หลังจากวันนั้นผ่านพ้นไปความสัมพันธ์ของลูกตาลกับลีโอก็กระชับมากยิ่งขึ้น ่เวลานี้ทั้งคู่มักจะส่งข้อความรายงานตัวเสมอว่าตนเองอยู่ที่ไหนหรือทำอะไรบ้างในแต่ละวัน ทางด้านลีโอรู้สึกมีกำลังใจในการทำงานแต่ละวันมากยิ่งขึ้น แม้กระทั่งว่า วันหนึ่งเขาจะต้องขึ้นคอนเสิร์ต 3 เวทีติดต่อกัน โดยที่มีเวลาพักน้อยนิดเขาก็ไม่ได้รู้สึกอิดออดเหมือนแต่ก่อน อีกทั้ง่นี้ลีโอก็ไม่ได้รู้สึกโหยหาการมีเพศสัมพันธ์เหมือนแต่ก่อน ทางด้านนุนิวเห็นว่าลีโอมีอาการเปลี่ยนไปมาก เขาจึงได้รีบพาลีโอไปหาหมอที่โรงพยาบาล
“คุณหมอคะ ลีโอมีอาการยังไงบ้างคะ?”
“หมอไม่รู้ว่าคุณดูแลคนไข้ยังไงนะ แต่ระยะนี้หมอคิดว่าเซลล์ที่ช่วยกระตุ้นอารมณ์ทางเพศของคนไข้เริ่มลดลงทีละน้อยแล้ว”
“คุณหมอหมายความว่ายังไงคะ?”
“หมายความว่าคนไข้มีโอกาสที่จะกลับมาเป็ปกติ ยังไงล่ะครับ” คำพูดของหมอทำให้นุนิวถึงกับยิ้มกว้าง ทางด้านลีโอเองก็ รู้สึกดีใจไม่น้อย เขาคิดในใจแต่ว่าหรือนี่จะเป็การรักษาขั้นพิเศษจากลูกตาล ลีโอเอาแต่คิดในใจแล้วก็ยิ้มกลุ้มกลิ่มอยู่คนเดียวจนกระทั่งนุนิวขับรถพามาส่งที่คอนโด
“วันนี้ไม่มีงาน เธอก็พักอยู่ที่ห้องแล้วกัน มีอะไรให้ช่วยก็โทรบอก อีก 2 วันจะมีงานเปิดตัวโฆษณาชิ้นใหม่ของเธอ เตรียมตัวด้วยล่ะ”
“ผมรู้ละ ขอบคุณที่มาส่งนะครับ เอ้อ..ผมลืมมือถือ!”
“เย็นนี้จะให้มารับไปทานข้าวหรือเปล่า?”
“มาดิ แต่ผมขอชวนลูกตาลไปด้วยนะ”
“ฉันหวังว่าแกคงจะยังไม่ลืมว่าตอนนี้สถานะแกคืออะไร และสถานะยัยนั่นคืออะไร…เพราะฉะนั้นอย่าทำตัวประเจิดประเจ้อนัก เราจะไปกันเเค่สองคนเท่านั้น!!!”
“OK งั้นพี่ไปคนเดียวเลย เดี๋ยวผมสั่งมากินที่คอนโด”
“ลีโอ…ฉันรู้นะว่าแกกำลังคลั่งรัก แต่แกควรจะเลือกเวลาบ้างนะ ตอนนี้มีใครบางคนตามสืบเื่แกอยู่ แกไม่รู้จริงๆหรอ?”
