ไปรยามีชีวิตที่สงบสุขมาตลอดยี่สิบสี่ปีที่ผ่านมา พ่อกับแม่จากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อสิบปีก่อนทำให้ไปรยาอยู่ในการอุปการะของคุณอาธงชัย
หลังจากเรียนจบในระดับปริญญาตรีเธอก็ได้ทำงานที่เธอใฝ่ฝันมาั้แ่เด็กนั้นคือการเป็ครูประถมที่โรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง
ใช่...ชีวิตของไปรยาควรเต็มไปด้วยความสงบสุขหากไม่จู่ๆ อาธงชัยพาเธอมาที่ร้านอาหารในโรงแรมหรูเพื่อจะขายเธอเป็นางบำเรอใช้หนี้การพนันห้าล้านบาท แม้จะหญิงสาวจะถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีในฐานะลูกคนหนึ่งแต่ให้ขายตัวใช้หนี้แบบนี้
เธอต้องหนีสถานเดียวเท่านั้น!
.................
“อยากได้แม่บ้านไปดูแลบ้านไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่า”
ภูมิพยัตโวยวายหัวเสียอยู่ในห้องพักของโรงแรม จากโรงงานมาในเมืองไกลร่วมร้อยกิโลเมตรหากได้เข้าเมืองมาทำธุระอะไรก็ตามแล้วเย็นย่ำนักเขาก็มักจะนอนค้างที่โรงแรม ไม่มีความจำเป็ต้องฝืนขับรถกลับแบบเมื่อยๆให้เหนื่อยเกินความจำเป็ ก็เขาเป็เ้าของ “โรงงานแปรรูปไม้ภูมิพยัต”เงินทุนจดทะเบียนมากกว่า 36 ล้านบาทนี่ เขาจะนอนไหนจะทำอะไรก็ได้ เหมือนกับที่เขากำลังเสียงดังใส่เจนนี่สาวประเภทสองที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ในห้องพักของเขา
“เจนนี่ขอโทษค่ะคุณพยัต”
เสียงแหลมพูดขึ้นทั้งที่ปากคอสั่นผู้ชายคนนี้แม้จะอายุเพียงสามสิบต้นๆ แต่ดูน่าเกรงขามและชื่อเสียงความโเี้เอาแต่ใจก็ดังกระฉ่อนพอๆ กับความร่ำรวยของเขาเองด้วย
“ไม่อยากได้คำขอโทษอยากได้แม่บ้าน ทำความสะอาดบ้าน ทำกับข้าว โทรมาสั่งแล้วว่าให้หาไว้ให้ ผมจะกลับโรงงานเย็นนี้แล้วจะได้ไหม?”
ภูมิพยัตพูดน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาดุดันทำให้หญิงสาวอรชรในชุดรัดรูปเน้นสัดสวนไม่กล้าสบตาด้วย ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจ
ใช่! เขาเคยใช้บริการเจนนี่ ให้จัดหาคู่นอนมาปรนเปรอเป็ครั้งคราว แต่ที่เขาโทรศัพท์สั่งเจนนี่ไว้ั้แ่สองวันก่อนว่าจะเข้ามาทำธุระในเมือง และอยากให้เจนนี่ช่วยหาแม่บ้านไปทำงานบ้านนั้น กลับกลายเป็ว่าเจนนี่หาคู่ขาให้เขาเสียนี่ ป้าประนอมก็ลาออกไปเลี้ยงหลานแล้วตอนนี้ที่บ้านไม่มีใครคอยดูแลเื่ทำความสะอาด จะหาแบบไปกลับก็คงไม่ได้เพราะบ้านไกลผู้ไกลผู้คนนัก ไอ้ตอนที่โทรมาก็รับปากเสียดิบดีว่าจะจัดการให้แต่พอเอาเข้าจริงกลับได้คนละอย่างที่้า
“อีกสักสองสามวันได้ไหมคะคุณพยัต เจนนี่หาแม่บ้านจริงๆให้”
“จะกลับคืนนี้ถ้าไม่ได้ก็ไม่เอาแล้ว แล้วก็อย่าหวังว่าจะได้เงินจากผมอีกไม่ว่ากรณีใดก็ตาม”
“อย่านะคะคุณพยัตให้โอกาสเจนนี่แก้ตัวอีกหน่อยนะคะ”
“เสียเวลาเปล่าผมให้อีกชั่วโมงเดียว ผมอาบน้ำเสร็จจะเช็กเอ้าท์ออกแล้วคุณก็รู้ว่าผมพูดคำไหนคำนั้น ออกไปได้แล้ว ไป!”
