แก้วตาดวงใจมาเฟีย
บทนำ
"อุแว้ อุแว้"
เสียงร้องของทารกน้อยเพศหญิงที่ดังออกมาจากห้องคลอดทำให้วงษกรณ์คุณหมอวัยกลางคนที่นั่งรออยู่ถึงกับรีบวิ่งไปยืนรอที่หน้าห้องคลอดด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เห็นหน้าลูกสาวคนสุดท้องแล้ว
เสียงประตูห้องคลอดถูกเปิดออกมาพร้อมกับเด็กหญิงทารกตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของพยาบาล
"ปลอดภัยทั้งแม่และลูกนะคะคุณหมอกรณ์เด็กแข็งแรงมากๆ เลยค่ะ แล้วเดี๋ยวเราจะย้ายคุณแม่ไปที่ห้องพักพิเศษนะคะคุณหมอกรณ์"พยาบาลเอ่ยบอกพร้อมกับยื่นเด็กหญิงตัวน้อยให้กับผู้เป็พ่อ วงษกรณ์ยื่นมือไปรับลูกสาวตัวน้อยคนที่สามของบ้านด้วยความทะนุถนอมก่อนจะหอมหน้าผากลูกสาวด้วยความรักและความดีใจ
แกร๊ก
เสียงประตูห้องพักพิเศษถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างของเด็กชายวัยเก้าขวบที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องพร้อมกับวิ่งตรงมาที่เตียงเพื่อมาดูเด็กหญิงตัวน้อยที่ตอนนี้ได้นอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็แม่
"น้องหลับแล้วเหรอครับคุณป้ากนก?"เด็กชายวัยเก้าขวบเอ่ยถามด้วยท่าทีที่ตื่นเต้น
"จ้ะน้องพึ่งกินนมไป แล้วก็พึ่งหลับไปเมื่อกี้นี้เอง"กนกแม่ของเด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยบอกกับเด็กชายก่อนจะหันไปยิ้มให้กับวงษกรณ์สามีของเธอที่กำลังนั่งปอกผลไม้ให้เธออยู่ที่โต๊ะข้างๆ
"สวัสดีคุณลุงกับคุณป้าหรือยังเ้าสมุทร"เสียงเข้มของเมฆาพ่อของเด็กชายดังขึ้นหลังจากที่เดินตามหลังลูกชายมาพร้อมกับทอรุ้งผู้เป็ภรรยาก่อนที่จะเดินไปนั่งยังโซฟาภายในห้อง
เมฆาเป็เ้าของโรงพยาบาลอัครวาณิชสมุทรโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งนี้และยังเป็เพื่อนรักกับวงษกรณ์คุณหมอวัยกลางคน วงษกรณ์ทำงานเป็คุณหมอประจำอยู่ที่โรงพยาบาลของเมฆา และภรรยาของพวกเราทั้งสองคนก็ยังเป็เพื่อนสนิทกันอีกด้วย
"สวัสดีครับคุณลุงกรณ์สวัสดีครับคุณป้ากนก"เ้าสมุทรเด็กชายว้ยเก้าขวบยกมือขึ้นมาไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนก่อนจะหันมาสนใจเด็กน้อยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่
"เป็อย่างไงบ้างกนกนี่ฉันทำข้าวต้มปลากะพงของโปรดเธอมาให้และก็มีเต้าฮวยน้ำขิงด้วยนะเอาไว้บำรุง"ทอรุ้งเอ่ยบอกกับกนกเพื่อนสนิทพร้อมกับรอยยิ้ม
"ขอบใจมากเลยนะรุ้ง"กนกบอก
"ไม่เป็ไรฉันขอดูหน้าหลานใกล้ๆ หน่อยได้ไหมกนก?"
"ได้สิเธอจะอุ้มก็ได้นะรุ้ง"กนกบอกพร้อมยิ้มให้กับทอรุ้ง ทอรุ้งพยักหน้ารับและอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นมาด้วยท่าทางที่ตื่นเต้นและดีใจ
"น่าเกลียดน่าชังจริงๆ เชียวจ้ำม่ำดีแท้น้ำหนักก็ใช่เล่นเลยนะ"ทอรุ้งบอกในขณะที่อุ้มเด็กหญิงพาไปนั่งใกล้ๆ กับสามีโดยมีลูกชายวิ่งตามไปนั่งใกล้ๆ ด้วย
"แล้วกันต์กับลูกเกดไปไหนนึกว่าจะอยู่ด้วยเห็นเห่อน้องกันั้แ่น้องยังไม่เกิด"เมฆาหันไปถามวงษกรณ์ถึงลูกชายกับลูกสาวทั้งสองคนของเพื่อนสนิทคือเพื่อนสนิทเขามีลูกทั้งหมดสามคน
"กลับบ้านไปแล้วยายพากลับไปตอนแรกว่าจะไม่กลับอยากจะอยู่เล่นกับน้องแต่ยายขู่ว่าถ้าไม่กลับก็จะไม่ซื้อของเล่นให้เท่านั้นและรีบกลับอย่างไว"วงษกรณ์บอกพร้อมกับหัวเราะออกมา
"ไม่ใช่แค่กันต์กับลูกเกดหรอกที่เห่อน้อง เ้าสมุทรลูกชายฉันก็ไม่ต่างกัน"ทอรุ้งเอ่ยบอกทำให้ทุกคนต่างมองไปยังเ้าสมุทรพร้อมกับยิ้มออกมา
