ฉันก็หวังว่าจะเปลี่ยนความคิดของยัยรุ่นน้องคนนี้ได้อยู่นะ ทำไมถึงคิดว่าคนอื่นจะไม่ได้้าตัวเอง ทุกคนมีคุณค่าในตัวเองหมด แล้วถ้าไม่มีใคร้าแล้วเค้าจะเลี้ยงจะซื้ออะไรที่ราคาโคตรจะแพงให้ทำไมกัน
“รุ่นพี่..้า ฉันหรอ นึกว่ารุ่นพี่จะรำคาญฉันซะอีกนะ”
“อืออ...วันนี้ฉันน่ะนะ พอคิดว่าวันนี้เธอจะไม่มาโรงเรียน ฉันนี่โคตรจะดีใจเลย แต่อีกใจหนึ่งมันก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองขาดอะไรบางอย่างในชีวิตไป เมื่อไม่มีเสียงเธอเข้ามาคอยปั่นประสาทฉัน ถึงเราจะพึ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มผูกพันกับเธอมากขึ้นแล้วอ่ะ ขาดเธอไปสักคนชีวิตฉันก็เหมือนขาดอะไรสักอย่างไป”
ยื่นมือตัวเองไปจับมืออีกฝ่ายแล้วส่งยิ้มให้กำลังใจบางๆ
“แล้วก็นะ ไม่มีใครเค้าที่ไม่้าเธอหรอก ทุกคน้าเธอหมดนั่นแหละ เพียงแต่ว่าทุกคนเค้าจะแสดงออกมาต่างกันเท่านั้นเอง อย่ามองทุกคนไปในทางลบซะหมด เราต้องดูทุกทาค่อยจะรู้ว่าเค้าเป็ยังไง ไม่ใช่ดูแค่ทางเดียวแล้วก็ตัดสินเค้าเลยว่าเค้าเป็คนแบบไหน”
“แล้วรุ่นพี่ล่ะ คิดว่าฉันเป็คนยังไง”
พูดจบก็รีบกินโจ๊กในถ้วยแล้วก็รอฟังคำตอบไป
“อือออ..แรกๆก็กวนๆหน่อย จู้จี้จุกจิก..เอาแค่ทักท้วงการแต่งกายของคนอื่น”
“ทำไงได้..ก็มันเป็หน้าที่นี่นา”
“แต่ก็ขอบคุณนะที่เอากระโปรงมาเปลี่ยนให้ทุกวัน ทั้งที่รู้ว่าฉันตั้งใจใส่มา”
“ก็แบบ..คนมันชอบั้แ่วันแรกที่เห็นแล้วอ่ะ แล้วยังกลับกลายมาเป็คู่หมั้นกันอีกอ่ะ แล้วก็ไม่เคยจีบใครมาก่อนด้วย มีแต่คนอื่นเข้ามาจีบก่อน ก็เลยไม่รู้จะเริ่มจีบยังไงดี นี่ลองกินชามนี้ดูดิ รับลองได้เลยว่าจะติดใจ เอาหัวเป็ประกันได้เลย”
สไลด์ถ้วยชามไปฝั่งนัทธมน
“เธอสั่งมากินเองนิ่ เธอก็กินเถอะ”
“ที่จริงก็ตั้งใจสั่งมาให้นั่นแหละ”
นัทธมนนั่งชั่งใจว่างจะทานดีหรือไม่ แต่ไม่นานก็ตักขึ้นมาลองทานดู เพราะไม่อยากหักล้างน้ำใจของอีกฝ่าย
“หื้มม!! อร่อยดีนี่นา..”
“เห็นมั้ย บอกแล้วไง”
“สั่งกลับบ้านด้วยได้มั้ยอ่ะ”
“ได้สิ! จะเอากี่ถุงเดี๋ยวสั่งให้..”
“สอง”
“โอเค..!!”
พิชญาลุกขึ้นจากที่เดินไปสั่งโจ๊กให้กับนัทธมนแล้วเดินกลับมานั่งที่อีกครั้ง
เราสองคนนั่งทานโจ๊กด้วยกันสักพักหนึ่งจนหมด เราสองคนก็พากันกลับ และระหว่างทางยัยรุ่นน้องคนนี้ก็เกิดพูดขึ้นมาว่า
“ฉันน่ะนะ คิดว่าตัวเองยังไม่ดีพอที่จะรักรุ่นพี่หรอก แล้วก็ไม่ดีพอที่จะให้รู้พี่รักฉันได้ด้วย เพราะงั้นฉันยังต้องปรับปรุงแก้ไขตัวเองให้มันดีและคู่ควรพอที่จะรักหรือให้รุ่นพี่รักฉัน”
“ทำไมถึงคิดว่าตัวเองไม่ดีล่ะ..”
