ใต้แสงเมืองที่ไม่มีเธอ Under the City Lights (จบบริบูรณ์)

“เขาเป็๲เหมือนเมืองตอนกลางคืน — สว่างแต่ไม่มีใครเห็นข้างใน”

เสียงลิฟต์ชั้น 1 ของตึก KJ Tower ดังขึ้น

ฮันมินอา ก้าวเข้ามาพร้อมร่มพับเปียกฝน วันนี้คือวันแรกของการฝึกงานในบริษัทอสังหาริมทรัพย์๶ั๷๺์ใหญ่

มือเธอสั่นเล็กน้อย เมื่อประตูลิฟต์กำลังจะปิด — เสียงกาแฟหกใส่เอกสารดังฉ่า!

“ขอโทษค่ะ!” เธอตะลึง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายในสูทสีเข้ม

เขานิ่ง สายตาเข้ม มีอำนาจ แต่ไม่ดุดัน

“ไม่เป็๞ไร” เสียงเรียบตอบ “คุณมาฝึกงานใช่ไหม”

“ค่ะ?”

???? ตอนที่ 1 — แสงแรกจากตึกกระจก
ฝนตกตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง ถนนหน้าสถานีใต้ดินลื่นและเงียบ ผู้คนใส่เสื้อกันฝนสีหม่นเดินเร่งฝีเท้า ฮันมินอาก้าวลงจากบันไดสถานี มือหนึ่งถือร่มพับราคาถูก อีกมือกอดแฟ้มเอกสารแน่น เธอดูนาฬิกา “07:42 น.” ยังพอมีเวลา แต่หัวใจเต้นแรงเพราะวันนี้คือวันแรกของการฝึกงานในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง — KJ Groupตึกกระจกสูงตระหง่านตรงหน้า ป้าย KJ Tower สะท้อนแสงแม้ฟ้าจะหม่น มินอาสูดลมหายใจลึกก่อนวิ่งข้ามถนน เสียงน้ำกระเซ็นดังขึ้นเมื่อเท้าแตะพื้น เธอเกือบลื่นตรงฟุตปาธ แต่ยังพยุงตัวไว้ทัน “อย่าพลาดตั้งแต่หน้าประตูสิ” เธอบอกตัวเองเบา ๆ แล้วรีบเดินเข้าตึกล็อบบี้โปร่ง เย็น และนิ่ง เสียงฝนข้างนอกกลายเป็นเพียงพื้นหลังแผ่ว ๆพนักงานต้อนรับในชุดยูนิฟอร์มยิ้มให้ “มาฝึกงานใช่ไหมคะ”“ค่ะ ฮันมินอา” เธอยื่นบัตรประชาชนพร้อมอีเมลรับรอง“ขึ้นชั้น 25 ได้เลยค่ะ รับบัตรชั่วคราวตรงเคาน์เตอร์นั้นนะคะ”เธอกรอกข้อมูล รับบัตรแขวนคอ และหันไปทางลิฟต์ เสียงประตูลิฟต์เปิดพอดี มินอารีบก้าวเข้าไป แต่ทันใดนั้นเสียง “ฉ่า!” ดังขึ้น — กาแฟจากแก้วในมือชายคนหนึ่งหกใส่แฟ้มของเธอ“ขอโทษค่ะ!” เธอรีบเอ่ย เสียงสั่นนิด ๆชายในสูทสีเข้มหันมามอง เขาสูง ใบหน้านิ่ง สายตาคมแต่สงบ “ไม่เป็นไร” เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนหยิบทิชชูจากกระเป๋ายื่นให้ “คุณมาฝึกงานใช่ไหม”มินอากะพริบตา “เอ่อ… ค่ะ”
