“วูฮู้ว! เร็วกว่าม้าอีกมั้งเนี่ย!”
ในขณะเดียวกันทางด้านของเดเวน ลูซที่อยู่บนหลังของเซนเตอร์วูฟะโออกมาอย่างสนุกสนานจากความเร็วในการวิ่งของพวกมัน
“แกพูดแบบนี้มาห้าครั้งได้แล้วมั้ง!”
เดเวนะโตอบกลับมา นับั้แ่เริ่มออกเดินทาง นี่ก็ห้าครั้งแล้วที่ลูซมันะโออกมาแบบนี้
“เอาน่าคุณเดเวน! ยังไงเขาก็ยังเด็กอยู่นะ!”
เกรย์โกสต์ที่เห็นดังนั้นก็หาทางทำให้สถานการณ์มันเย็นลง อย่างไรซะหากเทียบกับมนุษย์แล้ว พัฒนาการทางสมองของฝาแฝดที่อายุสองปีครึ่งมันก็ไม่อะไรจากมนุษย์แปดปี ถึงแม้ว่าพัตนาการทางร่างกายจะล้ำหน้าไปมากแน่ก็ยังคงเป็เด็กวัยกำลังซนอยู่ดี
“เออๆเข้าใจแล้วน่า!”
เดเวนตอบปัดไปเพราะที่เกรย์โกสต์พูดมันก็ถูก จะเอาอะไรมากมายกับเด็กกัน แล้วการเดินทางในครั้งนี้ก็มีเพียงแค่ฝาแฝดที่มันแหกปากกันอยู่สองคน จนกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง พวกเขาก็ทนไม่ไปโบกหัวมันเพื่อไม่ให้การเดินทางล่าช้า
สามวันผ่านไป
“หะ? พวกเรามาถึงแล้วหรอ?”
เมื่อมาถึงชายฝั่ง เกรย์โกสต์ก็พูดออกมาด้วยความตื่นตะลึง การเดินทางโดยใช้ม้าด้วยระยะทางขนาดนี้ก็ต้องใช้เวลาเป็สิบวัน แต่ไอ้สัตว์ป่าบ้าพลังพวกนี้มันสามารถพาพวกเขามาถึงชายฝั่งได้ด้วยเวลาเพียงสองวันเท่านั้น
“ถ้าดูจากหมู่บ้านที่ผ่านมาก็น่าจะใช่ล่ะนะ”
เลย์อาที่สังเกตเห็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งก่อนมาถึงที่นี่ก็มั่นใจแล้วว่าตรงนี้ก็สถานที่ๆถูกต้อง หรือแย่ที่สุดก็ใกล้เคียง เพราะตอนที่ดูแผนที่ของดอนเธอเห็นหมู่บ้านที่มันต้องอยู่ทางซ้ายมือก่อนจะมาถึงที่นี่
เผล้ง!
ผลึกพลังเวทย์ของดอนถูกเดเวนบีบจนแตก เป็สัญญาณว่าพวกเขาถึงจุดหมายที่ดอนได้กำหนดเอาไว้แล้ว สิ่งที่ทำได้ตอนนี้มีเพียงแค่รอก็เท่านั้น ไหนๆมาถึงทะเลทั้งมีพวกเขาก็เลยตกลงกันว่าจะลงไปหาอาหารทะเลมากินกันซะเลย
ทางด้านของดอน ณ ทุ่งหิมะสีขาวที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ของแดนหนาว
“ดูเหมือนจะถึงกันแล้วสิ่นะ”
ดอนพูดขึ้นทันทีที่รู้สึกได้ถึงการแตกสลายของก้อนพลังเวทย์ เขาจึงหยิบผลึกที่ใช้สื่อสารระหว่างเขากับพ่อแม่ออกมาแล้วส่งพลังเวทย์เข้าไป
“ว๊ายตายแล้ว! หนาวมั้ยลูก”
นั้นแหละคือคำแรกที่คุณแม่เข้าพูดออกมา และคุณพ่อที่ได้ยินเสียงคุณแม่ร้องออกมาก็ปรากฏตัวขึ้นในหน้าจอทันที
“พวกนั้นถึงชายฝั่งแล้วหรอลูกชาย”
คุณพ่อเนี่ยแหละที่เป็งานสุด เพราะการติดต่อกันครั้งก่อนที่ไม่ได้เขียนให้อ่านพวกเขาได้วางแผนกันไว้แล้ว การติดต่อครั้งนี้จึงเป็สัญญาณให้เริ่มแผนการได้
“สวัสดีค่ะคุณปู่คุณย่า”
โซเฟียที่ได้ยินเสียงของปู่กับย่าของเธอก็เดินเอาหน้ามาโผล่ในกล้อง
เฮือก!