นัทธมนกล่าวถามกลับอย่างสงสัย
“ก็ฉันทำสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดว่าฉันจะทำเอาไว้เยอะเลยแหละ และฉันก็กำลังจะเลิกทำมันแล้ว”
“เธอทำอะไร บอกได้รึเปล่า..”
“..............!!”
พิชญาเงียบไม่ตอบอะไรกลับไป
“ถ้าบอกไม่ได้ก็ไม่เป็ไร ถ้าอยากรู้มาเดี๋ยวจะหาว่าเสือกอีก”
“.......ที่จริงงงง!! มันเป็เื่ที่เหี้ยมากๆไปเลยแหละ เหี้ยแบบ..เหี้ยสุดๆเลยด้วย อยากรู้มั้ยล่ะเื่ไร”
“ไม่ต้องหรอก มันเื่ของเธอนี่นา ฉันไม่อยากก้าวก่ายหรอก”
“คิดว่าฉันจะทำได้ป้ะ”
“ถ้าตั้งใจจะทำก็ทำได้อยู่แล้วแหละ”
“คิดว่างั้นหรอ แต่มันคือเื่ที่รุ่นพี่โดนตบเมื่อเทอมก่อนนะ”
“เอ่อะะ..! เื่ผู้ญิงคนนั้นที่บอกว่าเป็เมียเธอ”
“เน่...!! มันเป็เซ็กส์แบบไม่ผูกพันธ์ ยัยนั่นต่างหากที่ไม่ทำตามข้อตกลงน่ะ”
“ก็คงจะได้หลายคนล่ะสิท่า..แต่ก็นะ มันก็เป็เื่ปกติของวัยรุ่นที่จะมีอารมณ์ความ้าเป็ธรรมดา แล้วทำไมถึงคิดจะหยุดล่ะ”
“ก็บอกแล้วไง ก็เพราะรุ่นพี่ไง..รุ่นพี่คนเดียวเลย ที่ผ่านมาฉันทำประชดชีวิตมาตลอด แต่พอมาตอนนี้แล้ว ฉันควรจะหยุดเพื่อใครสักคน ไม่งั้นชีวิตฉันก็คงจะยับเยินเพราะตัวเอง ขอบคุณนะที่มึงลงสมัครประธานนักเรียน .......แต่ไม่สิ! ต้องขอบคุณตัวเองที่ชักใยอยู่เื้ัการลงสมัครประธานนักเรียนของมัน”
ยิ้มกลุ้มกลิ่น
“เห้อะะ..! มีด้วยหรอแบบเนี้ย น้องที่เป็ประธานก็ออกจะเก่งและฉลาดอยู่นี่นา”
“เห้อะๆๆ เก่งเชี้ยไรล่ะ นี่!! ที่เก่งจริงนี่..นั่งขับรถอยู่ตรงนี้”
“แล้วไมไม่ลงสมัครเอง”
“ไม่อ่ะ!! ชอบชักใยมากกว่า..”
“หลงตัวเองเกินไปแล้วป้ะ แล้วนี่เธอคงจะไม่ใช่การเข้าหาฉันเพราะเื่เซ็กส์หรอกนะ”
“เปล่า..ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้น กับรุ่นพี่อ่ะนะ ไม่มีคำว่าเซ็กส์ในหัวเลย ถึงบ้านรุ่นพี่ละ ฉันขอส่งแค่หน้าบ้านนะคงไม่ว่ากัน”
“อื้ออ..!! ขอบคุณนะที่มาส่ง..อ่ะนี่! ของขวัญวันเกิด..”
“อะ..อะ อะไรหรอ”
พูดแบบติดๆขัดๆ
“เปิดดูเดี๋ยวก็รู้เองแหละ”
“ขอบคุณค่ะ ขอเปิดดูตอนนี้เลยได้ป้ะ”
“ไม่ได้..! ไปเปิดดูที่บ้านเธอสิ”
“อ๋าาาา..ก็ด้ะ เดี๋ยวเปิดดูที่บ้าน..”
นัทธมนส่งยิ้มให้พิชญาเมื่อเธอตบปากรับคำ
“นี่!! ก่อนที่จะแยกกัน..ขอถามไรหน่อยสิ เธอ....อยู่เพศไหนหรอ”
“อยากรู้หรอ..อัลฟ่าแหละ ฉันเป็เพศอัลฟ่า..”
