…………
เช้าวันใหม่
วันนี้เป็วันสุดท้ายของการเข้าค่าย ลูกเสือทุกคนในวันนี้จะต้องเตรียมตัวใส่ชุดลูกเสือสามัญรุ่นใหญ่กันเต็มยศห้ามลืมอะไรโดยเด็ดขาด เพราะจะต้องมีการเดินสวนสนามกันทุกคนทั้งลูกเสือ เนตรนารี และยุวกาชาด
ส่วนทางยุวกาชาดก็ได้นั่งรถมาจากสถานที่ที่พวกยุวกาชาดได้ไปเข้าค่ายมา ซึ่งก็อยู่ไม่ไกลจากที่โรงเรียนมากนัก มาถึงที่โรงเรียนในเวลา 07.00 น. อาจารย์ประกาศให้นักเรียนทุกคนไปรับประทานอาหารกันที่โรงอาหาร และมารวมตัวกันในเวลา 08.00 น. เพื่อเข้าแถวเคารพธงชาติและปฏิบัติภารกิจในตอนเช้าให้เสร็จ แล้วจะได้มีการเดินสวนสนามกันเป็ขบวนตามที่ได้เคยฝึกเตรียมไว้ โดยจะมีวงดุริยางค์เดินนำขบวนไป และจะเดินออกไปด้านนอกของโรงเรียนผ่านคนในชุมชน ตลาด และเดินผ่านทะลุซอกซอยเพื่อที่จะเดินวนกลับมายังที่โรงเรียนใหม่อีกครั้ง กว่าจะเสร็จเื่ก็เกือบ ๆ จะสิบโมงครึ่ง ทั้งหมดเข้าพิธีปฏิญาณตน เป็อันเสร็จพิธี อาจารย์จึงให้ทุกคนเดินทางกลับบ้านได้
พวกเด็ก ๆ ร่ำลากัน ต่างคนก็ต่างแบกกระเป๋าที่มีสัมภาระอันหนักอึ้ง ซึ่งในตอนเดินทางมาในวันแรกยังจะดูไม่เยอะอย่างเช่นตอนขากลับเลย พวกเขาทุกคน ดูพะรุงพะรังและมอมแมม แต่รอยยิ้มของทุกคนนั้นกลับดูเบิกบานและแจ่มใสเป็อย่างที่สุด
……………..
ที่บ้านของทับทิม
ทับทิมไปโรงเรียนเป็ประจำทุกวันในตอนนี้ก็อยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 แล้วนะ และก็มีเพื่อนที่สนิทมาก ๆ ที่โรงเรียนแล้วด้วย เพื่อนของทับทิมเป็เด็กผู้หญิงมีชื่อว่าเด็กหญิง สายชล อัศมานนท์
เด็กหญิงทับทิมกับสายชลสนิทกันมากเพราะเธอเรียนด้วยกันั้แ่อนุบาล 1 เรื่อยมาจนถึงตอนนี้ เวลากลับบ้านก็จะขึ้นรถของทางโรงเรียนกลับพร้อมกัน และสายชลยังมีพี่ชายอีกหนึ่งคนด้วย พี่ชายของสายชลชื่อ ชัชวาล อัศมานนท์ เขาเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 แล้วชัชวาลเป็พี่ที่ดีกับน้องและเพื่อนของน้องอีกด้วย เขาคอยดูแลน้องสาวของเขาและเผื่อแผ่ไปถึงทับทิมอีกคน บ้านของทับทิมอยู่ใกล้กว่าเธอจึงลงจากรถรับส่งของทางโรงเรียนก่อนชลและชัชเสมอ
วันนี้เป็วันเสาร์ พ่อของทับทิมไม่ได้กลับบ้านนานเท่าไหร่แล้วนะ? มันนานมาก…นานจนสุภัทราเริ่มผิดสังเกต พักหลัง ๆ มาเธอไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่นัก เพราะมัวแต่ทำงานงก ๆ อยู่ทุกวัน ด้วยความที่เธอเป็คนเก่งและขยันหาเงิน อีกทั้งยังส่งเงินกลับไปบ้านนอกเพื่อส่งให้ครอบครัวพ่อ - แม่ของเธออีกด้วย
“ทับทิมเอ๊ย…อยู่ไหนลูก? มาหาแม่หน่อยเร็ว” สุภัทราส่งเสียงเรียกลูกสาวของเธอ
“จ๋า…แม่…หนูอยู่นี่จ้า” เด็กหญิงขานรับแม่ของเธอ
“วันนี้เราไปหาพ่อกันไหมลูก?”