“ค่ะๆ” เจนนี่รีบคว้าผู้หญิงที่พามาให้ภูมิพยัตออกจากห้องไปทันที
ชายหนุ่มได้แต่เสยผมอย่างหงุดหงิด มาคุยกับลูกหนี้ก็ไม่ได้เื่ได้ราว เสียเวลาขับรถมาแท้ๆไปกลับก็สองร้อยกว่ากิโลเมตรเข้าไปแล้ว อยากได้แม่บ้านแม่ครัวก็ไม่ได้ หายากหาเย็นเสียจริงเขาโคลงศีรษะไปมาแล้วถอดเสื้อยืดคอวีออกโยนไปบนเตียงนอน ตามด้วยกางเกงยีนที่สวมอยู่เหลือเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียวเดินเข้าห้องอาบน้ำไป ขากลับแวะซื้อไม้ถูพื้นก็แล้วกันนี่คงถึงคราวที่ต้องกวาดบ้านถูบ้านแล้วล่ะมั้ง
ร่างกายเปลือยเปล่ายืนใต้ฝักบัว ผิวสีเข้มแบบหนุ่มลูกทุ่งกับความสูง185เิเ มันดึงดูดสายตาสาวๆนักแต่หลายคนเมื่อเห็นรอยแผลเป็ตามร่างกายของเขามักหวาดกลัว เขาอายุเพียง32ปีเป็เ้าของโรงงานแปรรูปไม้ภูมิพยัตเขาสืบทอดกิจการต่อจากบิดาที่เดิมที่เป็เพียงโรงงานแปรรูปไม้เล็กๆมีโต๊ะเลื่อยไม้แต่โต๊ะเดียว แต่เดี๋ยวนี้เนื้อนี่เกือบหกไร่เครื่องจักรเต็มรูปแบบ แปรรูปไม้ยางพาราเป็ไม้แผ่นแบบต่างๆตามแต่โรงงานฟอร์นิเจอร์สั่งทำ บางส่วนส่งขายต่างประเทศและเขากำลังขยายตลาดไปญี่ปุ่นและโซนยุโรป
หลังจากที่เขาตัดสินใจสืบทอดกิจการของพ่อเขาทำงานหนัก เรียนรู้งานั้แ่วัยรุ่น ไม่ได้เที่ยวเล่นเหมือนคนอื่นแต่มันก็คุ้มค่ากับตัวเลขในบัญชีธนาคาร เมื่อการเงินคงที่เขาปลูกบ้านใหม่ให้พ่อกับแม่ส่วนบ้านของเขาอยู่ห่างกันราวยี่สิบเมตร เขาไม่ใช่เด็กไม่ได้อยากได้แค่ห้องส่วนตัว แต่การพื้นที่ของตัวเองแน่นอนว่าอายุขนาดนี้แล้วแม่มักเคี่ยวเข็ญถามเื่ผู้หญิงที่จะมาอยู่เป็คู่ชีวิตเสมอ
แม่คงลืมไปว่าผู้หญิงมีเยอะแต่คนที่จะอยู่ด้วยนั้นมันไม่ง่ายเอาเสียเลย ใครจะอยากอยู่ไกลแสงสี ไม่มีห้างสรรพสินค้า ไม่มีโรงภาพยนตร์ คนอย่างภูมิพยัตไม่ขาดแคลนผู้หญิงแต่คนที่อยู่กับเขาโดยไม่หวังเงินนะ เขาอยู่จนอายุ 32 แล้วยังไม่เจอเลย
ภูมิพยัตสระผมแล้วปิดน้ำ เขารู้สึกได้ยินเสียงประตูห้องของเขาเปิดหรือปิดลงไม่แน่ใจว่าตัวเองล็อกห้องก่อนเข้าห้องน้ำหรือเปล่า เขาหยิบผ้าขนหนูพับท่อนล่างที่เปลือยเปล่าและหยิบอีกผืนเช็ดผมสั้นรองทรงของตัวเองแล้วเดินออกมา แล้วเขาก็ต้องขมวดคิ้วที่เห็นด้านหญิงสาวร่างเล็กยืนแอบที่ประตูโดยที่ยังแง้มหน้าโผล่ดูด้านนอก
“ทำอะไรนะ”
“ว้าย!” หญิงสาวร้องอย่างใรีบหมุนตัวมาดู แต่พอเห็นอีกฝ่ายอยู่ในชุดผ้าขนหนูผืนเดียวก็ก้มหน้างุดทันที
“เป็อะไรของคุณ”
