ตอนที่ 9
ผิวัับางเฉียบ
กล่องสินค้าแพคเกจจิ้งสีน้ำเงิน ดำ และทองที่มั่นใจว่าไม่มีขายในไทยกำลังเฉิดฉายอยู่ตรงหน้าของเธอ คำว่าคิงไซต์ทำให้ใจกระตุกวูบ เลขหกสิบโชว์หรา มากไปกว่านั้นมันมีมากกว่าสิบกล่อง ตบท้ายด้วยประโยคสุดฮิต
"หล่อลื่น บางเฉียบ ผิวััแบบเนื้อแนบเนื้อ"
แน่นอนว่าอุปกรณ์ป้องกันการตั้งครรภ์นั้นเป็สิ่งที่ใครก็ต้องรู้จัก เป่าเปารู้จักเพราะเรียนสุขศึกษามาอย่างดี แต่ไม่คิดว่าจะได้มาเจอกับตัวระยะประชิดแบบนี้ ขวดเจลสีดำเองก็วางอยู่ข้างๆ เหมือนกัน
"ตึก"อยู่ๆ ชั้นก็ถูกดันปิดให้เข้าที่ด้วยมือใหญ่ๆ และลิ้นชักที่ถูกต้องก็ถูกเปิดออก
"อันนี้ ไม่ใช่อันนั้น"เสียงทุ้มดูเหมือนจะอยู่ไม่ไกล ร่างเล็กๆ ตกเป็รองเพราะตอนนี้เธออยู่ในวงแขนทั้งสองข้างของเขา และดูเหมือนจะเป็อีกครั้งที่แผ่นหลังแนบกับแผงอกของร่างใหญ่ที่แนบชิดกับเธอจนทำให้หายใจไม่ทั่วท้อง
"อึก ขอโทษค่ะ"เป่าเปาดึงสติอีกครั้งเป็รอบที่สามของวัน แล้วรีบยัดสายชาร์จเก็บเข้าที่ เก็บเสร็จก็จะลุกขึ้น แต่กลับลืมไปว่าคนด้านหลังยังไม่ได้ลุกออกไปไหน
"อื้อ"การถอยหลังของเธอทำให้ปลายจมูกของเขาจิ้มลงที่เอว คนตัวใหญ่ที่ไม่ได้ตั้งหลักก็เป็อันต้องหงายหลัง ตามด้วยร่างเล็กๆ ที่ทับลงไปเช่นกัน
ตุบ!
"อึก"
มือใหญ่ๆ โอบเอวเธอไว้ได้ทัน ทำให้เธอไม่ได้ล้มลงไปกระแทกพื้นแต่ล้มลงไปบนตัวของเขาเอง ภาพนี้อาจจะวาบหวิวไปสักหน่อยเพราะเขาไม่ได้สวมเสื้อ ส่วนเธอก็นั่งคร่อมอยู่บนตัวของเขา
"ขะ...ขอโทษค่ะ"
"ชินเหรอ?"เขาถามออกมาเสียงเรียบ
"คะ?"
"พูดอยู่ได้คำนี้"เขาบอกแล้วก็ดันตัวเธอให้ลุกขึ้น เป่าเปาเลยรีบดันตัวลุกขึ้นยืนแล้วจัดชุดให้เข้าที่
"เสร็จแล้วก็กลับได้เลยนะ"เขาลุกขึ้นไม่ต่างกัน ก่อนจะเดินไปสวมเสื้อยืดสีขาวที่ทำให้เขาโดดเด่นไปอีกแบบ เสื้อขาวธรรมดาแท้ๆ
"เอ่อ แล้วพี่..."