เมื่อเธอได้ฟังคำตอบเธอก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมาว่า
“ขับรถ.กลับบ้านดีๆนะ”
พอพูดจบก็ลงจากรถแล้วปิดประตูก่อนที่จะเดินเข้าบ้านตัวเอง แล้วพิชญาก็ขับรถออกไปพรางคิดในใจไปด้วยว่า
“ที่ฉันบอกว่าเหี้ยน่ะ ฉันหมายถึงตัวเองไปเอากับแม่เลี้ยงต่างหากล่ะ ฉันทำผิดมามากพอแล้ว ตอนนี้อยากเลิกมันเพื่อใครสักคนบ้าง”
.
.
“อัลฟ่าหรอ..”
ยืนพูดบอกกับตัวเองอยู่หลังประตูรั้วบ้าน
“อ้าาาห์ กูนึกว่ากูจะได้ตีฉิ่งแล้วโว้ยยยย...”
พูดจบก็รีบสาวเท้าเดินเข้าไปในบ้าน
“แต่ว่า..”
หยุดยื่นอยู่กับที่ดังกับว่าพึ่งฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“แล้วกูอยู่เพศไหนวะ อาการยังไม่แสดงออกหรือบ่งบอกด้วยซ้ำ...........ถ้าเป็โอเมก้า ก็มีคู่ได้แค่คนเดียวสิถ้าพลาดไปเสียท่าให้มัน ในขณะที่มันสามารถมีคู่ได้ตั้งหลายคนอ่ะ ขอเหอะ..ขออย่าได้เป็โอเมก้าเลย ขอเป็อัลฟ่าหรือเบต้าก็ได้..ขอสองอย่างนี้พอ”
ยืนประสานมือขอโชคชะตาชีวิตตัวเองกับสิ่งที่ไม่มีตัวตนก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าบ้านไป
อันที่จริงแล้วฉันน่ะยื่นอยู่ตรงนั้นตั้งเกือบสิบนาทีเลยนะก่อนจะเดินเข้าบ้าน
พอมาถึงตอนเช้าปุ๊ปยัยนั่นมันก็มาตามที่บอกเอาไว้เมื่อคืนจริงๆ แต่ก็นะตอนนั้นฉันยังไม่ตื่น แต่แม่ฉันก็ดันบ้าจี้ให้มันขึ้นมาปลุกฉันถึงห้อง
“ขออนุญาตน้าา..รุ่นเพ่.....!! เข้าไปล่ะน้าา..”
เดินเข้าไปในห้อง
“อุ้ยย..!! เชี้ย!! ผู้หญิงอะไรนอนท่าแบบนั้นวะนั่น..”
พิชญาอุทานออกมากับภาพที่เห็นอยู่ข้างหน้าตัวเอง
นัทธมนนอนหลับหัวกลับหางหันหัวไปทางใต้เตียง แขนข้างนึงชี้ขึ้นข้างบนจนเลยขอบเตียง ขาข้างนึงเหยียดตรงข้างนึงพับขึ้น
เธอค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของพิชญา
“อื้ออ..ว้ายย! ยัยบ้า..เธอเข้ามาในห้องฉันได้ไง”
“แม่พี่บอกให้ฉันขึ้นมาปลุกอ่ะ”
“แล้วมาทำไม”
“ลืมแล้วหรอเรานัดอะไรกันไว้..”
“อะไร..”
“ก็จะสอนขับรถไง”
“อ่ออ..! จริงด้วยสิ แล้ววันนี้เธอไม่ต้องซ้อมเด็กรึไง”
“ไม่อ่ะ! จันทร์นี้ก็กีฬาสีแล้ว ให้พวกมันซ้อมกันเองไป..”
“อื้ออ...ออกไปก่อน”
“ได้..! เดี๋ยวไปรอข้างล่าง”
เดินออกไปจากห้อง
“เฮ้ออ!! แม่นะแม่..”
ทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งพร้อมหลับตาลงนอนต่อ
“ไฟไหม้ๆๆ”
พิชญาเปิดประตูเข้ามาในห้องอีกครั้งแล้วร้องเสียงดัง
“ไหนๆๆ”
นัทธมนรีบดีดตัวขึ้นมาจากที่นอน
“ล้อเล่น..”
พิชญายิ้มออกมาเมื่อหลอกนัทธมนได้
“ยัยบ้านี่..โอ้ยย!!”
“ฮ่าๆๆ ไม่กวนแล้วๆ..ถ้าเหนื่อยก็นอนพักเถอะ เดี๋ยวค่อยหัดอาทิตย์ละกัน”
หันหลังกลับและกำลังจะเดินออกไป
“นี่..!!”
“หืมม..”
หันกลับไปหาและรอฟังสิ่งที่นัทธมนจะพูด
“พาไปที่ๆนึงหน่อยดิ”
“ที่ไหน..”
