หลังจากที่หนิงหนิงหมดสติไปทั้งหนิงหลงและหยางจื่อต่างก็ไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะพวกเขาต่างก็เป็ห่วงนางแต่อีกใจก็กลัวว่ากลิ่นเืหมูป่าจะดึงดูดสัตว์ร้ายมาหากไม่รีบเอามันกลับ
ซึ่งก็บังเอิญเป็โชคดีของพวกเขาที่มีนายพรานในหมู่บ้านผ่านมาพอดีพวกเขาจึงได้พรานสวีกับพรานจ้าวช่วยแบกหมูป่ากลับส่วนหยางจื่อก็รับหน้าที่ในแบกหลี่หนิงหนิงโดยมีน้องชายอย่างหนิงหลงคอยช่วยถือย่ามกับธนู ส่วนงูน้อยนั่นมันหนีไปก่อนที่พวกพรานจะมาถึงแล้ว
หลังจากกลับมาถึงบ้านท่านหมอชุนก็ถูกลูกชายคนเล็กเรียกมา เพื่อให้เขามาช่วยดูอาการของหลี่หนิงหนิงว่านางเป็อย่างไรบ้าง หลังจากจับชีพจรได้สักพักท่านหมอชุนก็หันไปบอกชายหนุ่มสองคนที่กำลังรอฟังอยู่
“นางไม่ได้เป็อันใดมากหรอกเพียงแค่ใจนสลบไปก็เท่านั้น”
“ขอบคุณท่านปู่ชุนที่ช่วยพี่หญิงขอรับ”
“ข้าขอโทษขอรับที่ไม่ได้ปกป้องนางให้ดีขอรับท่านพ่อ”
หมอชุนมองหน้าบุตรชายที่มีสีหน้าสำนึกผิดสลับกับเด็กน้อยที่ใบใ แล้วตนก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยปลอบใจพวกเขา
“เื่นี้จะโทษว่าเป็เพราะเ้าก็ไม่ได้เพราะเส้นทางนั่นก็ทุกครั้งที่เ้าไปก็ไม่เคยเจอพวกสัตว์ป่า จึงทำให้เ้าหลงลืมไปว่าทุกครั้งที่เ้าไปข้ามักจะให้เ้าพกถุงหอมไปด้วยซึ่งในถุงก็มีกลิ่นที่พวกสัตว์ไม่ชอบ นั่นจึงเป็เหตุผลที่ทำให้เ้าปลอดภัยแต่ครั้งนี้เป็เพราะเ้ารีบร้อนจนเกินไปจึงได้ลืมแล้วอีกอย่างที่นางสลบไปก็เป็เพราะอาการใมากเกินไป ไม่ใช่เป็เพราะเ้าหรอกนะ”
ท่านหมอชุนอธิบายให้บุตรชายฟังถึงสาเหตุที่เขาไม่เคยเจอสัตว์ป่าเลยตอนที่เขาขึ้นเขาส่วนหยางจื่อที่ได้ฟังบิดาพูดแบบนั้น เขาก็เริ่มรู้สึกละอายขึ้นมาที่เขาดันคิดไปว่าเป็เพราะเขาไปกลับสองพี่บ้านหลี่จึงได้เคราะห์ร้าย
ส่วนหนิงหลงที่ได้ยินว่าพี่สาวของตนที่สลบไปนั่นสาเหตุเป็เพราะใมากเกินไปก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเหมือนเขาจะเห็นอะไรบางอย่างพันขานางไว้ ก่อนที่นางจะล้มลง
“....”หนิงหลงพี่สาวกลัวงูถึงขนาดนั้นเชียวหรือ
เด็กน้อยมองร่างของผู้เป็พี่ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงก่อนจะตัดสินใจเงียบๆว่า ในอนาคตเขาต้องคอยกันไม่ให้นางเจอกับพวกงูอีกไม่เช่นนั้นลำพังตัวเขาคงแบกนางกลับมาไม่ได้แน่ๆ หากแต่หนิงหลงนั้นหารู้ไม่ว่าในอนาคตอันใกล้นี้เขาจะได้แบกนางกลับมาจริงๆ
.
.
