บทที่ 28 ฟาดฟัน
ตุบ
หัวของาาหน้ากากปีศาจหลุดออกจากบ่า
จ้าวคงเฉิงร่างโงนเงนก่อนจะล้มลงไป
หลินชีเยี่ยมีสายตาเฉียบคมรับร่างจ้าวคงเฉิงไว้ได้ทัน จนกระทั่งตอนนี้ เขาถึงพบว่าสภาพร่างกายของจ้าวคงเฉิงย่ำแย่มากแค่ไหน
รอยข่วน รอยกระแทก รอยฟกช้ำ... ในการรับรู้ทางจิตของหลินชีเยี่ย ทั่วร่างของจ้าวคงเฉิงเต็มไปด้วยาแนับไม่ถ้วน เืไหลซึมออกมาจากาแ ย้อมแอ่งน้ำฝนใต้ร่างเป็สีแดงฉานเกือบครึ่ง กระดูกหักอย่างน้อยห้าหกท่อน หลินชีเยี่ย ไม่อาจจินตนาการได้ว่าภายใต้อาการาเ็สาหัสเช่นนี้ จ้าวคงเฉิงยืนหยัดขึ้นได้อย่างไร
ที่แย่ไปกว่านั้น หลินชีเยี่ยััได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของจ้าวคงเฉิงกำลังเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็ว พลังชีวิตของเขาราวกับถ่านที่อยู่ในขี้เถ้า ซึ่งใกล้มอดดับลง...
หลินชีเยี่ยนั่งลงข้าง ๆ จ้าวคงเฉิงอย่างสิ้นหวัง "ร่างกายของคุณ..."
"แค่ก ๆๆ... ไม่เป็ไร แค่ผลข้างเคียงจากการปลดปล่อยศักยภาพเท่านั้น"
"ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ คุณจะตายนะ"
"ฉันรู้"
"ไม่เป็ไรจริง ๆ เหรอที่จะตาย?"
"ฮ่า ๆๆๆ..." จ้าวคงเฉิงอยากจะหัวเราะ แต่พอหัวเราะได้ครึ่งทางก็กระอักเืออกมา "คุ้มแล้ว อย่างน้อยก่อนตายก็ได้ัักับผนึกต้องห้าม แล้วก็..."
"แล้วก็อะไร?"
"แล้วฉันก็ทำได้ ชักดาบข้ามห้วงลึก โลหิตหลั่งรินย้อมนภา" จ้าวคงเฉิงยื่นมือที่สั่นเทา ลูบโคลนตมใต้ร่างกาย จนเืเลอะเต็มมือ "ปริมาณขนาดนี้ ถึงแม้จะย้อมนภาไม่ได้ แต่ย้อมพื้นดินคงไม่มีปัญหา"
หลินชีเยี่ยตะลึงงัน "แต่ว่าเื้ัคุณไม่มีผู้คนนับหมื่น นอกจากผมแล้ว ไม่มีใครเห็นความพยายามของคุณเลย แบบนี้ก็คุ้มแล้วหรือ?"
จ้าวคงเฉิงยกยิ้ม ไม่ได้ตอบคำถามนั้น
"ช่วยฉันหน่อยสิ"
"คุณว่ามาเลย"
"มีบุหรี่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ ช่วยจุดให้ที"
หลินชีเยี่ยคลำหาในกระเป๋าเสื้อของจ้าวคงเฉิงอยู่พักหนึ่ง หยิบบุหรี่ที่เปียกฝนออกมา แล้วก็ล้วงไฟแช็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง
ยื่นบุหรี่ไปที่ปากของจ้าวคงเฉิง หลินชีเยี่ยใช้มือป้องไฟแช็กไว้ไม่ให้โดนฝน กดไฟแช็กหลายครั้ง
แชะ แชะ… แชะ!
เปลวไฟลุกโชน จุดบุหรี่ในปากของจ้าวคงเฉิง
เขาสูบบุหรี่เข้าปอดลึก แล้วผ่อนลมหายใจยาว ราวกับว่าทั้งตัวรู้สึกสบายขึ้น
จ้าวคงเฉิงคาบบุหรี่ไว้ ดวงตาทอดมองท้องฟ้ามืดครึ้ม สายฝนโปรยปรายลงบนใบหน้าของเขา ไหลลงมาตามแก้ม...
"หลินชีเยี่ย"
"ครับ"
"ฉันฟันาาหน้ากากปีศาจด้วยดาบเดียว นายเห็นแล้วใช่ไหม?"