"ผมมีธุระ"เขาบอกเพียงแค่นั้นก่อนปลดเข็มขัดกางเกงออก ตามด้วยรูดซิปกางเกง แต่ด้วยความเบลอของเป่าเปา เธอไม่ได้ละสายตาไปจากเขา ทำให้ดวงตาคมหันมาจ้องเธอดุๆ
"จะมองอีกนานไหม?"เขาถามเพราะจะถอดกางเกงแต่เธอกลับเอาแต่มองจ้องเขาแบบนั้น
"อึก ขอโทษค่ะ"เป่าเปารีบหันหลังทันทีแล้วหลับตาด้วยใจสั่นๆ ส่วนเขาก็ถอดกางเกงออกแบบไม่ได้กลัวว่าเป่าเปาจะแอบดูเขา เขาถอดมันเพราะมันคือห้องของเขา และเขาก็ไม่ได้แคร์ว่าใครจะคิดยังไง รู้ตัวอีกทีว่าเขาออกไปก็ตอนที่เสียงประตูนั้นปิดแล้ว เป่าเปาถึงได้กล้าหันไปมอง และเห็นว่าเขานั้นไปแล้วจริงๆ
"เฮ้อ เกือบไปแล้วไหมล่ะ"เป่าเปาถึงกับถอนหายใจ แต่ก็แอบสยิวเมื่อมองไปยังชั้นที่มีแต่ของแบบนั้น
เธอรีบทำตามที่เขาสั่งเหมือนเดิม ทำต่อไปจนเรียบร้อยไม่เว้นแม้แต่ช่วยจัดที่นอนให้เข้าที่ มองแค่นี้ก็รู้ว่าเขารักความสะอาดมาก ไม่เหมือนที่คิดว่าผู้ชายจะไม่เรียบร้อยเท่าผู้หญิง ทุกอย่างดูเป็ระเบียบนิ้วมากจนบางที่เธอที่ติ๋มๆ ก็ยังอาย
ทำทุกอย่างเสร็จไปแล้ว เป่าเปาก็ปิดห้องให้เขาและเดินลงมาด้านล่างเพื่อมาทำงานของตัวเองต่อ ส่วนเขาก็ออกไปทำธุระของตัวเองยันดึกดื่น
สระว่ายน้ำ
"มันหัวเสียอะไรมาถึงได้ว่ายน้ำหนักขนาดนั้นวะ มาถึงก็จ้วงเอาจ้วงเอา"เจมส์บ่นออกมาแล้วหันไปมองเพื่อนที่ว่ายน้ำอยู่ในสระแบบอุกอาจ
"ก็ปกติของมันปะวะ มันก็ชอบว่ายน้ำปกตินั่นแหละ เพื่อนมึงเป็นักว่ายน้ำเก่านะ"เคนตอบอย่างไม่ได้คิดอะไร พวกเขานัดมารวมตัวกันที่สระว่ายน้ำเพราะ้าคุยบางอย่าง
แพทเองก็ใช้สมาธิกับการว่ายน้ำพอสมควร การว่ายน้ำเป็สิ่งที่ทำให้เขาได้คลายความเครียด เวลามีเื่อะไรก็มักจะเอามาลงกับการว่ายน้ำ แม้แต่ตอนดึกดื่นที่ไร้ผู้คน เขาก็จะมาที่นี่อยู่ดี
เรียกได้ว่าแทบจะเป็สระว่ายน้ำประจำของพวกเขาไปแล้ว เพราะจะมีแต่ลูกคนรวยทั้งนั้นที่มาใช้บริการ ก็นี่มันเป็สระน้ำในเครือซัมเมอร์บรีช ก็เท่ากับเป็สระว่ายน้ำในเครือของเขา แต่ใช้ว่าคนชนชั้นธรรมดาจะมาไม่ได้ แต่พวกเขาแค่ไม่กล้ามา
"..."คนตัวใหญ่เอนหลังพิงริมสระ ก่อนจะเสยผมที่เปียกขึ้นแล้วคิดอะไรหลายๆ อย่างอยู่ในหัว ลิ้นก็ดุนจิวห่วงที่อยู่ตรงมุมปากเล็กน้อยเป็นิสัย
'อะไรที่ตัดสินใจทำไปแล้ว ก็ต้องทำให้จบ'
สองทุ่มตรง
หอพักวีไลฟ์
รถคันสีดำจอดยังลานจอดรถเช่นเคย ท่อนขายาวก้าวลงจากรถพร้อมกับกระเป๋าเป้สีดำมีแบรนด์บ่งบอกถึงความหรูหรา เขาก้าวขาเดินตรงมายังที่พักและกำลังจะขึ้นบันไดเพราะห้องของเขาอยู่แค่ชั้นบน เดินเอาก็ได้ แต่ทว่าขณะที่กำลังจะเดินขึ้นไปก็ต้องหยุดเมื่อหางตานั้นเห็นบางอย่าง
ใบหน้าคมค่อยๆ หันไปมองสิ่งที่ดึงความสนใจของเขา ก็เห็นว่าคนในชุดนอนสีฟ้าเข้าเซ็ทกำลังนั่งขาชิด สวมแว่นตาอ่านหนังสือ รองเท้าก็เป็สลิปเปอร์กระต่ายตัวน้อยๆ อยู่ที่หน้าห้องของตัวเอง
"ทำไมมานั่งอ่านตรงนี้?"นั่นคือสิ่งที่เขาคิดในใจแต่ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ทำบางอย่างที่ทำให้คนสวมแว่นหันมามองเขา
ด้านเป่าเปา
ใบหน้าหวานนั่งจ้องเนื้อหาที่อยู่ในหนังสือเพื่อทบทวนสิ่งที่ตัวเองได้เรียนมาในวันนี้ พยายามทำความเข้าใจกับหลักการและกฎเกณฑ์ของเนื้อหาที่มีขีดจำกัด ตอนนี้นาฬิกาบอกเวลาสองทุ่ม ซึ่งเธอก็อาบน้ำพร้อมที่จะนอนแล้วเหลือแค่อ่านหนังสือ
"แบบนี้นี่เอง"ปากสวยพึมพำคนเดียวแต่ก็แอบหงุดหงิดเพราะคนในหอพักนั้นส่งเสียงเป็ระยะ เธอกำลังจดจ่อและ้าแสงสว่างถึงมานั่งด้านนอก แต่อยู่ๆ ก็ต้องขยี้ตาซ้ำๆ เพราะคิดว่าตัวเองตาเบลอที่เงาดำๆ นั้นมันบดบังตัวหนังสือที่กำลังอ่าน
"พรึบ"หนังสือตลบเข้าหันกันทันทีก่อนจะถูกดึงออกจากมือ เป่าเปารีบเงยหน้ามองคนที่มาแย่งหนังสือไปจากมือของเธอแล้วก็ต้องกลืนน้ำลาย
"ทำไมมานั่งอ่านตรงนี้"เขาถามเสียงเรียบ
"คะ"
"คำถามเข้าใจยากเหรอ?"เขาถามอีกรอบเพราะเป่าเปาเอาแต่ทำหน้าเหวอใส่เขาอยู่บ่อยๆ ทั้งๆ ที่เขาถามให้เข้าใจง่ายที่สุดแล้ว
"เอ่อ..."