“ป้ายชื่อคุณบอกไว้” เขาพยักหน้า “ขึ้นไปด้วยกัน ชั้น 25”เธอก้มขอบคุณเบา ๆ ลิฟต์ปิดลง เหลือเพียงเสียงฝนเคาะกระจกและกลไกเครื่องทำงานเธอยืนข้าง ๆ ชายที่เพิ่งทำกาแฟหกใส่ เขานิ่งจนบรรยากาศในลิฟต์ดูแน่นไปหมด มินอาก้มมองปลายเท้า พยายามไม่ทำอะไรซุ่มซ่ามอีกเมื่อถึงชั้น 25 ประตูลิฟต์เปิดออก เขาก้าวออกหนึ่งก้าวแล้วหันกลับมาพูด “ยินดีต้อนรับสู่ KJ Group… เด็กฝึกงาน”“ขอบคุณค่ะ คุณ…?”“คังแทจุน” เขาตอบสั้น ๆเธออ้าปากค้าง ก่อนเขาจะพูดต่อ “ผมคือประธานบริษัทนี้”แล้วเดินจากไปอย่างเรียบง่าย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกาแฟและความประหม่าเต็มอกมินอายืนค้างอยู่สองวินาทีก่อนจะพึมพำ “ทำกาแฟหกใส่ประธานบริษัทตั้งแต่นาทีแรก… ตายแน่เรา” แล้วรีบเดินเข้าฝ่ายบุคคล
หลังจากเซ็นเอกสาร รับคำชี้แจง และถ่ายรูปบัตร เธอถูกพาไปโต๊ะทำงานของแผนกพัฒนาโครงการ โต๊ะเด็กฝึกอยู่ริมหน้าต่าง เห็นวิวเมืองที่ยังเปียกฝนหัวหน้าทีมชื่อ “พัคจีอุน” หญิงสาวราวสามสิบ พูดตรงแต่ใจดี “มินอาใช่ไหม เห็นพอร์ตแล้วว่าสเก็ตช์เก่งดี งั้นเริ่มจากงานตรวจข้อมูลแปลนห้องชุดก่อน แปลงลงเทมเพลตใหม่ให้ครบ แล้วสรุปข้อผิดปกติสามถึงห้าจุด ส่งก่อนเที่ยงนะ”“ค่ะ รับทราบค่ะ” มินอาตอบพลางรับแฟ้มหนา ๆ มากางดูเธอเริ่มทำงานทันที ตรวจทีละบรรทัด ตัวเลขห้อง 28.5, 32, 45 ตารางเมตร เรียงกันเป็นชุดยาว ๆ ข้อมูลซ้ำกันหลายส่วนแต่เธอก็ไม่บ่นระหว่างนั้นมีเสียงกระซิบจากโต๊ะข้าง ๆ“เมื่อเช้าประธานขึ้นพร้อมเด็กฝึกใหม่เหรอ”“เห็นในลิฟต์ด้วยกันนะ”“โชคดีหรือโชคร้ายเนี่ย”
มินอาทำเป็นไม่สนใจ ก้มหน้าทำงานต่อสิบเอ็ดโมง จีอุนเดินมาหา “ไหวไหม ต้องให้คนช่วยมั้ย”“ไม่เป็นไรค่ะ แต่อยากเช็กทิศระเบียงอีกที กลัวผิด”“ดี ชอบคนละเอียดแบบนี้” หัวหน้าเอ่ยก่อนเดินกลับไปตอนบ่าย เธอสรุปงานเสร็จ ส่งให้จีอุนตรวจ“ข้อหนึ่งกับสามดี ข้อสองเพิ่มที่มานิดหนึ่งนะ จะได้ตอบฝ่ายกฎหมายได้”เธอรีบค้นแฟ้มเก่าตามคำแนะนำ แล้วพบข้อมูลที่ต้องการพอดีบ่ายสองโมง การประชุมทีมเริ่มขึ้น ห้องประชุมผนังกระจกเห็นวิวเมืองเต็มตา มินอานั่งมุมหลังสุด จดบันทึกอย่างตั้งใจ
กลางประชุม ประตูเปิด “ขอโทษที่ช้า” เสียงทุ้มเรียบดังขึ้น — คังแทจุน เขาเข้ามานั่งปลายโต๊ะโดยไม่ต้องมีใครบอกตำแหน่ง ทุกคนเงียบลงโดยอัตโนมัติเขารับรายงานจากจีอุน ฟังจนจบก่อนถามสั้น ๆ“ถ้าปรับห้องมุมแบบใหม่ ระยะส่องแสงลดลงเท่าไร”“เลื่อนเปิดตัวสองสัปดาห์ ค่าโฆษณาที่จองไว้ต้องคืนได้ไหม”น้ำเสียงเขาไม่สูงแต่ชัดเจน ทุกคนตั้งใจตอบถึงช่วงรายงานผังห้อง จีอุนพยักหน้าให้มินอาพูด เธอตั้งสติแล้วเริ่ม “จากการเทียบไฟล์เวอร์ชัน 2 และ 3 ห้องแบบ B-28 มีการกลับทิศระเบียงในรุ่นล่าสุด ทำให้รับลมดีขึ้น แต่ตัวเลขในสรุปยังเป็นของเวอร์ชันเก่าค่ะ ถ้าไม่แก้ อาจพรีเซนต์ผิดได้”เธอกลั้นหายใจครู่หนึ่ง ทุกคนเงียบแทจุนพยักหน้า “ดี ตรวจซ้ำกับฝ่ายออกแบบ ถ้าถูกต้อง แก้ทั้งชุดวันนี้” แล้วพูดสั้น ๆ “ขอบคุณ”คำสั้น ๆ นั้นทำให้เธอโล่งจนใจเบาหลังประชุม เธอเร่งพิมพ์บันทึกการประชุมส่งในระบบจีอุนตอบกลับอีโมจิ “เยี่ยม” พร้อมข้อความสั้น ๆ “ใช้ได้เลยสำหรับวันแรก”ตอนบ่ายแก่ เธอลงไปชั้น 18 เพื่อคืนเอกสาร เห็นแทจุนคุยกับผู้จัดการคลัง เขาหันมาเห็นเธอพอดี พยักหน้าให้
มินอารวบรวมความกล้า “เรื่องตอนเช้า… ขอโทษอีกครั้งนะคะ ฉันรีบไปหน่อย”“ผมบอกแล้วว่าไม่เป็นไร” เขาตอบเรียบ ๆ ก่อนถามต่อ “วันแรกเหนื่อยไหม”“นิดหน่อยค่ะ แต่สนุกดี”“ดี งั้นตั้งใจต่อไป” เขาพูดเท่านั้น แล้วหันกลับไปคุยต่อคำสั้น ๆ แต่ทำให้เธอยิ้มโดยไม่รู้ตัว
เย็นวันนั้นฝนซา เหลือเพียงละอองบาง ๆ เธอเก็บโต๊ะหลังห้าโมง เดินออกจากตึกพร้อมบัตรฝึกงานที่ต้องคืนทุกวันแสงไฟถนนสะท้อนพื้นเปียกเป็นเงายาวเหมือนกระจก เธอยกมือแตะป้ายบัตรที่ห้อยคอ ยิ้มบาง ๆ “ผ่านมาได้วันหนึ่งแล้ว”ขณะเดินไปสถานี เธอมองเห็นร้านกาแฟมุมถนน ป้ายภาษาอังกฤษเขียนว่า Lumière — “แสง” ในภาษาฝรั่งเศส กระจกใสเห็นบรรยากาศอบอุ่นข้างใน เธอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเข้าไปพักสักหน่อยเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังต้อนรับ กลิ่นกาแฟคั่วอุ่นลอยมา เธอสั่ง “อเมริกาโนร้อนหนึ่งแก้วค่ะ” แล้วนั่งที่มุมในสุด เปิดสมุดเล่มเล็กเตรียมเขียนบันทึก “วันแรก — KJ Tower”ยังไม่ทันเขียน เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังอีกครั้ง ลมเย็นพัดเข้ามา เธอเงยหน้าขึ้น เห็นเงาชายในสูทสีเทาอ่อนเดินเข้ามา
คังแทจุนเธอก้มหน้าหลบโดยอัตโนมัติ แต่เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้นใกล้ ๆ“บังเอิญอีกแล้วนะ”ปลายปากกาของเธอค้างอยู่บนหน้ากระดาษ ยังไม่ได้เขียนคำแรกหัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้เหตุผลเสียงพนักงานเรียกออเดอร์ดังจากบาร์ “อเมริกาโนร้อน รับได้ที่เคาน์เตอร์ค่ะ”เธอหันไปมองแก้วของตัวเอง แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น พร้อมเสียงฝนที่เริ่มตกพรำอีกครั้งด้านนอกและตอนนั้นเอง… เงาของเขาก็ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด
—ไฟจากหน้าร้านสะท้อนบนพื้นเปียกระยิบระยับ เหมือนเมืองกำลังหายใจเงียบ ๆ ใต้แสงที่ไม่มีใครรู้ว่าจะนำพาไปถึงไหน—(โปรดติดตามต่อในตอนที่ 2: คาเฟ่ลูมีแอร์)