บทนำ
่เรียนมหาลัยเป็อะไรที่ฉันชอบมาก ได้ออกมาอยู่นอกบ้าน ได้ ทำกิจกรรม ได้เที่ยว ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ มีความสุขจริง ๆ พอได้มาอยู่แบบนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองใช้ชีวิตคุ้มค่าแล้ว ถ้าหากวันหนึ่งไม่ได้อยู่ต่อฉันเองก็ไม่เสียดายแล้วจริง ๆ
“ฝัน ยืนยิ้มอะไรแบบนั้น มานี่เร็วมีอะไรให้ดู” ฝัน คือชื่อของฉันเองแหละ ตอนที่แม่ตั้ง แม่เคยบอกว่าฉันเป็ความฝันของท่าน อ้อ ฉันน่ะ มีฝาแฝดด้วยนะเป็ผู้ชายชื่อฝุ่น เราสองพี่น้องย้ายออกมาอยู่ที่คอนโดั้แ่เรียนม.ปลาย แล้ว และตอนนี้ก็เรียนมหาลัยด้วยกัน คณะเดียวกัน สาขาเดียวกัน เหมือนฝุ่นจะตามมาเฝ้าฉันมากกว่ามาเรียนเสียอีก ไม่รู้จะห่วงอะไรขนาดนั้น
“นี่ ๆ ที่นี่น่ะ” อรุณ เพื่อนในสนิทในกลุ่มหันหน้าจอโทรศัพท์ของมันมาให้ดู เป็รูปเล่นสงกรานต์ปีที่แล้วที่มันกลับบ้านไปเล่นกับครอบครัวและญาติ ๆ ที่ต่างจังหวัด ปีนี้มันเลยชวนฉันไปด้วย ซึ่งพวกฉันเองก็ตกลงที่จะไป ทั้งฉัน ฝุ่น แล้วก็เพื่อนสนิทในกลุ่มอีกคนชื่อฟาง พวกเราน่ะรู้จักกันั้แ่ม.ต้นเลย เริ่มสนิทกันตอนม.ปลายและพอตอนสอบเข้ามหาลัยก็บังเอิญสอบที่เดียวกันคณะเดียวกันอีก ตอนสอบเราตกลงกันว่าจะไม่บอกว่าเราจะลงสอบที่ไหน พอติดแล้วมาบอกเพื่อนถึงกับใเพราะเราทั้งสี่คนสอบติดที่เดียวกัน
“ไปด้วย ๆ ๆ ” ฉันเงยหน้าบอกอรุณ เพื่อนเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ก่อนจะพยักหน้าตื่นเต้น
“ไป ๆ ไปด้วยกัน ฉันอยากพาเพื่อนไปเล่นด้วยกัน มันสนุกมาก ๆ เลยล่ะ”
“ฟางไปไหม” ฉันหันไปถามฟางที่กำลังมองหน้าจอโทรศัพท์อรุณอย่างตื่นเต้น
“อยากไป ขอไปขอป้ากับพี่ ๆ ก่อนได้ไหมอ่ะ” นี่ก็น่ารักน่าแกล้ง ยัยฟางน่ะ ดูนุ่มนิ่มน่าบีบแก้มมาก เหมือนลูกกระต่ายตัวน้อย ๆ ของพวกเราในกลุ่มเพื่อน
“ได้ ๆ ขอให้ได้นะ อยากให้ไปด้วยกัน” อรุณย้ำ รายนั้นพยักหน้าหงึกหงักจริงจัง ฉันหลุดขำน้อย ๆ ก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดฟัดเพื่อนด้วยความเอ็นดู ั้แ่สนิทกันมาฉันไม่เคยรู้สึกว่าฟางเป็เพื่อนเลยอ่ะ เหมือนเป็น้องเป็ลูก น่ารักน่าเอ็นดู ใครได้เพื่อนฉันไปเป็แฟนนะ บอกเลยโชคดีสุด ๆ
“ไปหาอะไรทานกันไหม หิวแล้วว่ะ” ฝุ่นที่นั่งเล่นเกมอยู่นานเงยหน้าถามพวกฉัน จะว่าไปนี่ก็เที่ยงแล้วด้วย ตอนบ่ายไม่มีเรียนต่อ ไปหาอะไรทานแล้วกลับห้องก็ดีนะฉันว่า