"พอดีเพื่อนหนูพาเพื่อนกับแฟนมาดื่มที่ห้องน้ำค่ะ หนูก็เลยออกมาอ่านข้างนอก"เป่าเปาตอบแล้วก็จะยื่นมือมาเอาหนังสือคืนแต่แพทก็ขยับออกหนึ่งก้าว
"ก็เลยต้องออกมาอ่านข้างนอก ทั้งๆ ที่นั่นเป็ห้องของคุณน่ะเหรอ?"เขาถามแล้วมองไปยังรองเท้าหลายคู่ที่หน้าห้องของเป่าเปา และรู้ได้ทันทีเลยว่าเพื่อนที่มาอยู่ในห้องส่วนใหญ่เป็ผู้ชาย แค่รองเท้าหน้าห้องก็ชัดเจนแล้ว
"อ่านตรงนี้ไม่รู้เื่หรอกนะ"
"คะ?"
"คืนนี้ผมกลับดึก ถ้าไม่อยากโดนยุงหามก็ไปนั่งอ่านในห้อง"เขาพูดแล้วก็ส่งหนังสือคืนให้กับเธอ ตอนแรกก็กะจะกลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะต้องออกไปดื่มกับเพื่อน แต่พอเจอแบบนี้เขาเลยคืนหนังสือให้และอนุญาตให้เธอใช้ห้องของเขาได้
"ไม่เป็ไรค่ะ"
"ผมสั่ง"เขากดเสียงต่ำจนเป่าเปานั้นต้องลุกขึ้นยืนแล้วมองหน้าเขาแบบป้ำๆ เป๋อๆ
"สั่งเหรอคะ"
"ก็ยังสั่งได้อยู่นี่ ไปสิ"เขาบอกแล้วใช้สายตาไล่ให้เธอไปที่ห้องของเขา เพราะไม่อยากโดนดุเป่าเปาที่ซื่อบื้อก็ก้มลงหยิบหนังสือของตัวเองไปยังห้องของเขาทันที ส่วนเขาก็มองเธอจนสุดสายตา พอมั่นใจว่าเธอจะไม่โดนยุงหามแล้วเขาก็กลับไปที่รถเช่นเดิมแล้วขับรถออกไปยังที่หมายที่ไปทุกๆ คืน
ห้อง 0109
คีย์การ์ดแตะลงที่หน้าห้องของแพทเหมือนอย่างเคย ต่างกันแค่เป่าเปาเป็คนแตะมันเข้ามาเพราะเ้าของห้องอนุญาตแล้วว่าให้เธอเข้ามาอ่านหนังสือในห้องของเขาได้
ไฟห้องเปิดอย่างเคยชิน เพราะสวิตซ์ทุกห้องมันก็เหมือนๆ กัน เป่าเปาไม่กล้านั่งบนโต๊ะคอมของเขา เธอเลยมองไปยังพื้นพรมกลางห้องที่มีโซฟาวางอยู่ เห็นแบบนั้นก็ปรี่ไปนั่งบนพรมแทนที่จะนั่งบนโซฟา
เพราะความเกรงใจล้วนๆ โชคดีที่ยังมีโต๊ะญี่ปุ่นวางไว้ให้วางหนังสือได้ เป่าเปาไม่สนเื่อื่นเวลาเธออ่านหนังสือ เธอจะจดจ่อแค่กับมัน เธอไม่ทันได้คิดอะไรและดันลืมไปว่าไม่ควรไว้ใจคนแปลกหน้ามากขนาดนี้
ดวงตากลมมองตัวหนังสือผ่านแว่น และใช้เวลามากพอสมควรเพื่อที่จะตามให้ทันเนื้อหาที่อาจารย์จะสอนอาทิตย์หน้า ไม่ได้อ่านเฉยๆ แต่ยังจดเลคเชอร์เอาไว้ในเนื้อหาส่วนสำคัญ
เข็มของนาฬิกานั้นยังคงหมุนไปเช่นเดียวกับก้อนเมฆบนท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่เคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ แสงจันทร์ส่องประกาย รู้ตัวอีกทีเข็มก็จรดลงที่เวลาเที่ยงคืนตรง
724
