You are my heart รักอีกครั้ง ก็ยังเป็นเธอ [อัพทุกวัน]

        วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการอบรม ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเริ่มเรียน เมอานั่งคุยกับพิจิตราในระหว่างรอผู้สอน
        พิจิตราเป็นคนคุยสนุก มีเรื่องราวตลกมาเล่าให้เธอฟังมากมายไม่รู้จบ ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องที่ทำงาน สองสาวคุยกันจนเพลินไม่ทันสังเกตว่าวิทยากรเข้าห้องมาแล้ว
        "เห็นเขาว่าคนที่มาสอนวันนี้ ฮอตตต...ปรอทแตก โปรไฟล์เลิศ เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ชักอยากเห็นแล้วสิ"  
        "เค้าว่าเพิ่งมาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน…รู้สึกจะชื่อ..." พิจิตราหยุดพูดเมื่อรู้สึกถึงบรรยากาศในห้องที่เงียบลง
        ทั้งพิจิตราและเมอาสบตากันชั่วครู่ ก่อนที่จะหันไปมองรอบข้าง เห็นวิทยากรยืนอยู่หน้าห้อง
        วินาทีนี้ไม่ต้องรอให้เพื่อนพูดชื่อออกมา เมอาก็เห็นวิทยากรที่มาสอน คือ คุณหมออติวิชญ์!!
        "โห หล่อออร่า...กระจุยกระจายมาก เนี่ยดูสิสาวๆ ในห้องจ้องกันตรึมเลย" พิจิตราสีหน้าเคลิบเคลิ้บ ยกมือสะกิดเพื่อนสาวข้างตัว 
        คำว่า หล่อกระจุยกระจาย นี่มัน...ถือว่าเป็นคำชมใช่ไหม?
        เมอามุ่นคิ้วเล็กน้อย มอง 'ชายหนุ่มคุ้นเคย' อาการตาค้าง 
        พิจิตราเห็นอาการเพื่อนจึงหันมาแซวว่า "อย่าบอกนะว่าเมอาก็เป็นหนึ่งในแฟนคลับคุณหมอเจเจ" 
        ใช่เลย เธอเป็นยิ่งกว่าแฟนคลับเสียอีก เธอน่าจะเป็นแฟนคลับเบอร์ 1 หรือไม่ก็เป็นผู้ริเริ่มก่อตั้งคลับเสียมากกว่า 
        ...เป็นทั้งวันที่เธอเรียนไม่รู้เรื่องเลย มัวแต่เหม่อลอยมองหน้าแพทย์หนุ่มตลอดเวลา
        เหมือนหญิงสาวจะนึกถึงข้อความในหนังสือที่อ่านเมื่อวันก่อนขึ้นมาได้
        'เอ...สรุปว่าเจเจเสียงทุ้มไหมนะ' คิดดังนั้นแล้วก็เงี่ยหูฟังน้ำเสียงคนสอนอย่างตั้งใจ
       อืม... เสียงทุ้มจริงๆ ด้วย!
        ถ้าบุคคลภายนอกเห็นท่าทีจริงจังของหญิงสาว จะต้องคิดว่าเมอาเป็นคนที่ตั้งใจเรียนสุดๆ เป็นแน่

***                ช่วงพักเบรค 15 นาที เมอาเดินมาเข้าห้องน้ำ ขณะกำลังทำธุระในห้องน้ำ ได้ยินเสียงคนคุยกัน แต่เธอไม่ได้ใส่ใจมากนัก
        "เพื่อนเราเป็นพยาบาลที่นี่ เขาเล่าให้ฟังว่าคุณหมอที่มาสอนวันนี้เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ"
        เฮ้อ ข่าวลือส่วนมากมักมีแหล่งข่าวมาจากห้องน้ำ! เมอาได้แต่คิดในใจ
        'เขาเล่าว่า' เป็นประโยคสุดคลาสสิคเวลาจะเริ่มนินทาอะไรสักอย่าง 
        ว่าแต่...หมอที่สอนวันนี้ เจเจ นี่นา!
        เมอากำลังจะเปิดประตูห้องน้ำออก มือขวาชะงักค้างในท่าเอื้อมจับสลักประตู เธอพยายามยืนให้นิ่งเงียบที่สุด เงี่ยหูฟังบทสนทนาข้างนอก
        โธ่! ทำไมถึงหยุดคุยกันล่ะ! นี่ถ้าเอาหูแนบประตูได้เธอคงจะทำไปแล้ว 
        "แต่...น่าจะมีเมียและลูกแล้ว" ผู้หญิงคนแรกพูด ต่อ
        'ห๋า! มีแฟนและลูกแล้ว' เมอาตกใจ ตาโต ไม่จริง! นี่ ฉันมาช้าไปรึ?
        "น่าเสียดายนะ แต่รู้ได้ไงว่ามีเมีย มีลูกแล้ว" เสียงเล็กๆ ของหญิงสาวถาม
        "หลายวันก่อนมีคนเห็นผู้หญิงอุ้มเด็กมารอคุณหมอตอนเลิกงาน ผู้หญิงเนี่ยอย่างสวยเช้งเลย" 
        "อาจเป็นแค่คนรู้จัก ไม่ใช่แฟนกันก็ได้" 
        'ใช่ๆ อาจจะไม่ใช่แฟนกันก็ได้' เมอาพยักหน้าจริงจังและพึมพำในใจ
        "คิดว่าแฟนกันแหละ สัปดาห์ก่อนแม่บ้านยังพูดให้ฟังอยู่เลยว่า คุณหมอเจเจถามหาร้านซักรีด…"
        "เดี๋ยวก่อนนะ ฉันเริ่มงง มันเกี่ยวอะไรกับร้านซักรีด" น้ำเสียงแสดงความสงสัย
        "ก็งี้นะ...แม่บ้านบังเอิญแอบเห็นเสื้อกาวน์ของคุณหมอเลอะรอยลิปสติก" คนเล่าเรื่องพูดเน้นเสียงในตอนท้าย
        "รู้แล้วเหยียบไว้เลยนะ คุณหมอที่ดูท่าทีสุภาพก็อาจจะเร่าร้อนได้มากกว่าที่คิด"
        ในหัวสมองของเมอาอื้ออึง มีคำพูดบางคำวนเวียนอยู่ในหัว           
        สัปดาห์ก่อน...เสื้อกาวน์...รอยลิปสติก...เร่าร้อน
        โอ้ อย่าบอกนะว่า...
        เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เมอาที่แอบฟังสะดุ้งโหยงอยู่ในห้องน้ำ ทำให้กระเป๋าถือที่สะพายไว้ชนกับขอบประตูเกิดเสียงขึ้น
        แกร็ก...
        "เสียงอะไรน่ะ"             "ยังมีคนอยู่ในห้องน้ำหรือ" 

         เมอายืนนิ่งค้างเป็นหินอยู่นาน สมองโล่งขาวโพลน หลั่งน้ำตาขอโทษเจเจอยู่ในใจ
        ข่าวลือบ้าๆ นี่มันไปไกลจริงๆ 
        รอจนกระทั่งเสียงด้านนอกเงียบหายไป เมอาจึงค่อยๆ เดินออกมาจากห้องน้ำ