“ดีค่ะ!! ไปค่ะแม่…หนูคิดถึงพ่อมากเลยค่ะแม่”
“งั้น!! เราไปแต่งตัวกัน”
“หนูจะใส่ชุดสวยไปนะคะ จะได้สวย ๆ”
“จ้า…แต่งชุดสวย ๆ นะ” สุภัทรายิ้มให้กับลูกสาวตัวน้อยของเธอ และทั้งคู่ก็ไปเตรียมแต่งตัวสวย ๆ กันเพื่อไปพบอานนท์ที่ทำงาน
……………
สองแม่ลูกไปถึงหน้าปากซอยที่อานนท์ทำงานอยู่ สุภัทราแวะซื้อข้าวผัดที่ร้านอาหารตามสั่งก่อน 2 กล่อง เธอคงจะซื้อข้าวผัดไปเผื่ออานนท์ด้วย ส่วนกล่องของเธอค่อยแบ่งกันกินกับทับทิมลูกสาวของเธอ เพราะว่าทับทิมนั้นกินข้าวน้อยนิดเดียวส่วนตัวของเธอเองนั้นก็ยังรู้สึกว่าไม่ค่อยจะหิวสักเท่าไหร่นัก
สุภัทราจูงมือลูกสาวของเธอเดินไปที่บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งมีประตูเหล็กบานใหญ่ปิดกั้นอยู่ หน้าประตูไม่มีคนอยู่เลย เธอจึงพาลูกสาวตัวน้อยของเธอเดินอ้อมไปทางประตูด้านหลัง และก็หยิบกุญแจที่อานนท์เคยให้ไว้มาไขประตูบานเล็กที่อยู่ด้านหลังนี้ มันเป็ประตูสำหรับคนงานที่สามารถเข้าออกได้
สองแม่ลูกพากันเดินเข้ามาในบริเวณบ้านหลังใหญ่พบกับสวนหลังบ้านที่ดูรื่นรมย์มีทั้งดอกไม้และไม้ประดับราคาแพงทั้งยังมีชิงช้าที่น่านั่งเล่นอยู่ภายในสวนแห่งนั้น สนามหญ้าที่เขียวขจีกับต้นไม้ใหญ่น้อยที่มีทั้งไม้ดัดและไม้พุ่มดูจัดวางไว้เป็ระเบียบสวยงาม แต่ก็ยังไร้ซึ่งวี่แววของอานนท์อยู่ดี
“เอ…ไม่ได้อยู่ในสวนนี่…สงสัยจะไปเข้าห้องน้ำ?”
สุภัทราพาทับทิมเดินมาเรื่อย ๆ จนมาถึงเรือนคนใช้ ที่นั่นเป็ที่พักของอานนท์นั่นเอง หล่อนเห็นประตูปิดเงียบเชียบจึงใช้โทรศัพท์ที่อยู่ด้านหน้าประตู มันมีลักษณะเหมือนออดกดกริ่งเสียมากกว่าแต่ก็มีหูฟังเหมือนโทรศัพท์โบราณ เธอยกหูกดออดอยู่สักพัก กว่าอานนท์จะออกมาเปิดประตูให้
“ทำอะไรอยู่? นอนหลับเหรอ?” สุภัทราทำหน้านิ่ว
แต่พออานนท์เปิดประตูออกมาภาพที่สุภัทราเห็นมันกลับกลายว่ามีคนสองคนอยู่ที่ตรงนั้น อานนท์นุ่งผ้าขาวม้าและไม่ได้ใส่เสื้อ กับผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่ในห้องที่นุ่งเพียงผ้าขนหนูแค่ผืนเดียว