“โซเฟียของย่าตั๊ลล้ากที่ซู้ด~”
นั่นแหละอาการของคุณเห่อหลาน เพราะนี่คือครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นโซเฟียในร่างมนุษย์ ทำให้คุณพ่อถึงกับหงายหลังล้มตึง คุณแม่ก็พูดออกมาด้วยสายตาที่เป็ประกาย เล่นเอาซะดอนแสดงสีหน้าแหยงๆและไม่อยากปล่อยโซเฟียเอาไว้ก็ปู่ย่าเลย มีหวังโดยตามใจจนเคยตัวแบบเขาแหง
“แล้วเตรียมข้าวของเสร็จรึยัง”ดอน
“เสร็จแล้วล่ะไอ้ลูกชาย เตรียมเอาไปด้วยยังบ้านเลย”คุณพ่อ
“แล้วทางลูกถึงไหนแล้วหรอจ๊ะ”คุณแม่
“อีกไม่นานก็จะถึงหมู่บ้านของพวกโฟรเซ่นโทรลล์แล้วล่ะ”ดอน
“รักษาสุขภาพด้วยนะลูก แล้วลูกสะใภ้แม่อยู่ไหนกันอะ?”คุณแม่
“นี่ไง”ดอน
พวกเขาก็ถามไถ่กันตามประสาพ่อลูก โดยมีโซเฟียที่โดดมาเกาะหัวของดอนเอาอยู่ คุณแม่ที่ไม่เห็นหน้าแซนนี่หรือดอนน่าเลยก็ถามขึ้นมา ดอนจึงหันหน้าจอไปให้เห็นทั้งสองคนที่นอนหลับอยู่กับเ้าลูกนกตัวั์
“เดินทางดีๆนะลูกๆ พรุ่งนี้เดี๋ยวแม่ค่อยไปตรงนั้นนะ”
แล้วการสื่อสารก็ถูกตัดไป โซเฟียที่ตื่นขึ้นมาแล้วก็ไม่ยอมไปนอนแม้ว่าดอนจะพยายามสักแค่ไหน เขาจึงทำได้เพียงแค่ปล่อยให้เธอวิ่งเล่นไปมาอยู่บนหลังไฮดร้าที่กำลังเดินไปเรื่อยๆ คาดว่าการเดินทางไปยังหมู่บ้านของโฟรเซ่นโทรลล์คงจะเป็พรุ่งนี้เช้า แต่ถ้าให้มันวิ่งก็คงเป็คืนนี้เนี่ยแหละ แต่การที่มีสัตว์ั์ถึงสองตัวโผล่ไปหน้าหมู่บ้านตอนกลางดึงคงไม่ใช่เื่ดีใช่มั้ยล่ะ
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ หน้าหมู่บ้านของโฟรเซ่นโทรลล์ อสูรกายขนาดั์ทั้งสองตัวที่อยู่ตรงหน้าได้ทำให้พวกเขาแตกตื่น
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน! ฉิบหายแล้วคร้าบ!”
โทรลล์ผิวสีฟ้าตนหนึ่งรีบไปรายงานสถานการณ์ฉุกเฉินให้หัวหน้าหมู่บ้านฟังทันที พวกเขาจึงเตรียมอาวุธยุทโธปกรณ์ให้พร้อมสำหรับการต่อสู่แล้วไปเผชิญหน้ากับมัน
“โว้วๆ ใจเย็นๆแล้วเก็บอาวุธไปก่อน ฉันมาดีนะ ถึงจะดูเหมือนไม่ใช่ก็เถอะ”
ดอนที่เห็นพวกโทรลล์ตัวสีฟ้าโผล่มาพร้อมอาวุธครบมือแต่ก็ตัวสันเป็เ้าเข้าเมื่อเผชิญหน้ากับไฮดร้าแถมยังมีนกหายนะอยู่ด้านหลัง เขาจึงะโลงจากหลังของไฮดร้าได้อยู่ตรงหน้าของพวกโฟรเซ่นโทรลล์ที่มีร่างกายกำยำและสูงถึงห้าเมตร
“เ้า้าสิ่งใดจากหมู่บ้านของเรากัน?”
หัวหน้าหมู่บ้านที่ได้ยินคำพูดของดอนก็ส่งสัญญาณมือให้ทุกคนลดอาวุธลงโดยไม่สงสัยในคำพูดของลิซาร์ดแมนแปลกหน้าเลยสักนิด เพราะดอนมันไม่ได้มาดี พวกเขาก็ไม่มีปัญญาไปจัดการกับภัยพิบัติเดินได้สองตัวนั้นอยู่แล้ว
“แรงงานไง? พวกนายมีปัญหาบ่อยเื่เสบียงไม่ใช่รึไง?”
“เข้ามาคุยกันด้านในเถอะ”
เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านได้ยินข้อเสนอของดอน เขาจึงเชิญให้เข้าไปเจรจากันด้านในหมู่บ้าน เพราะสภาพอากาศภายนอกที่พักอาศัยมันหนาวสำหรับพวกเผ่าพันธุ์อื่นๆ
“ข้ามีนามว่าออรุต เป็หัวหน้าหมู่บ้านแห่งนี้”
“ฉันชื่อดอน ก็แค่ลิซาร์ดแมนที่อยากทำอะไรสุดโต่งเฉยๆน่ะ”
ทั้งสองได้แนะนำชื่อของตนเมื่อเข้ามาอยู่ในห้องๆหนึ่งที่ออรุตนำทางเขามา มันมีรูปร่างแปลกๆเมื่อเทียบกับร่างกายของพวกเขา ถึงแม้จะมีรูปร่างที่ใหญ่โต แต่กลับมีที่นั่งสำหรับคนรูปร่างปกติอยู่ด้วย ราวกับว่าพวกเขาต้องใช้ห้องนี้เพื่อเจรจากับใครบางคนอยู่เสมอ
ั้แ่ตอนหน้าขอเริ่มติดเหรียญนะครับ แต่สัญญาว่าจะไม่ติดบ่อยเพราะตอนมันสั้น
1K