ในห้วงฝัน
หลี่หนิงหนิงที่หมดสติไปเพราะโดนงูคลอเคลียตอนนี้นางก็กำลังนั่งจ้องหน้าชายชราผู้หนึ่งที่เอาแต่จิบชาพร้อมกับนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้วงฝันนี้มาได้สักพักนึงแล้ว
จนนางได้แต่สงสัยว่าชราผู้นี้เป็ใครแล้วเขามาปรากฏตัวในฝันของนางได้อย่างไร แต่ก่อนที่นางจะได้สงสัยไปมากกว่านี้ชราคนนั้นก็วางหนังสือลง แล้วหันมามองหน้านาง
“หลี่หนิงหนิง?”
“เ้าค่ะไม่ทราบว่าท่านคือ?”
“ข้าคือเทพแห่งโชคชะตา”
“...?”
“เ้าไม่เชื่อข้ารึ”
“ก็ไม่เชิง...เพียงแต่ท่านเทพมีธุระอะไรกับข้าหรือเ้าคะ”นางเอ่ยถามชราที่เรียกตนว่า เทพแห่งโชคชะตา
“ก็ไม่ได้มีเื่ใหญ่อันใดมากหรอกที่ข้ามานี่เพราะมีเื่จะบอกกล่าวแก่เ้าก็เท่านั้นเอง”
“เชิญมาได้เลยเ้าค่ะ”
“คือว่า...”
“หืม??”
“ข้าต้องขอโทษด้วยนะนังหนู”
ท่านเทพโค้งศีรษะให้นางเป็เชิงขอโทษส่วนนางก็ทำได้แค่มองเขาด้วยความสงสัยว่า ท่านเทพได้ทำอันใดผิดต่อตนหรือเขาถึงได้ต้องมาขอโทษนางเยี่ยงนี้
“นี่ท่านกำลังขอโทษข้าเื่ใดหรือ-”
“เ้าไม่ต้องพูดอันใดทั้งสิ้นแค่ฟังสิ่งที่ข้าต่อจากนี้ให้ดีก็พอ”
“คะ?”
“คืออย่างงี้นะนังหนูการที่เ้าตายนั้นมันเป็เหตุสุดวิสัยข้าจึงได้ส่งเ้ามาเกิดใหม่ในร่างที่เ้าอยู่ตอนนี้ซึ่งก็คือตัวเ้าเองในอีกโลกนึง ดังนั้นวันนี้ที่ข้ามา ข้าจึงมาให้พรเ้าน่ะ แฮะแฮะ”
“...”หนิงหนิงอะไรนะที่นางตายมันเป็เพราะเหตุสุดวิสัยเรอะ
หนิงหนิงมองชายชราเบื้องหน้าด้วยความเหลือเชื่อสรุปก็คือที่นางตายนั้นเป็เพราะอุบัติเหตุของเขาเขาจึงได้ส่งนางมาเกิดในร่างของตัวเองในโลกอื่นไม่สิคงต้องเรียกว่ามิติคู่ขนานมากกว่า
เพราะหลี่หนิงหนิงในโลกนี้นั่นดูหน้าตาคล้ายนางก็จริงเพียงแต่อีกฝ่ายมีหน้าที่ออกไปทางน่ารักมากกว่านางสรุปแล้วมันก็คือตัวนางเองหรอกรึ แล้วว่าแต่ไอ้พรที่เขาว่านั้นหวังว่ามันคงจะเป็อะไรที่เจ๋งๆ เหมือนอย่างในนิยายบ้างนะ
หนิงหนิงมองท่านเทพด้วยสายตาคาดหวังในเื่พรวิเศษหากแต่เมื่อได้คำพูดถัดมาของเขา นางก็ต้องอึ้งจนพูดไม่ออกจนได้แต่ถามนี่คือพรจริงเรอะ
“ดูจากท่าทางแล้วเ้าคงอยากรู้แล้วสินะว่าพรของข้าคืออะไรน่ะ”
“มันก็ใช่อยู่หรอกนะเ้าคะหากแต่ตามหลักแล้วมันควรเป็ข้าที่ขอไม่ใช่หรือ”
“บ้ะดูพูดเข้าเ้าไม่ต้องกลัวไปหรอกพรที่ข้าให้เองไม่ได้เลวร้ายอย่างแน่นอน”
“....”หนิงหนิงไม่เลวร้ายแน่นะ
“ฟังให้ดีดีละนังหนูพรของข้าก็คือ...”