ภูมิพยัตกอดอกก้มมองตัวเองด้วยความแปลกใจ ปกติผู้หญิงคนไหนเห็นเขาในสภาพนี้ก็มีแต่อ่อนระทวยทั้งนั้นเพิ่งจะมียัยเด็กผอมกะหร่องคนนี้ที่เอาแต่ก้มหน้าดวงตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า เธอสวมชุดกระโปรงดูน่ารักเหมือนเด็กสาวยืนกอดกระเป๋าเหมือนกระเป๋าเสื้อผ้าใบย่อม เขารู้สึกถึงคนที่วิ่งผ่านหน้าห้องของเขาไปพร้อมเสียงพูดคุยที่ฟังไม่ถนัดนักแต่กลับทำให้ผู้หญิงคนนั้นกระเถิบกายเข้ามาในห้องมากขึ้นราวกับกลัวคนอื่นจะรู้ว่าเธออยู่ตรงนี้
“เจนนี่ส่งมาใช่ไหม” เขาถามทำลายความเงียบตรงหน้าทิ้ง
“อ่ะ...เอ่อ...” เธอเงยหน้ามองเขา อึกอักพูดไม่ออกเหมือนคนติดอ่าง
“ที่จะมาทำงานเป็แม่บ้านใช่ไหม”
“ค่ะทำงานค่ะ เป็แม่บ้านค่ะ” แล้วเธอก็พูดออกมาจนได้ “ฉันทำอาหารได้ ทำความสะอาดบ้านซักเสื้อผ้าหรือรดน้ำพราดดินต้นไม้ก็ได้ค่ะ”
“โอเคอยากได้แค่คนทำความสะอาดบ้านกับทำอาหารเสื้อผ้านี่มีเครื่องซักผ้าคิดว่าคงไม่หนักหน้ากับเด็กอย่างเธอ”เขาประเมินด้วยสายตา
“อายุเท่าไหร่แล้วฉันจะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์หรือเปล่า”
“ยี่สิบสี่แล้วค่ะ” เธอทำตาดุใส่แต่ประโยคของหญิงสาวทำให้เขาหัวเราะพรืดออกมา
“ตัวเล็กเหมือนเด็กขาดสารอาหาร”
“ก็คุณมันตัวโตเป็ั์เองนี่” เธอเถียงเขา แต่พอรู้ตัวก็หุบปาก
ภูมิพยัตรู้สึกชอบใจไม่ค่อยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาบ่อยนัก เอาเถอะ ตัวเล็กๆแบบนี้ทำงานบ้านคงพอไหวไม่ได้ให้ไปทำงานในโรงงานนี่คงไม่เป็อะไร เอาไว้ถ้าทำไม่ไหวค่อยส่งกลับละกันไหนๆก็มาถึงนี่แล้ว
“อยู่กินที่บ้านผมส่วนเงินเดือนนี่ผมให้ได้เดือนล่ะเก้าพัน กินอยู่ที่บ้านพร้อมถ้าทำงานดีค่อยเพิ่มให้แต่ถ้าไม่ไหวส่งกลับอย่างเดียว”
“ได้ค่ะได้”
“คุณเอาเสื้อผ้ามาแล้วใช่ไหม” เขามองไปที่กระเป๋าใบย่อมของเธอ
“ค่ะไปได้เลยค่ะ” เธอรีบพูดเหมือนกลัวเขาจะเปลี่ยนใจ
“ดีผมก็ไม่อยากขับรถกลางคืน” เขาพยักหน้า“ช่วยเก็บกระเป๋าให้ผมด้วย ขอใส่เสื้อผ้าเดี๋ยว จะได้เช็กเอ้าท์ออกไปเลย”
“ค่ะๆได้ค่ะ”
สั่งอะไรก็ทำ ภูมิพยัตนึกในใจเมื่อเห็นหญิงสาววางกระเป๋าตัวเองแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเป้ของเขาออกมากับเสื้อผ้าที่แขวนไว้สองสามตัวมาพับเขามองเพลินจนลืมไปว่าตัวเองต้องไปนุ่งผ้าให้เรียบร้อย
“อ้อ! คุณชื่ออะไร”
“ไปรยาค่ะเรียกปรายก็ได้” หญิงสาวหันมายิ้มให้ “แล้วคุณละคะต้องเรียกเ้านายหรือคุณผู้ชายไหม?”
663
