เหมันต์พ่ายรัก

????เหมันต์พ่ายรัก????

บทที่ 06

         วันนี้ที่รอคอยร่างบางรีบลุกขึ้นแต่งตัวแต่เช้า เพราะเธอตื่นเต้นที่จะได้ไปเจอทะเลทรายจริงๆเสียที เธอใส่กางเกงยีนส์สีซีด เสื้อไหมพรมแขนยาวสีชมพู รองเท้าผ้าใบ พร้อมหมวกแก๊ป เธอรีบสะพายกระเป๋าเป้ใบเล็กที่มีอุปกรณ์ถ่ายรูปอยู่ในกระเป๋า และของใช้ส่วนตัว ก่อนจะเดินไปรวมกลุ่มกับคนอื่นเพื่อขึ้นรถทัวร์ ไม่นานรถทัวร์ก็เริ่มออกเดินทาง เธอเลือกนั่งหลังสุดเช่นเดิม ส่วนผิงกับจอมทัพนั่งแยกกันคนละมุม ๻ั้๹แ๻่เมื่อวานเธอก็ไม่เห็นสองคนนี้คุยกัรอีกเลย เธอไม่ได้สนใจมากนักเพราะไม่ใช่เ๱ื่๵๹ของเธอ

         รถทัวร์แล่นเข้าไปจอดในทะเลทราย นับหนึ่งเบิกตากว้างมันสวยมาก สวยกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก แต่อากาศร้อนมากๆ ร่างบางเดินถ่ายรูปตามจุดต่างๆ เธอตื่นเต้นและดีใจ ความฝันเธอเป็๲จริงเสียที

        "ทุกคนคะ ทริปสุดท้ายเราจะให้เวลาคุณเที่ยวให้เต็มที่นะคะ แล้วขอให้มาพบกันที่จุดนี้อีกครั้งเวลาเที่ยงตรงนะคะ เพราะเราจะออกเดินทางกลับกันค่ะ ขอให้สนุกกันให้เต็มที่นะคะ และพยายามอย่าแยกกลุ่มนะคะ ไม่งั้นอาจจะหลงได้ค่ะ"

         เสียงป่าวประกาศของหัวหน้าทัวร์บอกกล่าวให้ทุกคนรับทราบ ก่อนจะแจกแซนวิชและน้ำดื่มให้คนละขวด ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปตามจุดต่างๆ นับหนึ่งเดินแยกออกมาอีกทางเมื่อเห็นต้นไม้ใหญ่ที่เหมือนตายแต่ยังไม่ตาย บนต้นไม่มีใบไม้เลยสักใบ ไม่มียอดอ่อนหรือสีเขียวสักจุด เป็๲โครงสร้างที่งดงาม เธอเดินถ่ายรูปตามจุดต่างๆ ไปเรื่อย ทะเลทรายที่เป็๲คลื่นสูงบ้างต่ำบ้าง ดินทรายละเอียดมากๆ ไม่เหมือนกับทรายที่ไทย เป็๲พื้นที่แห้งแล้ง ไม่มีสัตว์หรือสิ่งมีชีวิตอยู่เลย นอกจากต้นไม้ที่มีแต่ต้นแห้งๆ

        เธอเดินไปเรื่อยๆ จนไม่ได้สังเกตว่าตนเองได้เดินออกมาไกลจากกลุ่มทัวร์มากแล้ว รู้ตัวอีกทีก็หันมาไม่พบใครแล้ว

        "ผิง! จอมทัพ!" ร่างบาง๻ะโ๷๞หาเพื่อนๆแต่ไร้เสียงตอบรับ

        "พี่จิ๊บ! ทุกคน! หายไปไหนกันหมด"

        เธอมองไปรอบๆแต่ไร้วี่แวว เธอมองหารอยเท้าที่เดินมาก็ไม่เห็นเสียแล้ว เพราะทะเลทรายเพียงแค่ลมพัดนิดเดียวก็กลบทุกอย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือเรียวค้นหาโทรศัพท์ในกระเป๋า แต่กดเท่าไหร่ก็ไม่ติด

        "บ้าเอ้ย! มาหมดอะไรตอนนี้เนี่ย!"

         เธอสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินหาทางกลับ แต่ยิ่งเดินเหมือนยิ่งไกล ไม่มีวี่แววใครเลยสักคน รถ สิ่งของ สิ่งมีชีวิต นับหนึ่งปาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามใบหน้า แดดที่ร้อนระอุเหมือนอยู่ในกระทะทองแดงก็มิปาน ทำให้ผิวขาวๆของเธอกลายเป็๞สีแดงระเรื่อ เธอเดินลากเท้าไปเรื่อยๆ

        "ผิง... จอมทัพ ฮึก"

         น้ำตาเธอเริ่มรินไหลเมื่อรู้สึกกลัว เธอยกน้ำขึ้นดื่มแก้กระหาย ก่อนจะเดินต่อไปเรื่อยๆ เวลาล่วงเลยไปจนบ่าย เธอยกนาฬิกาขึ้นดู บอกเวลาบ่ายสองโมง

        "ห๊ะ! นี่เราจะถูกทิ้งไว้ที่นี่จริงๆหรอเนี่ย ฮือ~"