“ไป ๆ ร้านตามสั่งนะ” ฟางบอก พวกเขาพยักหน้ารับก่อนจะนัดกันไปเจอที่ร้านอาหารตามสั่งร้านประจำของพวกเขาที่อยู่หน้ามหาลัย ป้าเ้าของร้านใจดี ๆ มาก ๆ เลยแล้วก็อาหารอร่อย ฉันชอบ ที่สำคัญได้เยอะ
ทุกคนคงจะสงสัยว่าฉันกับเพื่อนเรียนอยู่ปีไหนกันแล้ว บอกเลยค่ะว่าปีสี่จะจบแล้ว เย้!!! แต่ว่าพอมานั่งคิดว่าจะเรียนจบแล้วต้องไปทำอะไรฉันก็หมดความสุขไปครึ่งหนึ่งเลยล่ะ
“ฝัน พรุ่งนี้ทานข้าวที่บ้านนะตอนเที่ยง” ฝุ่นที่ขับรถอยู่เอ่ยบอกเมื่อเราขึ้นมานั่งบนรถหลังจากทานข้าวกับเพื่อนเสร็จและแยกย้ายกันกลับ
“ไม่อยากไปเลยอ่ะ” บ้านที่ไม่ใช่บ้าน
“ทนหน่อยนะ ถ้าเราไม่ไปเราก็ต้องกลับไปอยู่บ้าน”
“ไม่อยากกลับไป มันไม่มีความสุข” ฉันบอกฝุ่นไปตรง ๆ ผู้ชายคนนี้ฉันโกหกไม่เคยได้เลยสักเื่ ฝุ่นรู้ทุกอย่างที่ฉันคิดราวกับว่าอ่านใจฉันออกหรือได้ยินความคิดฉันแบบนั้นเลย
“รู้ครับ ถึงได้พาออกมาอยู่คอนโดไง แต่ตอนนี้หยุดซื้อหมอนรองคอก่อนเถอะ มันจะล้นห้องนอนเราแล้ว” ฝุ่นเริ่มเปลี่ยนเื่คุยโดยการบ่นเื่หมอนรองคอที่ฉันชอบซื้อมา ตอนนี้มีเกือบสองร้อยใบแล้ว และทุกใบถูกจัดและวางอยู่ในห้องนอนและบนเตียงนอน ส่วนหนึ่งถูกแอบเอาไปเก็บในห้องลับของฉัน
“อย่าบ่นเลยน่า น้องเครียด ๆ ”
“เครียดแล้วก็ไปซื้อหมอนรองคอเนี่ยนะ ่นี้งดซื้อไปก่อน มันจะล้นห้องแล้ว”
“ก็ได้ ๆ อย่าบ่นซี่” ฉันเริ่มอ้อนกลับ จนอีกฝ่ายถอนหายใจฉันหัวเราะอย่างสนุกที่ครั้งนี้เป็ฝ่ายเถียงชนะ
“อ้อ คืนนี้จะไปเที่ยวกับเพื่อนนะอีกกลุ่มนะ อาจจะกลับดึก ๆ ”
“เ้าค่ะพี่ชาย ถ้าขับรถไม่ไหวก็บอกจะไปรับ แล้วก็ห้ามหิ้วสาวเข้าใจไหม เราไม่มีคุณก็ห้ามมี!” ฉันกลัว กลัวว่าจะถูกแย่งความรักไป ฉันรู้มันเห็นแก่ตัวและความคิดเด็กมากแต่เพราะครอบครัวฉันเหลือเพียงฝุ่นคนเดียวฉันจึงไม่อยากที่จะให้เขาทิ้งฉันไป
“รู้น่า เราก็จะโสดเป็เพื่อนคุณนี่แหละ”
“อิอิ คุณไม่มีใครเอามากกว่า” ฉันแกล้งแซวกลับ
“มันน่าตีปากนักนะ ดูพูดเข้า” ฝุ่นหัวเสียเล็กน้อยก่อนจะตั้งใจขับรถต่อ ฉันก้มมองโทรศัพท์ที่มีข้อความส่งมาจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็พ่อ มันคงเป็เื่ราวเดิม ๆ ฉันจึงเลือกที่จะไม่เปิดอ่าน
คงสงสัยกันใช่ไหมว่าฉันมีปัญหาอะไรกับครอบครัว...
