นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

        หลังจากแยกย้ายกับคุณแม่ซาธนา  พวกเขาพากลับเข้าไปลาเจ้าอาวาส  วินนี่ยืนมองรถคันใหญ่ของแม่จนลับสายตา  “ผมรู้สึกสงสารแม่  แม่ผอมลง ใบหน้าไม่อิ่มเอิบเหมือนเมื่อก่อน แม่คงนอนไม่หลับแน่ๆ”  นักบินหนุ่มกอดร่างนิทตี้   มือสัมผัสแขนลำคอ เนื้อตัวเธอเริ่มอุ่นๆ  “เรารีบกลับก่อนอาหารค่ำดีกว่า ไม่งั้นคุณหมอจอมปี๊ดอาละวาดใส่ผมแน่ๆ”

 โรงพยาบาล SH  ระหว่าทั้งสองเดินเข้าในงาน  ผู้กองเดฟสะกิดเพื่อนรักดึงแขนของวินนี่ให้เดินออกห่างจากทุกคน ทั้งคู่มองนิทตี้เลือกที่นั่งกับภาวนา เดฟกระซิบ  “ ฉันขอตัวก่อน คือ ภาวนาต้องเตรียมตัวรอรับพ่อ พ่อจะมาเร็วนี้ๆ นายเข้าใจใช่ไหม “ วินนี่ฉุดแขนเพื่อนไว้  “ เดฟ นายอย่ามาโกหกฉัน  ฉันดูสายตานายออก ลายเสือหลุดจะไปกินเหยื่อ หิวมากบอกมาดีๆ  นายหงุดหงิดทั้งวัน  เธอเองไม่ยอมให้นายจับมือ เป็นอะไรวะ“ เดฟกระซิบต่อ “ ฉันขอเธอแต่งงาน เธอไม่ต้องการแต่งงานในปีนี้ ฉันก็ไม่ได้เร่งเธอ เพียงแต่ฉันไม่ชอบค้างปัญหาในสมองนาน “ นิ้วของวินนี่จิ้มที่ตรงหัวใจของเพื่อนรัก“นายสั่งคนนั้นทำอย่างโน้นทำอย่างนี้แล้วนายถามหัวใจเธอหรือยังนายเองก็ใจร้อนไม่ใช่เล่น“ ผู้กองเดฟยิ้มแล้วกอดคอเพื่อนรัก “วันนี้ลูกน้องของฉันอยู่ที่นี่เพียบ  ฝีมือเด็ดๆทั้งนั้นอยู่ดูแลพวกนายมากกว่า 10คน  ส่วนนายเองก็อย่าห่างเมียมากนัก หรือจะหาห้องว่างสักห้องก็ได้นี่  คืนนี้เธอสวยสุดๆ ระวังคุณหมอหน้าหล่อคาบเมียนายไปกิน   ดูโน้นคุณหมอราชคุยกับเธอ ตาหวานฉ่ำเลยวุ้ย “

วินนี่หันหน้าควับ    คุณหมอราชยื่นมือแตะหน้าผากของหญิงสาวในส่าหรีสีม่วง มือของราชถือถาดผลไม้ยื่นให้เธอ“นึกไม่ถึงว่า คนไข้ผมจะสวยมากขนาดนี้ดูไม่ออกเลยว่าอ้วนขึ้น“  ราชยิ้มให้เธอด้วยมิตรภาพที่ดี  นิทตี้ได้โอกาสต่อรอง “งั้นเราคุยกันเรื่องค่ารักษาก่อนดีไหมค่ะ“ คุณหมอราชดึงถาดผลไม้คืน เขาหัวเราะ “ผมไม่ขอรับปากอะไรคุณเด็ดขาด นิตยา”

ฝ่ามืออุ่นโอบแผ่นหลังเธอนิทตี้สะดุ้ง วินนี่ก้มลงจูบซอกคอเธอต่อหน้าราช  “เปลี่ยนชุดใหม่กันดีกว่า  ชั้นล่างอากาศเย็นมาก เดี๋ยวผมพาเธอลงมาใหม่ดีไหมครับคุณหมอ“ นิทตี้เริ่มรู้สึกหนาว  วินนี่จับชายผ้าส่าหรีคลุมห่อร่างเธอ คุณหมอส่งถาดผลไม้ให้วินนี่แทน ”เชิญครับ อีก 1ชั่วโมง ผมจะขึ้นไปฉีดยาเข็มสุดท้ายให้เธอ“  ร่างของคุณหมอราชกลับเข้าไปนั่งชมการแสดง    มาธูรเข้ามาเสิรฟเครื่องดื่ม ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์  แหย่คุณหมอราช “ คุณนิตยาสวยเหมือนนางฟ้านางเอกBollywood ชิดซ้ายไปเลย  คุณหมอน่าสงสารนะคะ  เจอเธอตอนตกหลังคาแล้ว“  คุณหมอราชคว้าข้อมือของผู้ช่วยไว้แน่น  รั้งร่างเขาเองให้ลุกขึ้นยืนด้านหลังของเธออีกมือจับแก้วเครื่องดื่มวางไว้บนเก้าอี้นั่ง  “วันนี้เราต้องเจรจากันเป็นการส่วนตัวแล้ว”ฝ่ามืออุ่นของราชกุมมือของมาธูรแน่น จูงร่างบางถอยหลังออกมาจากงานเลี้ยง  ทั้งคู่เดินมาหยุดที่หน้าลิฟต์  “ค...คุณหมอจะพาฉันไปไหน พูดเล่นแค่นั้นเองค่ะ” เสียงของเธอแผวเบาลง ไม่กล้าสบตาของชายร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทกลิ่นโคโลญของเขาทำให้ใจของมาธูรเริ่มเต้นแรง

