ตอนที่สามสิบเอ็ด หาญท้าชะตาฟ้า 5
ผมควรจะเรียกว่าแปลกใจหรือไม่แปลกใจก็ว่าได้
หากคิดกันแบบคนมีสติ
การไปกล่าววาจาหาเื่ฮ่องเต้คนปัจจุบันที่ครองอำนาจนั้นคือการหาที่ตาย
แต่ด้วยเหตุผลบางประการในนิยายเื่นี้ได้มีคนที่ก่อฏไปก่อนหน้านั้นหลายครั้งทั้งบรรดาขุนนางใหญ่ที่ขัดผลประโยชน์กับนางเอก พระมาตุลาที่เป็ท่านลุงของฮองเฮา ยังมีคดีที่แม้แต่ไท่ซั่งหวงหลี่เอียนก็เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องได้แต่หลี่ซื่อหมินจำต้องปล่อยไปเพราะการสังหารบิดานั้นno-no ในยุคศักดินาล้าหลังนี้
หรือพูดตรงๆก็คือหากวิจารณ์ตามเนื้อผ้าการที่หลี่เค่อครองอำนาจในปัจจุบันนี้...คำนวณตามตัวเลขมันไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับยุคสมัยของหลี่ซื่อหมินก่อนหน้านี้เพราะดันฆ่ากันตายไปเยอะแล้วนั่นเอง
อย่างที่บอกมันมีการฏที่บ่อยครั้งมากจนผมสงสัยมาตลอดว่า
มันมีคนที่จงรักภักดีต่อราชวงศ์ถังจริงๆไหมนี่?
ซึ่งทำให้ผมทั้งแปลกใจและไม่แปลกใจที่บรรดาคนที่ติดตามผมมาชูดาบขึ้นฟ้า
“ติดตามป้าอ๋อง ติดตามป้าอ๋อง”
ที่ผมสังเกตมาตลอดคือบรรดาตัวร้ายในนิยายพวกนี้นั้นมีความสามารถสูงมากในการที่จะชักชวนคนมากบฎลอบสังหารฮองเฮา ฮ่องเต้ ลักพาตัวพระสนมฯลฯ
จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จนั้นอีกเื่
แต่เราไม่สามารถบอกได้ว่าพวกเขาไม่มีความกล้า
ผมชูไม้เท้าขึ้น
ปล่อยสายฟ้าออกจากไม้เท้าประกอบฉาก
เปรี้ยง
บรรดาผู้ห้าวหาญเมื่อสักครู่ถึงกับชะงักคนขวัญกล้ายังพอจะยืนหยัด แต่คนขวัญอ่อนนั้นหลบไปกับพื้นอีกครั้ง
“มาเดินบนเส้นทางฉู่ที่แสนไกลกับข้าเถอะ”
ผมกล่าวต่อบรรดาผู้คนที่หน้าขาวซีดเมื่อเห็นผมสามารถควบคุมสายฟ้าได้
561
