ตอนที่ 1
ซีโร่ ชื่อของชายหนุ่มคนหนึ่งเขาเป็เพียงนักศึกษาที่จบการศึกษาและกำลังหางานทำเหมือนนักศึกษาทั่วไปไม่ว่าจะเป็ในด้านผลการเรียน สรรมถภาพร่างกายหรือความสัมพันธ์กับผู้คนเขาก็ไม่มีอะไรโดดเด่นเป็พิเศษ
แต่แล้ว.....
เขากลับต้องมาพบเจอกับจุดเปลี่ยนโชคชะตาที่จะเปลี่ยนชีวิตของเขาตลอดกาลและยังเป็จุดเปลี่ยนจากคนธรรมดาสู่คนที่ทั้งโลกเกลียดชังและ้าสังหารเขาทิ้ง
สิ่งนี้เริ่มมาจากเหตุการณ์เดียว
[การพบพานกับเทพธิดา]
“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””
“ยินดีด้วยพวกเ้าได้รับโอกาศในการเกิดใหม่อีกครั้งนึง”
หญิงสาวที่สวมชุดสีขาวบริสุทธ์หน้าตาราวกับเทพสร้างมองลงมายังพวกเขาพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน
“เกิดใหม่?”
“จริงด้วยเมื่อกี้เราตายไปแล้วนี่หน่า?”
“ไม่จริงน่า?ฉันตายอะฮ่าๆๆฉันพึ่งตายมานี่นะ”
ซีโร่หันไปมองกลุ่มคน3คนตรงหน้าที่ก่อนจะมองสภาพแวดล้อมรอบตัว
ไม่ว่าเราจะมองไปที่ไหนก็มีแต่ความมืดไปหมดเลยแหะสีสันเดียวที่มีคงเป็เพียงแท่นบัลลังค์กับหญิงสาวตรงหน้าเท่านั้น
“ให้ข้าแนะนำตัวกับพวกเ้าก่อนข้ามีนามว่า วิกตอเรีย เป็เทพธิดาแห่งความโกลาหล”
เสียงของเทพธิดาตรงหน้าราวกับมีมนต์สะกดก็ไม่ปาน
“เทพธิดา??หมายความว่าเราจะได้ไปต่างโลกงั้นสินะครับ!?”
“เหลือเชื่อนี่พวกเราได้เป็ผู้กล้าหรอว่ะ??”
“อ่ะฮ่าๆๆๆนี่มันดูน่าสนุกจริงๆ”
ซีโร่หันไปมองพวกกลุ่มคนที่ดูไม่ค่อยปกติตรงหน้า
คนที่พูดลงท้ายด้วยคำว่าครับเป็ชายหนุ่มที่ใส่แว่นดูแล้วน่าจะเป็พวกเด็กเนิร์ด
ส่วนคนทีพูดห้วนๆคือผู้ชายที่ดูร่างกำยำ ดูคล้ายพวกนักเลง
คนสุดท้ายที่ชอบพูด“อ่ะฮ่าๆๆๆ” เป็ผู้หญิงที่ค่อนข้างหน้าตาดีเหมือนจะเป็พวกที่ไม่ค่อยแคร์กับสิ่งต่างๆและน่าจะเป็พวกที่ชอบเห็นเป็เื่
สนุกไปทุกเื่
3คนนี่คือคนที่จะไปต่างโลกพร้อมกับกับเรางั้นหรอ?
ซีโร่ร็สึกเหนื่อยใจขึ้นมาทันที
เดี๋ยว...ััที่888ของเราเหมือนจะบอกว่ากำลังมีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้นเลยแหะ
แต่มันคืออะไร....
ใช่ชื่อเทพธิดา เหมือนว่านางจะเรียกตัวเองว่าเทพธิดาแห่งความโกลาหลอะไรนั่นใช่ไหม??
นี่ดูยังไงก็...
“เอาล่ะพวกตัวเบี้ยทั้งหลายช่วยเงียบ ลงหน่อยได้ไหม?”
นั่นไงตูว่าแล้ว!!
“ข้าจะมอบชิ้นส่วนผลึกความโกลาหลให้กับพวกเ้าหน้าที่ของพวกเ้าคือทำลายสิ่งมีชีวิต99%ในโลกนั้นซะ ”
“ชิ้นส่วนผลึกแห่งความโกลาหลจะมอบพลังที่เข้ากันกับตัวพวกเ้าให้”
“อ้อ ข้าขอบอกไว้ก่อนว่าอย่าคิดที่จะเป็พันธมิตรกับพวกสิ่งมีชีวิตในโลกนั้นจะดีกว่าเพราะเมื่อพวกเ้ารวมเข้ากับชิ้นส่วนแห่งความโกลาหลแล้ว
พวกเ้าจะอยู่ในสถานะศัตรูของทุกสรรพสิ่งในโลกนั้นโดยทันที”
“เอาล่ะไปทำงานของพวกเ้าซะ”
เทพธิดาสะบัดมือก่อนจะเกิดหลุมดำดูดร่างของพวกเขาลงไป
พรึ่บ!!
‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’
ณที่แห่งหนึ่งในดินแดนแอตแลนติส
หอคอยกำเนิดเวท
“หายนะได้มาเยือนเราอีกครั้งนึงแล้ว”
ชายแก่ที่สวมชุดคลุมนักเวทสีม่วงมีตราสัญลักษณ์สีทองข้างหลังมองไปยังลูกแก้วในมือก่อนจะพูดออกมาด้วยความเคร่งเครียด
ศาลาฟ้ากระจ่าง
“ท่านหญิงกระจกชะตา์ได้บอกถึงการมาของหายนะแล้ว”
ชายแก่คนหนึ่งเดินไปคารวะหญิงสาวในชุดสีแดงพร้อมกับรายงาน
“อืม”
หญิงสาวในชุดสีแดงจีนโบราณที่กำลังรำดาบอยู่ตอบกลับมาเพียงสั้นๆ
คฤหาสน์นักรบ
“หายนะครั้งนี้ถ้าจะรุนแรงน่าดู”
ชายหนุ่มในชุดซามูไรที่แผ่กลิ่นอายนักรบ มองไปยังม้วนคัมภีร์ตรงหน้าที่มี อักษรขึ้นมาว่า “ความตาย” ด้วยความสงบนิ่ง
ปราสาทผู้พิชิต
“นายท่านนักพยากรณ์ได้แจ้งมาว่า หายนะได้เริ่มต้นขึ้นแล้วและยังน่ากลัวกว่าครั้งก่อนมาก”
“คาดว่าครั้งนี้จะมีถึง4หายนะด้วยกัน”
“4เชียวหรือ?ครั้งก่อนเราเจอกับตัวตนแห่งหายนะเพียงหนึ่งถึงกับทำให้สิ่งมีชีวิตบนโลกดับสูญไปถึง 30% เชียวนะ??”
ชายวัยกลางคนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานพูดออกมาด้วยท่าทีสบายๆพร้อมกับจิบชาไปด้วย
เหล่าขุมอำนาจชั้นนำต่างเตรียมพร้อมรับมือกับหายนะที่กำลังมาถึงด้วยความรวดเร็ว
“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””
อาณาจักรพยัคฆ์คำรามป่าก็อบบลิน
ตุ้บ!
“อูยๆ”
เจ็บก้นจริงๆไม่น่าเผลอเอาก้นลงพื้นเลย
ซีโร่ลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกับปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าเบาๆ
ผมได้มายังต่างโลกแล้วแล้วสินะดูจากที่รอบๆไม่มีคนอื่นอยู่ด้วยก็แปลว่าถูกส่งตัวไปอยู่คนล่ะทิศคนล่ะทางคิดๆไปแล้วถึงพวกนั้นจะดูไม่ปกติแต่ก็
มาจากโลกเดียวกันถ้าได้อยู่ด้วยกันก็คงดี
อย่างน้อยก็มีเพื่อน..
ระหว่างที่กำลังคิดอยู่ดีๆก็...
“กรี๊..”
“นักปราชญ์กล่าวไว้เปิดก่อนได้เปรียบ!!”
ซีโร่เห็นร่างเงาลางๆก็เตะออกไปทันที
จระเข้ฟาดหาง!
ตูม
ฟิ้ววววววววววว
ปัง
ร่างที่พุ่งเข้ามายังไม่ทันได้เข้าใกล้ก็ถูกเตะส่งออกไปไกลกระแทกต้นไม้ทันที
ยัยเทพธิดานั่นบอกว่าพวกเราเมื่อเข้ามาโลกนี้แล้วก็จะอยู่ในสถานะศัตรูของทุกเผ่าพันธุ์สินะ
งั้นอะไรมาก็โจมตีแม่งก่อนแล้วกัน!!
หือ?เหมือนมันจะหยุดนิ่งไปแล้ว ตายแล้ว?แตะทีเดียวอะนะ?
ซีโร่เดินเข้าไปใกล้ร่างนั้นพร้อมกับมองไปที่ร่างของสิ่งมีชีวิตตรงหน้า
ไอ้เขียวๆนี่มัน....
ก็อบบลิน!