สุภัทราอึ้งกับภาพที่เธอเห็นไปชั่วขณะ หูของหล่อนมีอาการที่คล้ายกับว่าได้ของร้อน ๆ มาทาบทับเอาไว้ ใบหน้าที่รู้สึกชาดิกนั่น!! ประหนึ่งโดนสะกดิญญาให้หลุดลอยไป แขนและขาที่กำลังหมดซึ่งเรี่ยวแรงก็พร้อมที่จะล้มได้ทุกเมื่อด้วยอาการสั่นเทา พลัน!! อารมณ์โกรธก็พวยพุ่งขึ้นมาในทันใด สุดที่เธอจะทานทนไหว สุภัทราเหวี่ยงถุงที่ใส่กล่องข้าวผัดที่หล่อนซื้อมาจากหน้าปากซอยก่อนหน้านี้ใส่อานนท์และผู้หญิงคนนั้นไปอย่างแรง!! กล่องข้าวผัดที่ยังคงร้อนระอุอยู่นั้นกระแทกไปที่หน้าของอานนท์ แรงเหวี่ยงกระแทกทำให้ข้าวในกล่องเปิดอ้าและกระจัดกระจายเกลื่อนไปบนพื้น อานนท์รีบวิ่งออกมาพร้อมกับคว้ามือของสุภัทราเอาไว้แล้วพาเธอออกมาจากห้องนั้น เขาปิดประตูล็อกเอาไว้เพื่อกันสุภัทราเข้าไปทำร้ายคนที่อยู่ในห้อง
เหตุการณ์นี้…ทับทิมเห็นโดยตลอด หนูน้อยเธอไม่เข้าใจว่าทำไม? แม่ถึงโยนข้าวผัดทิ้งทำให้เธออดกินข้าวผัด และแม่ของเธอก็โวยวายใส่พ่อของเธอด้วยท่าทีที่ดูรุนแรงและเสียงดัง เด็กหญิงตัวน้อยยืนด้วยความงุนงงสงสัยก่อนจะเดินถอยหลังกลับมาที่เก้าอี้ม้านั่งหินอ่อนแล้วปล่อยให้แม่คุยกับพ่อไปทั้ง ๆ แบบนั้นโดยที่เด็กน้อยไม่ทราบเื่ราวอะไรไปมากกว่านี้อีกเลย น้ำเสียงของแม่ดูฉุนเฉียวแต่ก็แค่พักเดียวเท่านั้น แม่ของทับทิมก็ไม่ยอมพูดอะไรต่ออีกเลย จนหล่อนเดินมาหาลูกสาวและพาหนูน้อยกลับบ้านไป
……………
ทั้งสองแม่ลูกกลับกันมาถึงที่บ้าน สุภัทราล้มตัวลงนอนบนเตียงนอนในห้อง หล่อนไม่พูดอะไรออกมาเลยสักคำ ทับทิมไม่เคยเห็นแม่ของเธอเป็แบบนั้นมาก่อนเลย หนูน้อยสงสัยแต่ก็ไม่กล้าที่จะถามหรือแม้กระทั่งจะเอ่ยคำพูดใด ๆ ออกไป เธอยังคงเห็นแม่ของเธอนอนนิ่งเงียบแบบไม่ไหวติงอยู่บนที่นอนแบบนั้น
ด้วยความที่หนูน้อยทับทิมยังไม่ได้กินข้าวเธอจึงรู้สึกหิวข้าวขึ้นมา และคิดว่าแม่คงจะง่วงนอนจนหลับไปแล้วทับทิมเลยเดินออกมาเพื่อไปหาสร้อยผู้เป็ย่าของเธอ สร้อยกำลังทำพรมเช็ดเท้าอยู่ภายในบ้านของหล่อนและมีน้องโอมกำลังคลานเล่นกับอาเล็กอยู่ใกล้ ๆ กับย่าสร้อยของเธอส่วนน้องออยล์นั้นหลับปุ๋ยอยู่ในเปล สร้อยเห็นหลานสาวเดินเข้ามา เด็กน้อยทำหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง สร้อยเลยถามหลานสาวของเธอไป
“อ้าว…ทับทิม ไม่ได้ไปหาพ่อมาหรือลูก?”
ทับทิมพยักหน้าตอบรับย่าของเธอ ก่อนจะตอบออกไปว่า
“ไปมาแล้วค่ะ แต่…ย่าจ๋า…หนูหิวข้าว…”
สร้อยงุนงง กับคำพูดของหลานสาว
“อ่าว…นี่มันบ่ายสองโมงแล้วนี่!! อะไรกัน!! ทำไมยังไม่ได้กินข้าวล่ะลูก? แล้วแม่ของหนูไปไหนกันจ๊ะ?”
