คฤหาสน์หลังใหญ่วุ่นวายั้แ่เช้าตรู่ วันนี้เป็วันที่ลูกชายคนเล็กของบ้านจะเดินทางกลับมาจากต่างประเทศ คุณหนูข้าวฟ่างพึ่งจะอายุครบ 18 ปีได้ไม่นาน และตอนนี้เด็กหนุ่มก็เรียนจบไฮสคูลเป็ที่เรียบร้อย สาเหตุที่ร่างเล็กต้องเดินทางกลับไทยก็เพราะผู้ปกครองอยากให้มาเรียนต่อมหาลัยฯใกล้บ้าน
ข้าวฟ่างยืนกรานว่าเขานั้นชอบชีวิตในยุโรปมากกว่า เขามาที่นี่เพื่อขอให้ผู้ปกครองพิจารณาใหม่ เพราะร่างเล็กเริ่มติดใจอะไรบางอย่างั้แ่ที่ฮอร์โมนพลุกพล่านเข้าสู่วัยหนุ่ม ไซส์ของหนุ่มๆที่นู่นมันเต็มไม้เต็มมือไปหมด แถมยังมีให้เลือกทุกวันยิ่งกว่าเดินตลาด
ถ้าเกิดต้องกลับมาใช้ชีวิตในไทย ข้าวฟ่างเกรงว่าจะมีอะไรหลายอย่างไม่ถูกใจเขาอย่างแน่นอน
“สวัสดีครับคุณพ่อคุณแม่”
เมื่อประตูรถตู้เปิดออกก็เผยให้เห็นเด็กหนุ่มร่างบางหน้าตาจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตสดใส ริมฝีปากอวบอิ่มได้รูป แก้มทั้งสองข้างกลมป่องแต่ไม่ถึงกับอ้วนตุ้ย ข้าวฟ่างสูงเพียง 169 ซม. ผิวขาวเนียนไร้ที่ติั้แ่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าที่สวมใส่ล้วนเป็ของมียี่ห้อราคาแพงทั้งนั้น เขาเป็ลูกชายคนที่สามของบ้าน ดังนั้นจึงถูกครอบครัวตามใจทุกอย่างมาั้แ่เกิด
“กลับมาแล้วหรอลูก เดินทางเหนื่อยหรือเปล่า” ผู้เป็แม่ถามพลางกับเข้ามาโอบกอด
“นิดหน่อยครับ”
“ขึ้นไปพักผ่อนก่อนเถอะ เย็นนี้แม่มีงานเลี้ยงต้อนรับด้วยนะ”
“คุณแม่คุยกับคุณพ่อให้ฟ่างหรือยังครับ เื่เรียนต่อที่ยุโรปน่ะ”
“เื่นั้นเอาไว้ทีหลังเถอะ ไปๆ ขึ้นห้องไปอาบน้ำพักผ่อนก่อน”
แม่บ้านสามคนวิ่งกรูเข้ามาถือกระเป๋าเดินทางให้คุณหนู ร่างเล็กจำได้เพียงแม่บ้านาุโอายุเยอะเพียงคนเดียวเท่านั้น นอกนั้นเป็แม่บ้านวัยกลางคนที่น่าจะเข้ามาทำงานตอนที่เขาไปเรียนต่อต่างประเทศเมื่อสามปีที่แล้ว เมื่อมาถึงห้องนอน ข้าวฟ่างก็พบว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ทุกอย่างยังเหมือนเดิมราวกับคืนสุดท้ายที่เขาได้นอนก่อนออกจากบ้านหลังนี้ แม่บ้านสามคนช่วยกันจัดกระเป๋าเข้าตู้เสื้อผ้า จากนั้นก็เตรียมน้ำใส่อ่างให้คุณหนูได้นอนแช่
ระหว่างที่ร่างเล็กกำลังเดินสำรวจห้องนอนของตัวเอง สายตาอันเฉียบแหลมก็พลันไปเห็นชายฉกรรจ์ร่างบึกบึนกำลังถอดเสื้อให้แสงแดดยามบ่ายโลมเลียอยู่หลังสวน ร่างกายของชายคนนั้นสูงชะลูด สัดส่วนกำยำล่ำสันเป็มัดๆ เรียวขาขาวๆเดินไปยังระเบียงเพื่อมองให้ชัดขึ้น เมื่อลองใช้สายตาเพ่งเล็งดีๆ ก็พบว่าิัสีแทนเข้มของชายคนนั้นเต็มไปด้วยรอยสักรูปยันต์ต่างๆ ร่างเล็กมองชายแปลกหน้าคนนั้นอยู่นานจนแม่บ้านคนเก่าสังเกตได้
“คุณหนูมีอะไรให้ป้ารับใช้มั้ยคะ” ป้านวล แม่บ้านที่เลี้ยงข้าวฟ่างมาั้แ่เด็กถาม
“นั่นใครหรอครับ”
“ใครคะ?”
“คนที่กำลังทำสวน”
เมื่อป้านวลเดินเข้ามาหาคุณหนู เธอก็รีบแนะนำว่านั่นคือไอ้ห้าวคนสวนคนใหม่ เนื่องจากคนสวนคนเก่าแก่ชราและไม่สามารถทำงานได้อีก คุณพ่อคุณแม่เลยประกาศหาคนสวนคนใหม่ทันที ชายคนนั้นพึ่งทำงานในบ้านหลังนี้มาสามเดือน และความขยันขันแข็งไม่เกี่ยงงานก็ทำให้คุณผู้ชายรับเข้าทำงานทันที
“ให้ป้าเรียกไอ้ห้าวมาแนะนำตัวมั้ยคะ”
“ไม่เป็ไรครับ ฟ่างอยู่นี่เป็เดือน คงได้แนะนำตัวกันสักวัน”
“มันเป็คนขยันมากค่ะคุณหนู แต่การพูดการจาไม่ค่อยลื่นหูเท่าไหร่ ถ้าเกิดมันเสียมารยาท คุณหนูบอกป้าได้เลยนะคะ ป้าจะสั่งสอนมันเอง”
“ครับ ทุกคนกลับไปเตรียมงานเถอะ ฟ่างอยากพักผ่อนแล้ว”
แม่บ้านทั้งสามคนออกจากห้อง แต่ลูกชายคนเล็กยังคงยืนกอดอกอยู่ริมระเยียงเหมือนเดิม ดวงตากลมโตจ้องมองแผ่นหลังหนากว้างที่มีเม็ดเหงื่อสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยิบ มัดแขนกำยำแบกกระสอบปุ๋ยเดินไปทั่วสวน แรงขุดดินด้วยจอบหนักแน่นทุกจังหวะ ร่างสูงโปร่งทำงานตากแดดโดยไม่สะทกสะท้าน เล่นเอาลูกชายเ้าของบ้านลืมพักผ่อนเพราะเอาแต่ยืนมองคนสวนคนใหม่ทั้งวัน
351