เสียงลิฟต์ดังขึ้นประตูลิพต์เปิดออกกว้าง   ราชจูงร่างบางเข้าไปอย่างรวดเร็วนิ้วมือกดเลข 5  สายตามองตัวเลขแต่ละชั้นไม่ได้มองหน้าของมาธูร สีหน้าดุ กัดฟัน  “คุณหมอ ขอโทษค่ะ ต่อไปฉันจะไม่พูดเล่นอีก.....” ร่างของทั้งสองมาหยุดหน้าห้องทำงานของราช   มือซ้ายของเขาหมุนลูกบิดประตูเปิดเข้าข้างใน  ทั้งคู่ยืนอยู่กลางห้องทำงาน  แววตาของราชแสดงความไม่พอใจ  “ผมต้องคุยกับคุณให้รู้เรื่อง ผมไม่เคยคิดอะไรไม่ดีๆกับนิตยา   ผู้หญิงคนนั้นมีเจ้าของ  แม้แต่ในความฝันผมยังกลัวไม่กล้าคิดล่วงเกินเธอเลย“ร่างบางยืนห่างคุณหมอเพียงนิดเดียวดวงตาของเธอจ้องที่ริมฝีปากของเขา  ราชปล่อยมือของเธอลง  มือของเขาถอดแว่นตาคู่นั้นออกวางไว้บนโต๊ะทำงาน ร่างมาธูรกระตุกยืนตัวตรงเหมือนต้องมนต์สะกด ปลายนิ้วมือของราชไล้โครงหน้างาม ปลายนิ้วมือแตะคางมนให้เงยขึ้นเล็กน้อย ราชกลืนน้ำลายเหนียวที่ติดคอ  ทั้งคู่สบตากัน ราชค่อยๆก้มหน้าหล่อ  ลงที่ละนิดริมฝีปากของเธอเรียวบางสีชมพู  ปลายนิ้วยังคงลูบไล้คิ้วทั้งสองข้าง ริมฝีปากทั้งคู่ห่างกันกี่นิ้ว .... เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ มาธูรผลักร่างของคุณหมอออกห่าง  หญิงสาวทรุดร่างลงนั่งบนโซฟายาวในห้องทำงาน เสียงหอบหายใจอย่างแรง“ครับแม่ ผมกำลัง......” สายตาของราชมองร่างของหญิงสาวนั่งหอบข้างเขา

 ห้องพยาบาล 521

นิทตี้ถอดผ้าสาหรีรวบผ้าทั้งหมดกองที่เก้าอี้นั่งเล่นก้าวเข้าห้องน้ำ “ จะไปไหน ที่รักของผม “  วินนี่รวบร่างงามไว้ก่อน นิ้วมือของเขาไต่รอบเอวของหญิงสาวเลื่อนขึ้นมาใกล้ซอกคอ เขาก้มลงจูบแก้มทั้งสองข้างอย่างนุ่มนวล  กระซิบเบาๆ “ผมไม่เคยพาไปชมจันทร์ใช่ไหม คนสวยจะเสียเวลาชมจันทร์ทำไมในเมื่อผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้า สวยกว่าดวงจันทร์พันเท่า”วินนี่สบตาของเธอเหมือนต้องการคำตอบบางอย่าง “ ตอบได้ไหม คุณเห็นอะไรในดวงตาของผม “ นิทตี้ยืดร่างของเธอขึ้นจูบริมฝีปากของนักบินหนุ่ม“ความรักเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมจนหาที่สิ้นสุดไม่ได้ “ นิทตี้ปลดกระดุมเสื้อของเขา “แม่คุณ จะปล้ำผมตอนนี้ไหวเหรอ ดูคุณเหนื่อยมาก นอนพักเถอะ “ เขาช้อนอุ้มร่างเธอเข้าห้องน้ำ“ ตัวคุณอุ่นๆด้วย ผมโดนเล่นงานแน่ๆ “

เสียงเคาะประตู  มาธูรเข็นรถเข็นยาพร้อมถุงน้ำเกลือผู้ช่วยคุณหมอฯวัดไข้ “ มีไข้นิดหน่อยออกไปข้างนอกมาสนุกไหมค่ะ  ขอดูข้อเท้าด้วยค่ะ“ เมื่อตรวจเสร็จมาธูรเขียนรายงานแล้วขอตัวลงไปร่วมงานเลี้ยงต่อ  ประมาณ 20 นาทีต่อมา คุณหมอราชเข้ามาอ่านรายงาน  “ มีไข้ใช่ไหม “ คุณหมอวัดไข้ของวินนี่อีกครั้งหนึ่ง  “ตอนนี้ปกติ ไม่มีไข้“ นิ้วมือราชกดที่เท้าทั้งสองข้าง นิทตี้ไม่มีอาการปวด  “ นิตยา หิวหรือเปล่าผมจะสั่งโกโก้ร้อนมาให้ “  ไม่มีเสียง นิทตี้เคลิ้มหลับสนิท  วินนี่เข้ามาจัดห่มผ้าให้เธอ“ผมให้เธอทานข้าวต้มแล้วครับ”