สร้อยรีบไปหาข้าวให้หลานสาวของตน เธอเปิดตู้กับข้าวดู ภายในตู้กับข้าวนั้นมีแกงส้ม กับกากหมูที่เธอเจียวเอาไว้เอง และน้ำปลาที่อยู่ในถ้วย
“มีแต่กากหมูที่หนูพอจะกินได้ แกงส้มมันเผ็ดกินได้ไหม? เอ่อ…เคยกินกากหมูรึเปล่าลูก?” สร้อยถามทับทิม
“หนูไม่เคยกินทั้งแกงส้มและกากหมูเลยค่ะย่า” หนูน้อยตอบด้วยความสัตย์จริง
“อ้อ…กับข้าวที่บ้านย่าก็มีแต่แบบนี้แหละลูก มา!! งั้นลองมากินดูก่อนนะ”
ทับทิมนั่งลงกินข้าวที่ย่าตักให้อย่างว่าง่าย เธอเอากากหมูลองจิ้มกับน้ำปลาในถ้วยใบเล็กแล้วเอาใส่ปากลองชิมดู หนูน้อยเคี้ยวอาหารที่แปลกใหม่สำหรับเธอ เมื่อรู้รสหนูน้อยก็ส่งยิ้มหวานให้กับสร้อยผู้เป็ย่าของเธอ
“มันอร่อยมากเลยค่ะย่า”
“จริงหรือ? งั้นกินข้าวไปเยอะ ๆ เลยนะ ลองกินแกงส้มด้วยไหม? แต่มันเผ็ดนิดหน่อยนะ”
หนูน้อยลองตักแกงส้มมะละกอที่ย่าบอกมาใส่ปากเพื่อชิม แต่พอเธอรู้รสชาติของแกงส้มเข้าก็ร้องเรียกหาน้ำดื่มในทันที
“ย่าขา…หนูขอน้ำหน่อยค่ะ มันเผ็ดจัง”
สร้อยรีบกุลีกุจอนำน้ำมาให้หลานสาวของเธอดื่ม พร้อมกับหัวเราะขบขันในตัวของเด็กหญิง
“อะไรกัน? ย่าก็บอกว่ามันเผ็ดนะ หนูคงยังจะกินไม่ได้ แต่อาเล็กกินแกงส้มได้แล้วนะ” สร้อยหันไปชมอาเล็ก
“ใช่!! อาเล็กกินแกงส้มเป็แล้ว…อาเล็กเก่งกว่าทับทิม ใช่ไหมแม่?” อาเล็กคุยอวดและหันมาถามสร้อย
“ใช่แล้วจ้า…ก็อาเล็กเป็อาของทับทิมนี่ อาเล็กก็เลยเก่งกว่าน้อง แต่ว่าอีกหน่อย เดี๋ยวทับทิมก็กินเผ็ดได้แล้วล่ะนะ”
“ค่ะ…แต่หนูว่ากากหมูอร่อยกว่าแกงส้มนะคะย่า หนูชอบกิน” ทับทิมตั้งหน้าตั้งตากินข้าวจนหมดจานแล้วเธอก็ขอข้าวกับสร้อยเพิ่มอีก
“เอาข้าวอีกค่ะย่า”
“โอ้โฮ!! จะกินหมดเหรอลูก? งั้นเอาน้อย ๆ นะชามนี้ เดี๋ยวจะกินไม่หมดเอา แต่ถ้าไม่พอค่อยเติมข้าวใหม่นะลูก”
ทับทิมก้มหน้าก้มตากินข้าวจนหมดชาม สร้อยเก็บกับข้าวเข้าที่และนำชามไปล้างคว่ำไว้ ก่อนจะถามหลานสาวให้คลายความสงสัย
“แล้วไปหาพ่อกันยังไงถึงได้หิวซ่กมาแบบนี้ล่ะลูก?”
“ก็…ตอนแรกนะคะ แม่ก็ซื้อข้าวผัดไป บอกกับหนูว่าไปกินกับพ่อที่ทำงานของพ่อกัน แล้วพอไปถึง แม่ก็โยนข้าวทิ้งเลยค่ะย่า”
“หา!! โยนข้าวทิ้งเนี่ยนะ!? ทำไมแม่ของหนูถึงทำแบบนั้นล่ะ?”