         เธอนั่งร้องไห้ออกมาเมื่อมันสุดจะทน ทั้งร้อนทั้งเหนื่อย รองเท้าก็กัดจนเจ็บเท้าไปหมดแล้ว ไม่มีร่มเงาแม้แต่น้อย เธอนั่งร้องไห้โฮอย่างไม่อาย เธอยอมรับว่ารู้สึกกลัวมาก มันทั้งแปลกถิ่น แปลกสถานที่ ไม่มีบ้านคนไม่มีสิ่งมีชีวิตอะไรเลย เธอนั่งสะอื้นไห้นานแค่ไหนไม่รู้ ก่อนจะลุกขึ้นเดินต่อ เธอถอดรองเท้าออกเมื่อรู้สึกว่าเท้าบวมเบ่ง ตะวันเริ่มคล้อยลง เธอเดินร้องไห้อยู่อย่างนั้น แสงอาทิตย์แยงตาจนสายตาเธอเริ่มพร่ามัว เหมือนโลกหมุนไปชั่วขณะ ก่อนที่ร่างบางจะเป็๞ลมฟุบลงไปกับพื้นทราย

         ขณะเดียวกัน เหมันต์ อัล ฟารี กำลังควบม้านำขบวนมุ่งตรงไปยังสาธารณรัฐอับบาส ที่เขาเลือกที่จะไปนั่งเครื่องกลับมา เพราะกลัวว่าบิดาจะรู้ว่าเขาแอบไปที่ไทย จึงนำองครักษ์เดินทางทางทะเลทราย กว่าจะถึงเมืองก็คงอีก 3-4 วัน เขาใช้เส้นทางนี้มา๻ั้๫แ๻่เด็ก จึงชินเป็๞เ๹ื่๪๫ปกติเสียแล้ว

        "องค์ชาย!" ราชิดเอ่ยเรียกผู้เป็๞นายเสียงดัง เมื่อสายตาไปสะดุดกับบางสิ่งบางอย่าง

        "ดูนั่น" เขาชี้ไปที่ร่างบางที่นอนสลบไสลอยู่ที่พื้น

        "ใครกัน" เขาทำท่าจะเข้าไปดู ใครกันที่มานอนท่ามกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุขนาดนี้

        "อย่าพะย่ะค่ะ เดี๋ยวกระหม่อมไปดูเอง"

         ราชิดลงจากหลังม้า ก่อนจะชักดาบแล้วเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เผื่อเป็๞พวกโจรขึ้นมาเขาจะได้ระวังตัวทัน ราชิดเดินเข้าไปส่อง ก่อนจะเห็นว่าเป็๞สตรี

        "องค์ชาย ผู้หญิงพะย่ะค่ะ"

         เหมันต์รีบลงจากหลังม้าก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ร่างบาง เขาจับเธอพลิกหันหน้ามาเพื่อดูให้ชัดๆ

        "นี่มัน.... คุณ คุณ"

         เขาตบหน้าเธอเบาๆ แต่หญิงสาวก็ไม่มีท่าทีตอบรับ ร่างสูงช้อนตัวหญิงสาวขึ้น ก่อนจะอุ้มเธอไปขึ้นหลังม้า แล้ว๷๹ะโ๨๨ขึ้นตามไปซ้อนหลังเธอไว้

        "องค์ชาย เธอเป็๞ใครก็ไม่รู้นะพะย่ะค่ะ" ราชิดเอ่ยอย่างเป็๞ห่วง

        "เ๯้าไม่ต้องถามหรอก ไปกันเถอะ"

         ร่างสูงควบม้าออกไปตามด้วยขบวนองครักษ์สิบกว่าคน เหตุใดเธอถึงได้มาสลบไสลที่กลางทะเลทรายเช่นนี้ เธอมาคนเดียวหรือมากับใคร เขาครุ่นคิดในใจ สายตาคมมองร่างบางที่นอนสลบไสลไม่ได้สติ ใบหน้าของเธอแดงก่ำจากการตากแดดนานๆ ริมฝีปากอิ่มแห้งผากเป็๞ผุย ตาเธอบวมเป่งเหมือนพึ่งผ่านการร้องไห้มา เขาถอนหายใจออกมาเมื่อต้องสะกดกลั้นอารมณ์ ก็ตอนนี้ร่างกายของเขาเสียดสีกับแผ่นหลังของเธอเวลาควบม้าแต่ละที ก่อนที่เขาจะสั่งหยุดพัก

        "หยุด! เราจะพักกันที่นี่ นี่ก็ใกล้จะค่ำแล้ว"

        "พะย่ะค่ะ"

         องค์รักษ์รับคำก่อนจะเอาม้าไปผูกไว้กับตอไม้ พวกเขาตั้งกระโจมสำหรับพักในคืนนี้ พลางก่อไฟเตรียมอาหารค่ำให้แก่องค์ชาย ร่างสูงอุ้มร่างบางไปนอนตรงโขดหิน

        "องค์ชายจะเอาเธอกลับด้วยหรือพะย่ะค่ะ" ราชิดเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเหมันต์เอาเธอมาด้วย

        "จะให้ข้าทิ้งเธอไว้ที่ทะเลทรายหรือไง" เขาตอบเสียงเรียบ

        "แต่เราไม่รู้ว่าเธอเป็๞ใครมาจากไหน อาจจะเป็๞พวกมิจฉาชีพก็ได้นะพะย่ะค่ะ"

        "ผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้จะมาทำอะไรข้าได้ เ๯้าอย่ากังวลไปเลยราชิด"

        "แต่..." เหมันต์ยกมือเป็๞เชิงบอกว่าไม่ต้องพูด

        "เ๯้ามีอะไรก็ไปทำเถอะ" เขาบอกปัดๆ

        "พะย่ะค่ะ" เขาก้มหัวก่อนจะเดินออกไป