเจียฮุ่ยมาที่บ้าน

        พอเข้ามาในบ้าน โจวเจียฮุ่ยก็อยากจะดูจักรเย็บผ้าที่บ้านสกุลหูซื้อมาใหม่ หูหลันเยวี่ยจึงรีบพาเธอไปดู

        จักรเย็บผ้าอยู่ในห้องที่หูหลันเยวี่ยกับถิงถิงใช้นอน พอได้เข้ามาเห็นห้องเต็มไปด้วยนกกระเรียนพันตัวและกระดิ่งลมกระดาษ โจวเจียฮุ่ยก็ไม่อยากละสายตาไปไหน

        "เยวี่ยเยวี่ย พวกนี้เธอพับเองหมดเลยเหรอ" โจวเจียฮุ่ยถาม

        หูหลันเยวี่ยยิ้มให้พร้อมกับพยักหน้า

        โจวเจียฮุ่ย "ฉันก็อยากพับเป็นบ้าง เธอสอนฉันหน่อยได้ไหม"

        หูหลันเยวี่ยตอบตกลงอย่างง่ายดาย "ได้สิคะ พี่อยากจะเรียนพับกระดิ่งลมหรือนกกระเรียนพันตัวดีคะ"

        "ฉันอยากเรียนหมดเลย"

        "งั้นฉันสอนพี่พับนกกระเรียนพันตัวก่อนนะ" พูดจบ หูหลันเยวี่ยก็หยิบกระดาษเหลือใช้ที่ไม่ต้องการออกมาแผ่นหนึ่ง เริ่มสอนโจวเจียฮุ่ยพับนกกระเรียนพันตัวอย่างตั้งอกตั้งใจ

        จากนั้น หูฉางหมินก็พาพ่อลูกสกุลโจวไปทำงานที่ไร่

        แม้โจวเลี่ยงจะเป็นครู แต่พอต้องลงมือทำงานใช้แรงกายก็ไม่เป็นรองใคร

        การสร้างโรงเรือนส่วนมากจะใช้เสาไม้ ลวด และผ้าพลาสติก

        พวกเขาจึงช่วยกันปักเสาไม้ลงในดินก่อน

        ในขณะที่ทุกคนกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น จู่ๆ สะใภ้รองก็เดินผ่านมาพอดี

        "พี่ใหญ่ พวกพี่กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอคะ" สะใภ้รองถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

        หูฉางหมินทำงานในมือไปด้วยพลางตอบว่า "กำลังปลูกโรงเรือนน่ะ"

        สะใภ้รองพยักหน้า จากนั้นก็รีบถามต่อ "ปลูกโรงเรือนไปทำอะไรคะ"

        "ปลูกผัก" หูฉางหมินตอบอย่างขอไปที

        หูฉางหมินเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว แถมก็รู้สึกไม่พอใจบ้านรองมานานแล้ว ดังนั้นอะไรที่ลดได้ก็ลด

        หลังจากสะใภ้รองหันหลังกลับไป เธอไม่ได้กลับบ้านตัวเอง แต่เข้าไปหาแม่เฒ่าหู

        ยังไม่ทันเข้าบ้าน สะใภ้รองก็ร้องเรียกคุณแม่เสียงดัง

        สะใภ้สามที่กำลังนั่งซักผ้าอยู่ อดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก

        ในใจคิดว่าไม่ได้เรียกแม่แท้ๆ ของตัวเอง จะเรียกเสียงดังขนาดนี้ไปทำไมกัน

        ตอนที่สะใภ้รองเดินเข้ามาในบ้าน สะใภ้สามก็แกล้งก้มหน้าลงทำเป็นไม่เห็น

        ถึงแม้สะใภ้รองจะรู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่บนใบหน้าก็ยังยิ้มแย้มไว้ "น้องสาม กำลังซักผ้าอยู่เหรอ"

        "พี่รองมาแล้วเหรอคะ เชิญนั่งในบ้านก่อนนะคะ" สะใภ้สามทักทายสะใภ้รองโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา มือก็ยังคงซักผ้าต่อไป

        สะใภ้รองพูดจาถ่อมตัวด้วยอีกสองสามคำ จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปในห้องของแม่เฒ่า

        ขณะนั้นแม่เฒ่ากำลังฟังวิทยุเพลินๆ

        เธอเห็นว่าคนในหมู่บ้านซื้อวิทยุมาแล้วก็อยากได้บ้าง จึงให้ลูกชายทั้งสามคนช่วยกันออกเงินซื้อวิทยุมาเครื่องหนึ่ง

        ตราบใดที่ไม่ต้องลงไปทำงานในไร่ หรือไม่ได้ไปเยี่ยมเยียนใคร แม่เฒ่าก็มักจะนั่งฟังวิทยุอยู่ในบ้านเสมอ

        บ้านของสะใภ้รองยังไม่มีวิทยุ ดังนั้นทุกครั้งที่เห็นแม่สามีกอดวิทยุฟังอย่างสบายอกสบายใจ สะใภ้รองก็อดรู้สึกขุ่นเคืองไม่ได้

        ตอนแรกที่พูดถึงเรื่องซื้อวิทยุ แม่เฒ่าเสนอให้ทั้งสามบ้านออกเงินเท่าๆ กัน แต่ความเป็นจริงแล้วกลับให้บ้านใหญ่เป็นคนออกเงินส่วนใหญ่ บ้านรองออกน้อยที่สุด

        จากนั้นแม่เฒ่าก็เอาเงินส่วนตัวออกมาโปะในส่วนที่ขาดหายไปเพราะทั้งสามบ้านออกเงินไม่เท่ากัน และซื้อวิทยุมาสำเร็จ

        ถึงแม้บ้านรองจะออกเงินน้อยที่สุด แต่เรื่องที่ต้องออกเงินซื้อวิทยุให้แม่เฒ่า สะใภ้รองก็ยังไม่พอใจอยู่ลึกๆ