“ก็คือ??”
“ก็คือ...”
“คือ??”
“คือการเป็ที่รักของเหล่าสัตว์ป่าอย่างไรเหล่าเ้าชอบรึไม่เล่านังหนู”
“....ห๊ะ?”หนิงหนิงได้มองชราผู้อ้างตัวเป็ท่านเทพด้วยสีหน้าว่างเปล่าอะไรคือเป็ที่รักของเหล่าสัตว์ป่ากันได้ข่าวว่านางพึ่งโดนหมูป่าสองตัวไล่ขวิดมานะ ท่านเทพพรของท่านให้ถูกแล้วแน่นะ?
“เป็ไงละใละสิฮ่าๆๆๆข้าเข้าใจดีเพราะตัวข้าเองก็คิดหัวแทบแตกกว่าจะคิดถึงเื่นี้ออกมาได้เช่นกัน”ท่านเทพแห่งโชคชะตาพูดด้วยสีหน้าภูมิใจ ผิดกับคนฟังที่ตอนนี้ได้แต่มองหน้าเขาด้วยสายตาว่างเปล่า
หนิงหนิงกำลังคิดว่าเื่ที่นางเจอในวันนี้มันเกี่ยวข้องกับชราเบื้องหน้ารึไม่ แต่ประโยคมาของเขาก็ทำให้นางแถบจะอยากจับเขามาบีบคอให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเสีย
“อ่อจริงสิเกือบลืมไปพรข้อนี้นั้นจะทำให้เ้าเป็ที่รักของเหล่าสัตว์ป่าเป็อย่างมากโดยเฉพาะ...”
“โดยเฉพาะ??”
“ก็โดยเฉพาะพวกงูอย่างไรเหล่า”
“0_o” หนิงหนิง นี่เขากำลังล้อนางเล่นอยู่ใช่ไหม
“เป็อย่างไรละพรข้าของดีใช่หรือไม่เพราะเพียงแค่นี้เวลาที่เ้าเข้าป่าหาสมุนไพร เ้าก็จะได้ไม่ต้องกลัวโดนพวกมันกัดอีก”
ท่านเทพยังคงพูดต่อไปด้วยสีหน้าภาคภูมิใจผิดกับสีหน้าของหนิงหนิงที่ตอนนี้อยากจะบีบคอคนเบื้องหน้าเหลือเกินถ้าไม่ติดว่าเขาเป็ท่านเทพละก็หนิงหนิงได้คิดในใจว่างูมันจะไม่กัดนางหรอก แต่มันจะมารัดตัวนางแทนน่ะสิพอนางคิดถึงมาตรงนี้นางก็แทบจะอยากเป็ลมแล้ว
“เอ่อท่านเทพ..”
“ว่าอย่างไรรึนังหนู”
“ข้าอยากรู้ว่าข้าจะไปสักการะท่านได้ที่ไหนบ้างน่ะเ้าค่ะ”
“อื้อ..เื่นี้คงตอบได้ยากแต่หากเ้ามีใจศรัทธาต่อข้าจริงๆเช่นนั้นเ้าก็แกะสลักรูปปั้นของข้ามากราบไหว้แทนก็ใช้ได้เช่นกัน”
“หนิงเออร์จะจำไว้เ้าค่ะ”หนิงหนิงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ดีดี มันต้องอย่างนี้สิค่อยคุ้มกับที่ข้าให้พรดีๆไปหน่อย”ท่านเทพพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ส่วนหนิงหนิงก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยแต่ไม่พูด
“^_^”หนิงหนิง
โรงละคร
หนิงหลง:ท่านพี่ท่านกำลังทำอะไรอยู่รึขอรับ
หนิงหนิง:อ่อพี่กำลังไหว้ท่านเทพอยู่น่ะ
หนิงหลง:ช่างเป็เอ่อ...การไหว้ที่แปลกดีนะขอรับ//มองกองไฟ
หนิงหนิง:^_^//เพิ่มฟืน
207
![[จบแล้ว] โชคสะท้านฟ้าของซุปเปอร์สตาร์ชาวไร่](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1739428665_19125809.webp)