เรียกว่ามีปัญหาก็คงไม่เชิงอ่ะ เพราะั้แ่ที่แม่เสียไม่นานพ่อก็พาผู้หญิงเข้ามาในบ้านพร้อมกับลูกติดของเธอ ฉันที่ไม่สามารถอยู่ร่วมกับพวกเขาได้จึงย้ายออกมาฝุ่นที่เป็ห่วงเลยย้ายตามออกมาด้วย ทีแรกที่ฉันย้ายมาคนเดียวพ่อไม่ได้อะไรเหมือนดีใจเสียด้วยซ้ำที่ฉันย้ายออกจากบ้าน แต่พอฝุ่นย้ายตามออกมาเขาก็เริ่มไม่พอใจ โวยวายและตามกลับบ้าน หมายถึงตามให้ฝุ่นน่ะนะกลับบ้าน ฝุ่นบอกเขาว่าจะไม่ยอมให้ฉันมาอยู่คนเดียวเด็ดขาดเพราะฉันเป็น้องของฝุ่น ประโยคนั้นของฝุ่นทำให้ฉันฉุกคิดได้ว่า หรือเป็เพราะว่าเขาไม่เคยคิดว่าฉันเป็ลูกถึงได้ไม่สนใจใยดีกันเลยั้แ่แม่เสีย
เมื่อเห็นท่าทีว่าอีกฝ่ายไม่ยอมฝุ่นจึงยื่นข้อเสนอไปว่าถ้ายอมให้ฉันและฝุ่นออกมาอยู่ข้าง ๆ นอกเวลาที่เขาเรียกไปทานข้าวด้วยจะพยายามไป และจบออกมาจะรับตำแหน่งให้ ข้อเสนอของฝุ่นมันทำให้อีกฝ่ายยิ้มอย่างพอใจไม่น้อย และทุกครั้งที่ไปทานข้าวที่บ้านหลังนั้น ฉันก็แทบจะกลายเป็ธาตุอากาศ แรก ๆ เขาก็พะเน้าพะนอลูกสาวคนใหม่ของเขา หลัง ๆ ลูกรักของเขาไปเรียนที่ต่างประเทศเวลาไปทานข้าวก็จะเปรียบเทียบฉันกับลูกรักของเขาว่าทำไมไม่เก่งเหมือนลูกของเขา ทำไมไม่นู่นนี่นั่น ฉันเบื่อจนไม่อยากจะไปเห็นหน้าพวกเขาแล้วล่ะ แล้วเงินที่เราใช้อยู่ตอนนี้ก็มาจากสิ่งที่แม่ทำไว้ให้นั่นคือหอพักใกล้กับมหาลัยและตึกที่ปล่อยให้เช่าแถบชานเมือง ฉันแทบจะไม่ติดต่อกับคนในบ้านหลังนั้นเลย มีเพียงฝุ่นที่ยังติดต่ออยู่ คนที่ชี้หน้าไล่ฉันแบบนั้นฉันไม่อยากกลับไปเจอนักหรอก
“ออกไปเลยนะ!! ไปเลยแล้วอย่ากลับมาอีก ยัยเด็กเหลือขอ!”
=============
ตอนแรกมาแล้วจ้า เปิดมาแบบนี้หนักหรือเปล่าไม่รู้แต่เดินไปด้วยกันนะคะ...
การอัพนิยายจะขออัพวันเว้นวันนะคะ
1K