“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะย่า แต่แม่เสียงดังดุพ่อใหญ่เลย หนูกลัว…เลยไม่กล้าถามแม่…”
“อือ ๆ ไม่เป็ไรนะ ดีแล้วล่ะลูก ทีหลังถ้าหิวข้าวนะ ก็มากินที่บ้านย่านี่แหละ” สร้อยปลอบหลานสาวของเธอทางอ้อม เธอไม่ถามอะไรเพิ่มเติมอีกเพราะรู้ว่าพ่อแม่ของหนูน้อยคงจะทะเลาะกัน แต่ด้วยความผิดแปลกจึงทำให้สร้อยอยากที่จะรู้ความเป็จริงจึงเอ่ยถามหลานสาวไปว่า
“แม่ของหนูอยู่บ้านไหมจ๊ะ?”
“อยู่ค่ะ หนูเห็นแม่นอนอยู่”
“อ๋อ…จ้า ถ้าอย่างนั้นอยู่เล่นกับอาเล็กไปก่อนนะ อย่าเสียงดังไปล่ะ เดี๋ยวน้องออยล์จะตื่น เดี๋ยวย่ามา” สร้อยอุ้มโอมไปด้วยแล้วให้ทับทิมเล่นกับอาเล็กไปแบบเงียบ ๆ หล่อนเดินมาที่ห้องของสุภัทราประตูห้องยังคงไม่ได้ล็อก สร้อยเปิดเข้ามาเห็นลูกสะใภ้นอนขดตัวงอเหมือนกุ้ง
“หลับรึเปล่าแม่ทับทิม?” สร้อยเรียกสุภัทราผู้เป็ลูกสะใภ้ (เนื่องจากสุภัทราเป็แม่ของทับทิม สร้อยจึงเรียกลูกสะใภ้ย่อ ๆ ว่าแม่ทับทิมหรือก็คือผู้เป็แม่ของทับทิมนั่นเอง)
สุภัทราหันมามองและลุกขึ้นนั่ง ท่าทางของเธอเหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่
“ยังค่ะแม่” เธอเอามือเสยผมจัดให้เข้าทรง เพราะคิดว่าผมของเธอคงกำลังยุ่งเหยิงอยู่แน่ ๆ ในตอนนี้
“เื่มันเป็อย่างไรเหรอ? ทำไมทับทิมถึงไม่ได้กินข้าวจนต้องมาขอข้าวที่บ้านแม่ไปกินด้วยล่ะลูก? ทะเลาะอะไรกันบอกแม่ได้ไหม?”
เมื่อสุภัทราได้ยินแบบนั้น…สมองของเธอก็ตื้อ…หูก็อื้อขึ้นมาในบัดดล หล่อนรู้สึกเจ็บที่หัวใจจนจุกแน่นข้างในอกไปหมด เธอคงยังพูดไม่ออกบอกไม่ถูกแต่แล้วความรู้สึกของหล่อนก็หมดความอดทน สุภัทราก้มหน้านิ่งพลันน้ำในตาของหล่อนก็เอ่อล้นจนบังคับแทบไม่ได้อีกต่อไปแล้ว มันไหลออกมาโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ สร้อยรู้สึกใมากเมื่อเห็นลูกสะใภ้ของเธอที่เป็คนเก่งกล้าไม่เคยยอมใคร ต้องมาทำหน้าตาและร้องไห้แบบนี้ สุภัทราไม่ได้สะอึกสะอื้นแต่อย่างใด เธอเพียงกลั้นน้ำตาที่อดทนอดกลั้นเอาไว้อีกไม่ได้ น้ำใส ๆ ที่ไหลรินมันคงไหลออกมาโดยไม่สามารถสกัดกั้นได้แต่หน้าตาของหล่อนนั้นเหมือนคนที่กำลังโกรธแค้นแต่ไม่สามารถระบายออกมาได้นั่นเอง หล่อนปาดน้ำตาของตัวเอง และพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนเช่นปรกติไม่มีแม้แต่เสียงสะอึกสะอื้นแต่อย่างใด
“ขอบคุณแม่ด้วยนะที่ดูแลทับทิมให้กับหนู หนูฝากทับทิมกับแม่ไปก่อนนะ เพราะตอนนี้หนูยังคงคิดอะไรไม่ออกเลย”
“มีเื่อะไรกัน? ทำไมแม่ทับทิมถึงเป็แบบนี้?”