“ลูกตาลเล่าให้ผมฟังแล้ว ผมมีวิธีจัดการเื่พวกนั้นได้พี่ไม่ต้องห่วง ทานข้าวให้อร่อยนะครับคนสวย” ลีโอส่งจูบยิ้มกว้างให้ผู้จัดการก่อนที่เขาจะรีบวิ่งขึ้นคอนโดไป ทันทีที่กลับมาถึงคอนโดลีโอก็ไม่ลืมจะโทรหาลูกตาล แต่ทว่าโทรไปเท่าไหร่เธอก็ไม่รับ ลีโอจึงวางโทรศัพท์ไว้แล้วเข้าไปอาบน้ำ อีกฟากฝั่งหนึ่ง ณ โรงพยาบาล ลูกตาลกำลังป้อนข้าวพ่อด้วยสีหน้าอันเคร่งขรึม รวมถึงแม่ที่นั่งหน้าซีดมองไปยังชายหนุ่มที่กำลังนั่งยิ้มกว้างมองมาทางพวกเธอ
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะลูกตาล ไม่ดีใจหรือไงที่ฉันอุตส่าห์มาเยี่ยมลูกหนี้เก่า คุณแม่ล่ะครับเสียใจมากหรอที่เห็นหน้าผมเห็นนั่งเกร็งั้แ่เมื่อกี้แล้ว”
“พอได้แล้วอาทิน ตอนนี้คุณกับฉันเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว คุณจะมาที่นี่อีกทำไม?”
“โรงพยาบาลเป็สถานที่สาธารณะที่ใครจะมาเหยียบตรงไหนก็ได้ ยิ่งถ้าคนคนนั้นเป็หุ้นส่วนกับโรงพยาบาลนี้แล้ว เขามีสิทธิ์ที่จะเดินไปได้ทุกซอกทุกมุมคุณเข้าใจใช่ไหมและที่ผมมาที่นี่ ผมมาดี ผม้าให้พ่อคุณย้ายไปที่โรงพยาบาลอื่นตอนนี้เลย”
“อะไรนะ! ย้ายโรงพยาบาล คุณหมายความว่ายังไง?”
“ก็หมายความตามที่พูด ไม่มีความหมายอื่นแอบแฝง ผมได้เตรียมโรงพยาบาลใหม่ไปให้คุณกับครอบครัวแล้ว พรุ่งนี้เดินทางได้เลย”
“ฉันยังไม่ได้บอกว่าฉันจะย้ายและที่สำคัญ พ่อฉันก็ไม่ได้เป็ลูกหนี้ของคุณแล้วเพราะฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่ง!!”
“ผมไม่ได้ออกคำสั่งในฐานะของเ้าหนี้ แต่ผมออกคำสั่งกับพวกคุณในฐานะหุ้นส่วนของโรงพยาบาลนี้”
“แม้เวลาจะผ่านไปกี่ปีคุณก็ยังนิสัยเหมือนเดิมเลยนะอาทิน คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป คิดจะไล่ก็ไล่ คิดจะให้อยู่ก็อยู่ คุณจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่?”
“ใช่คิดจะไปก็ไป คิดจะไล่ก็ไล่ ผมก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าทำไมถึงทำแบบนี้” อาทินหันไปมองแม่ของลูกตาลพร้อมกับกระแทกเสียงใส่เพื่อให้เธอสำนึกในสิ่งที่เธอทำ เเต่มันก็ไม่เป็ผลเมื่อแม่ของเธอทนความอึดอัดนี้ไม่ไหว จึงขอออกไปเดินเล่นข้างนอกก่อน โดย ทิ้งให้ลูกตาลอยู่กับอาทินตามลำพัง อาทินรีบใช้ โอกาสนี้เดินเข้าไปคว้ามือลูกตาลพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“คุณต้องย้ายเดี๋ยวนี้ ผมไม่อยากให้คุณเดือดร้อนไปมากกว่านี้แล้ว”
“เดือดร้อนอย่างนั้นหรอ เหอะ!! แล้วที่ฉันเดือดร้อนอยู่ทุกวันนี้มันเป็เพราะใครล่ะ ไม่ใช่เพราะคุณหรือไง!! ฉันไม่มีเงินไปเรียนในมหาวิทยาลัยที่อยากเรียนเพราะอะไรคุณจำไม่ได้หรอ”
“นั่นไม่เกี่ยวกันกับสิ่งที่ผมพยายามปกป้องคุณ คุณเลิกเป็คนดื้อแล้วทำตามที่ผมบอกสักทีได้ไหม?”