"ผมเห็นแล้ว"
จ้าวคงเฉิงยกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่ เขามีความสุขมาก
หลินชีเยี่ยพยักหน้า กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วทันใดนั้น ร่างกายของเขาพลันสั่นเทิ้ม
เขาหันศีรษะกลับไปพร้อมหน้าแข็งค้าง เห็นศพไร้หัวร่างกำยำค่อย ๆ ลุกขึ้นจากโคลนตม...
บนร่างกายของมัน ใบหน้าปีศาจซีดเซียวน่าขนลุกราวกับปรสิต กำลังไต่ขึ้นอย่างรวดเร็ว คลานจากขาทั้งสองไปยังด้านหลัง จากหลังไปยังหน้าอก...
ในที่สุดมันก็หยุดตรงที่หน้าอกของาาหน้ากากปีศาจ
ส่วนหัวที่เพิ่งถูกตัดขาดนั้น ใบหน้าปีศาจสีซีดพลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ม่านตาของหลินชีเยี่ยหดเกร็งฉับพลัน!
าาหน้ากากปีศาจ... ยังไม่ตาย
สายฝนยังคงโปรยปราย
จ้าวคงเฉิงมองท้องฟ้า ยังหวนนึกถึงฉากเมื่อครู่ ไม่ทันสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลินชีเยี่ย
"บ้าเอ๊ย แม้แต่หัวหน้าทีมก็ยังไม่สามารถฆ่ามันได้ แต่ฉันกลับฆ่ามันได้… หลินชีเยี่ย นายว่าฉันเก่งไหม?"
หลินชีเยี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ก้มมองจ้าวคงเฉิงในอ้อมแขน แล้วพยักหน้าหนักแน่น
"ครับ เก่งมาก!"
"สร้างผลงานได้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ ถ้าฉันรอดไปได้ ต้องได้เป็ถึงนายพลแน่ ๆ เลยใช่ไหม?"
"แน่นอนครับ" ดวงตาของหลินชีเยี่ยเปี่ยมด้วยความมั่นใจ "คุณต้องมีชีวิตรอดนะ!"
"ฮ่าฮ่า"
จ้าวคงเฉิงเหมือนจะจินตนาการถึงภาพบางอย่าง ใบหน้าเปี่ยมล้นด้วยความพึงพอใจ
ทว่าประกายในดวงตาของเขากำลังมอดดับลง
มือทั้งสองข้างของหลินชีเยี่ยสั่นเทา เขาเขย่าร่างของจ้าวคงเฉิงพลางะโเสียงเบา
"จ้าวคงเฉิง! คุณยังไม่ได้เป็นายพลนะ คุณยังตายไม่ได้!"
จ้าวคงเฉิงราวกับไม่ได้ยินเสียงของหลินชีเยี่ยแล้ว ดวงตาพลันพร่ามัว... เขาขยับปาก เสียงเบาหวิว
"เมื่อกี้… ฉันเท่ไหม?"
"เท่!" ริมฝีปากหลินชีเยี่ยสั่นระริก เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น
"เท่มาก! เท่กว่าทุกคนที่ผมเคยเจอเลย!"
มุมปากของจ้าวคงเฉิงโค้งขึ้นเป็รอยยิ้มจาง ๆ ดวงตาค่อย ๆ ปิดลง ทั่วทั้งร่างกายผ่อนคลาย
จ้าวคงเฉิงตายแล้ว
ซ่า ซ่า ซ่า...
หลินชีเยี่ยนั่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาพร่ามัวด้วยสายฝน ทว่าสายตายังคงไม่ละจากร่างของจ้าวคงเฉิง
จนกระทั่ง... เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง
หลินชีเยี่ยเม้มริมฝีปาก สูดหายใจเข้าลึก แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน...
เขาหันหลังกลับไป จับจ้องศพไร้หัวของาาหน้ากากปีศาจที่อยู่ในระยะไกล ดวงตาทั้งสองข้างวาวโรจน์ดั่งดวงตะวันที่กำลังแผดเผา!
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว
ชักดาบตรงที่ปักอยู่บนพื้นขึ้นมา!
นั่นคือดาบของจ้าวคงเฉิง
หลินชีเยี่ยกำดาบแน่น ก้าวเท้าตรงไปยังาาหน้ากากปีศาจทีละก้าว สายฝนกระหน่ำลงมาจนเขาเปียกปอน ทว่าไม่อาจดับไฟโทสะในใจของเขาได้!