"แล้วน้องชื่ออะไรครับ?"เ้าสมุทรถามขึ้นแต่สายตายังคงมองเด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็แม่ตัวเองอยู่อย่างไม่ละสายตา
"ลุงกับป้ายังไม่ได้คิดเลย"วงษกรณ์บอกกับหลานชายลูกชายของเพื่อนสนิท
"ถ้างั้นผมขอตั้งชื่อให้กับน้องได้ไหมครับ?"เด็กชายวัยเก้าขวบถาม
"เอาสิจ๊ะป้าอนุญาต"กนกบอกและส่งยิ้มให้กับหลานชาย
"แล้วลูกจะตั้งชื่อน้องว่าอะไร?"เมฆาเอ่ยถามบุตรชาย
"ลูกแก้วครับผมให้น้องชื่อเล่นว่าลูกแก้วส่วนชื่อจริงให้ชื่อว่าแก้วตาที่แปลว่าสิ่งอันเป็ที่รักยิ่งครับ"
ปัจจุบัน
Porsche panamera 4 e-hybrid สีขาวคันหรูถูกขับเคลื่อนเข้ามาจอดอยู่ที่หน้าคณะแพทยศาสตร์ในมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดังแห่งหนึ่งเรียกความสนใจจากผู้คนมากมายที่อยู่กันภายในบริเวณนั้นทุกสายตาต่างจดจ้องมองมายังรถยนต์ราคาแพงและสงสัยว่าใครกันนะที่เป็เ้าของรถยนต์คันนี้
"พี่เ้าสมุทรลูกแก้วบอกแล้วไงว่าให้ลูกแก้วขับรถมาเองก็ไม่เชื่อเห็นไหมคะคนมองกันเต็มเลย"ลูกแก้วหันไปบอกกับเ้าสมุทรลูกชายของเพื่อนสนิทพ่อกับแม่ของเธอที่มีศักดิ์เป็เหมือนพี่ชายของเธอที่นั่งอยู่ที่เบาะรถข้างๆ กัน
"ทำไมต้องสนใจคนอื่น"เ้าสมุทรเอ่ยบอกกับลูกแก้วด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ
"ลูกแก้วเปล่าสนใจค่ะแค่ไม่อยากเป็จุดสนใจเเค่นั้นเอง"ใช่เธอไม่อยากเป็จุดสนใจเพราะตอนนี้คนที่อยู่ด้านนอกก็ต่างพากันสนใจมองมาที่รถของเ้าสมุทรเป็ตาเดียวกันแล้ว ก็คงอยากจะรู้แหละว่าใครกันจะเป็เ้าของรถราคาแพงคันนี้ วันนี้เป็วันเปิดเทอมวันแรกของลูกแก้วในการเป็นักศึกษาแพทย์ปีสามเธออยากจะขับรถมาเรียนเองมากกว่าแต่เ้าสมุทรก็ไม่ยอมจะมาส่งเธอเองและอย่างไงก็ต้องมาส่ง
"ลงไปเรียนได้แล้วและตอนเย็นพี่จะมารับถ้าไม่ว่างก็จะให้คิวมันมารับแทน"เ้าสมุทรเอ่ยบอกพร้อมจ้องมองใบหน้าหวานของลูกแก้ว คิวก็คือลูกน้องของเ้าสมุทร
"ค่ะรับทราบถ้างั้นลูกแก้วไปเรียนก่อนนะขอบคุณที่มาส่งค่ะแล้วก็ขอบคุณพี่ปกป้องด้วยนะคะ"ประโยคแรกลูกแก้วเธอพูดกับเ้าสมุทรประโยคหลังเธอพูดกับปกป้องลูกน้องคนสนิทของเ้าสมุทรซึ่งตอนนี้นั่งอยู่ฝั่งคนขับทำหน้าที่เป็สารถีขับรถให้กับเ้าสมุทร
"ครับคุณลูกแก้ว"ปกป้องบอกก่อนที่ลูกแก้วจะเปิดประตูรถและเดินลงไปหลังจากที่ลูกแก้วลงมาจากรถปกป้องก็ขับรถออกไปทันทีลูกแก้วได้แต่มองตามรถของเ้าสมุทรไปพร้อมกับรอยยิ้ม ลูกแก้วกับเ้าสมุทรทั้งสองคนสนิทสนมกันมาั้แ่เด็กๆ ครอบครัวลูกแก้วกับครอบครัวของเ้าสมุทรทั้งสองครอบครัวสนิทกันมานานมากเพราะพ่อแม่ของเธอกับเ้าสมุทรทั้งสี่คนเป็เพื่อนรักที่สนิทสนมกันมายาวนานั้แ่พวกท่านยังเป็หนุ่มๆ สาวๆกัน เ้าสมุทรจึงค่อยดูแลเธอมาั้แ่เด็กยันเธอโตจนถึงปัจจุบันนี้ก็ยังดูแลเธอดีมาตลอดเ้าสมุทรมักจะตามใจเธอในทุกๆ เื่เธออยากได้อยากกินอะไรเ้าสมุทรก็จะหามาให้ทันทีโดยไม่เคยจะเอ่ยปากบ่นสักคำ เพราะความเอาใจใส่เล็กๆ น้อยของเ้าสมุทรหรือเปล่านะที่ทำให้เธอไม่ได้คิดกับเ้าสมุทรแค่พี่ชาย ใช่ลูกแก้วเธอไม่ได้คิดกับเ้าสมุทรแค่พี่ชาย ลูกแก้วเธอแอบหลงรักเ้าสมุทรมาั้แ่จำความได้เ้าสมุทรเขาเป็รักแรกของเธอและรักเดียวของเธอแต่สำหรับเ้าสมุทรเธอเป็ได้แค่เพียงน้องสาวของเขาเท่านั้นเพราะผู้ชายที่เพอร์เฟคไปซะทุกอย่างอย่างเ้าสมุทรคงไม่มีทางมาสนใจผู้หญิงธรรมดาๆ แบบเธอหรอก
695