“อานนท์มีผู้หญิงอื่นค่ะ…หนูไปเจอพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันที่บ้านพักคนงานที่อานนท์ทำงานอยู่…พวกเขา…” เธอหยุดพูดแล้วทำหน้าแบบฝืนใจจนพูดไม่ได้
“อะไรนะ!? อานนท์น่ะหรือ? ทำไม?” เสียงของสร้อยดูใและผิดหวังในตัวลูกชายของเธอเป็อย่างมาก และฉับพลันสร้อยก็โมโหและถามสุภัทราว่า
“พวกมันอยู่ที่ไหน? เดี๋ยวฉันจะไปเอาเืหัวของพวกมันออกเอง!!” สร้อยโกรธจนลืมไปว่าตอนนี้น้องโอมยังคงนั่งอยู่ข้าง ๆ หล่อนอยู่เลย
“ไม่ต้องหรอกค่ะแม่ เดี๋ยวอีกหน่อยพวกเขาก็มากันเองแหละ เราไม่ต้องไปตามหาพวกเขาหรอก เพราะฉันจะไปแจ้งเ้านายของเขาเองว่าขอเงินเดือนของสามีของฉันทั้งหมดมาให้แก่ฉัน โดยฉันจะเป็คนรับเงินเดือนของอานนท์ทั้งหมดเอง เพราะอยู่ที่นั่นเขาคงมีกินไม่ได้อดอยากอะไร แต่เขาจะได้ไม่มีเงินพอที่จะเลี้ยงผู้หญิงคนนั้นได้ ถ้าผู้หญิงมันอยากได้ผัวของฉันจริง ๆ ก็ให้มันเอาไปแต่ตัวนั่นล่ะ!! อย่าคิดว่าจะมีเงินไปปรนเปรอกันหรอก!? อย่างน้อยก็ให้อานนท์ได้รับรู้ว่าใครกันแน่ที่สมควรต้องเ็ป และฉันต้องได้รับทุกอย่างตามสิทธิของฉัน ดูสิว่าเงินหมดแล้วจะอยู่กันต่อไปได้ไหม?” สุภัทราพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาของเธอดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก
“จะใจดีกับพวกมันเกินไปน่ะสิ!! ยังไงแม่ก็ไม่ยอมรับ!! ไอ้คนเห็นแก่ตัวแบบนี้อย่างเด็ดขาด!!” สร้อยยังคงโมโหโกรธลูกชายอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง
“แม่คะ ถ้าแม่ออกไปเอาเืหัวเขาในตอนนี้ หนูว่าพวกเขาคงหนีแม่กันไปหมดแล้วค่ะ ไม่ทันแน่ ๆ เพราะพวกเขารู้ตัวกันแล้วไงคะ แต่ถ้า…พวกเขาไม่มีเงินหรือเงินหมดเมื่อไร? พวกเขาจะกลับมาให้แม่ตีหัวเองค่ะ แม่จะเอากี่แผลก็ได้หนูไม่ห้ามหรอก!! ยังไง…ยังไง…หนูก็จะไม่ยอมเสียเปรียบแต่เพียงฝ่ายเดียวหรอก” ดวงตาของสุภัทราในตอนนี้เป็ประกายไม่ได้หม่นหมองเหมือนอย่างเช่นในตอนแรกที่สร้อยเห็นเลยสักนิด สร้อยจ้องมองลูกสะใภ้ของเธอด้วยความกังวลใจ
“ก็ดีเหมือนกัน สมน้ำหน้าพวกมัน!! อย่าได้มีเงินกิน มีเงินใช้กันเลย…เลวจริง ๆ ทำไมลูกของฉัน? มันถึงเป็คนแบบนี้? มีลูกมีเมียอยู่แล้วยังไม่พอใจ ยังมักมากมักง่ายหาเศษหาเลยอะไรแบบนี้อีก ฉันผิดหวังและเสียใจจริง ๆ เลย…แม่ทับทิมเอ๊ย…ฉันต้องขอโทษแทนลูกชายของฉันด้วยนะ แต่ฉันไม่มีทางให้อภัยพวกมันได้หรอก” สร้อยยังคงเคียดแค้นในตัวของลูกชายของเธอ หัวใจที่เต้นแรงจนอกแทบจะะเิออกมา ใจของสร้อยเต้นเร็ว!! แรง!! และคงไว้ซึ่งความถี่ระรัว!!
ใน่เวลานี้…ใครกันนะ? ที่จะสามารถทำให้ใจของสร้อยหายโกรธและคลายกังวลได้บ้าง?
4K