และดวงตาสีทองที่ลุกโชนดั่งเปลวเพลิง!
ใบหน้าปีศาจบนร่างของมันบิดเบี้ยวราวกับกำลังคำรามลั่น มันสาวเท้าเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนเหมือนอสูรกายที่โซซัดโซเซ พุ่งเข้าชนหลินชีเยี่ย!
าาหน้ากากปีศาจที่ไร้ศีรษะและถูกจ้าวคงเฉิงฟันแขนขวาขาด ทำได้เพียงใช้กรงเล็บมือซ้ายเข้าโจมตีราวกับวายุคลั่ง!
หลินชีเยี่ยกำดาบไว้ในมือ คาดเดาเส้นทางการโจมตีของมันได้ล่วงหน้า จากนั้นก็ขยับตัวหลบการโจมตีอย่างฉับไวปานสายฟ้าฟาด
ตัวเขาราวกับผีเสื้อยามราตรี ลอยล่องท่ามกลางสายลมหวนอันหนาวเหน็บ ทว่ากลับไม่ถูกแตะต้องแม้แต่เสี้ยวใบไม้
การหยั่งรู้อันน่าสะพรึงกลัว กอปรกับความเร็วที่เพิ่มขึ้นจากนักร่ายรำยามราตรี ทำให้หลินชีเยี่ยในยามนี้ราวกับภูตผีปีศาจ
หลินชีเยี่ยหลบการโจมตีของาาหน้ากากปีศาจติดต่อกันกว่าสิบครั้ง ใบหน้าเรียบเฉยง้างดาบขึ้น ฟาดฟันลงไปอย่างรุนแรง!
ครั้งนี้ เป้าหมายของเขาไม่ใช่จุดสำคัญบนร่างกาย แต่เป็ใบหน้าปีศาจสีซีดที่สิงสถิตอยู่บนหน้าอกของาาหน้ากากปีศาจ!
หากเขาเดาไม่ผิด ใบหน้าปีศาจนี่จะเป็ตัวตนที่แท้จริงของาาหน้ากากปีศาจ
ก่อนหน้านี้จ้าวคงเฉิงได้ตัดหัวาาหน้ากากปีศาจไปแล้ว ทว่าไม่ได้โจมตีใบหน้าปีศาจนั้น ด้วยเหตุนี้ าาหน้ากากปีศาจจึงสามารถฟื้นคืนชีพได้!
ร่างกายของหลินชีเยี่ยเคลื่อนไหวอย่างว่องไวท่ามกลางช่องโหว่ของการโจมตีจากาาหน้ากากปีศาจ ดาบตรงในมือฟาดฟันลงบนใบหน้าปีศาจนั้นอย่างต่อเนื่อง
แม้ว่าเขาจะมีพละกำลังเพิ่มขึ้นถึงห้าเท่า แต่ก็ยังไม่สามารถสร้างความเสียหายที่แท้จริงให้กับาาหน้ากากปีศาจได้ ทำได้เพียงทิ้งรอยแผลที่ไม่ลึกไม่ตื้นเอาไว้
แต่นั่นไม่สำคัญ
ถ้าฟันครั้งเดียวไม่ตาย ก็ฟันอีกสิบครั้ง หรือหนึ่งร้อยครั้ง!
ครั้งนี้... เขาจะฟันาาหน้ากากปีศาจจนิญญาแตกสลาย!
หนึ่งดาบ สองดาบ สามดาบ...
าาหน้ากากปีศาจไม่สามารถััหลินชีเยี่ยได้ ทว่าอีกฝ่ายกลับสามารถฟาดฟันาาหน้ากากปีศาจได้ าแบนใบหน้าปีศาจตรงหน้าอกของมันยิ่งเพิ่มมากขึ้น รอยแผลยิ่งฉกรรจ์ขึ้น และสีหน้าก็ยิ่งทุกข์ทรมานมากขึ้น!
ในไม่ช้า การโจมตีของาาหน้ากากปีศาจก็ช้าลง
แววตาของหลินชีเยี่ยเผยจิตสังหาร ฉวยโอกาสพลิกดาบกลับมา!
ทุ่มพละกำลังทั้งหมดที่มีแทงลงบนใบหน้าปีศาจ!
เสียงร้องโหยหวนดังก้องทั่วท้องนภา!
1K