“ถ้างั้นคุณก็เลิกยุ่งกับฉันสิ”
“..............” อาทินอึ้งเพราะไม่คิดว่าเขาจะได้ยินคำนี้จากปากของลูกตาล แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่เคยคิดจะโกรธเธอเลย เพราะเขารู้ดีว่าเธอยังไม่รู้เื่ซอลญ่า ในระหว่างที่พวกเขากำลังปะทะอารมณ์กันอยู่ เสียงโทรศัพท์ของลูกตาลก็ดังขึ้นอีกครั้ง ลูกตาลเลิกสนใจอาทินก่อนจะเดินไปหยิบมือถือเพื่อที่จะรับสาย เเต่ทว่าอาทินกลับเเย่งมือถือของลูกตาลไปกดรับสายเอง
“(ฮัลโหลคุณ ผมโทรไปตั้งหลายครั้งแล้วทำไมคุณไม่รับสายผมเลยอ่ะ ทำอะไรอยู่?)”
“ขอโทษทีที่คนของฉัน ไม่ว่างรับสายนาย พอดีว่าพวกเราสองคนกำลัง…….ตุ๊ดๆๆๆ” อาทินกดตัดสายทันทีพร้อมกับปามือถือไปที่โซฟา ก่อนที่เขาจะหันมายิ้มเยาะใส่หน้าลูกตาล ลูกตาลโมโหมากที่อาทินแสดงกริยาแบบนี้ใส่เธอ อีกทั้งเธอก็กลัวว่าลีโอจะเข้าใจผิดด้วย เธอจึงรีบเดินไปหยิบมือถือเพื่อที่จะโทรหาลีโออีกครั้ง จังหวะนั้นเองอาทินก็ได้หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วโป่ะไปที่จมูกของเธอจนเธอหมดสติไป ไม่นานลูกน้องของอาทินก็ตามมาสมทบอีกสิบกว่าคน พวกเขาดำเนินการย้ายของรวมถึงเตรียมเคลื่อนย้ายพ่อของลูกตาลด้วยใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เสร็จ อาทินตั้งใจย้ายพ่อของลูกตาลไปรักษาที่โรงพยาบาลชนบทแห่งหนึ่งรวมถึงเขาได้พาตัวลูกตาลและแม่ของเธอติดมาด้วย ซึ่งโรงพยาบาลแห่งนี้ก็เป็โรงพยาบาลที่อาทินมีหุ้นส่วนอยู่ด้วยเช่นกัน เขาจึงสามารถพาผู้ป่วยย้ายมาได้ตามวันเวลาที่้า
“ห้องพิเศษเตรียมพร้อมแล้วครับนาย”
“ดีมาก..สั่งเพิ่มเตียงนอนเข้าไปอีก 2 เตียง ให้ลูกตาลกับแม่ด้วย กำชับคนของเราไว้ ถ้าเธออยากได้อะไรก็หาให้เธอ ฉันจะไม่มาที่นี่สักพักใหญ่ๆ ฝากพวกนายดูเเลเธอกับครอบครัวเธอ ให้ดีที่สุดถ้าฉันรู้ว่าลูกตาลมีแผลแม้แต่ปลายนิ้วก้อย พวกนายทุกคนต้องจบชีวิตที่นี่!!!”
“ครับนาย!!” เมื่อมั่นใจแล้วว่าทุกอย่างเรียบร้อยอาทินก็รีบขับรถกลับทันที อาทินลักพาตัวลูกตาลมาโดยที่ไม่ได้บอกอะไรกับเธอเลย ระหว่างที่กำลังนั่งรถกลับเขานึกคิดขึ้นมาว่าถึงแม้ตอนนี้ลูกตาลจะยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาทำ เเต่หลังจากเื่นี้ผ่านไป เขาสัญญาว่าจะพูดความจริงทุกอย่างให้ลูกตาลฟัง
2K