“ไม่บอก..เดี๋ยวถึงก็รู้เองแหละ”
“ได้..!! รีบอาบน้ำเดี๋ยวฉันลงไปรอรุ่นพี่ด้านล่าง..”
เดินออกไปจากห้องหลังจากที่กล่าวจบ แล้วนัทธมนก็ลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเดินไปอาบน้ำในทันที
20 นาทีต่อมา..
“แม่คะ นัทไปต่างจังหวัดนะคะ”
“เดี๋ยวๆๆรุ่นพี่..ต่างจังหวัดหรอ”
“เมื่อกี้บอกแม่ว่าจะไปต่างจังหวัดหรอ ไหนน้องบอกแม่ว่าจะพาแกไปฝึกขับรถไม่ใช่รึไง”
“ใช่ค่ะ! แต่นัทขอให้ยัยย..น้องเอิร์ทพาไป”
“รบกวนน้องเกินไปแล้วนะ”
“ก็เค้าอาสาเองอ่ะ”
“ใช่ค่ะ เอิร์ทอาสาเอง“
“เห็นมั้ยคะ”
“ถ้างั้นก็ได้..ไปก็ไป แล้วจะไปทำไมต่างจังหวัด”
“เปล่าหรอกค่ะ แค่อยากลองไปดู..”
.
.
.
.
“ขับรถไปต่างจังหวัดนี้นี่มันโคตรไกลและนานเลยน้าา..เดี๋ยวดูทางที่ไม่ค่อยมีรถขับหน่อยละกัน จะให้ลองหัดขับเพราะถ้ายังมีรถเยอะแบบนี้นะ มีหวังขับชนเค้าแน่ๆ ี้เีชดใช้ค่าเสียหาย ทั้งยังต้องจ่ายเงินซ่อมรถเองอีก”
“อืออ..!! นี่ถ้าถึงจังหวัดนั้นแล้วให้บอกนะ เดี๋ยวจะพาไปที่นั่นเอง”
“รู้จักหรอ เคยไปแล้วหรอ..”
“อืออ..ถึงแล้วบอกด้วย จะนอนรอ..”
กล่าวจบก็เองเบาะรถเล็กน้อยแล้วหลับตาลง
“ย่าๆ ได้ไงอ่ะ ทิ้งกันกลับเฉยเลยอ่ะ เดี๋ยวแม่ก็กลับรถซะเลย”
“ก็ลองดูสิ! จะไม่ให้จีบเลยคอยดู..”
“จ้าๆ ขู่จังเลยนะ”
.
.
2 ชั่วโมงต่อมา..
“นี่รุ่นพี่..ตื่นได้แล้วนะถึงแล้ว”
“ถึงแล้วหรอ”
นัทธมนมองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง
“เร็วจัง”
“เร็วเฮ..อะไรกันเล่า นี่มันผ่านมาสองชั่วโมงแล้วเนี่ย นี่ดีนะที่ไม่มีด่านตรวจ ไม่งั้นโดนจับความเร็วแน่..”
“ขับมาเท่าไหร่..”
“เหยียบมา200 เกินมาตรฐานความที่กำหนดไว้นิสนึง”
“นิดนึงเหี้ยไรล่ะ นี่กูรอดมาได้ไงวะเนี่ย เหยียบเอาซะขนาดนี้ ไม่น่าล่ะทำไมรู้สึกว่าใจมันสั่นเต้นเร็วผิดปกติ”
“แรงอ่ะ ฉันอุตส่าห์ไม่พูดคำว่าเหี้ยนี้แล้วนะ แต่รุ่นพี่ดันพูดอ่ะ”
“ก็มันน่ามั้ยล่ะห๊ะ”
“รอดมาได้ก็แล้วกัน อ่ะ! มาเปลี่ยนกันขับ..”
“เอาไว้ใกล้ไร่ก่อนแล้วค่อยขับดีกว่า”
“เมื่อกี้พูดว่าไร่หรอ”
“ใช่ไร่..”
“ไร่อะไร..”
“ไม่บอก.....ถึงก่อนเดี๋ยวรู้เอง ขับไปนะเดี๋ยวฉันบอกทางเอง อ่าาา..ในจีพีเอสบอกว่าขับจากตรงนี้ตรงไปอีกห้ากิโล ไม่ต้องแล้วนะ”
พิชญาขับรถไปตามที่นัทธมนบอก
“หวังว่าคงจะไม่ใช่มี่นั่นนะ”
ครุ่นคิดในใจแต่ก็ยังขับไปอีกเรื่อยๆนัทธมนก็คอยบอกทางไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาถึงแต่นัทธมนก็ไม่ยอมมาขับจนสุดท้ายก็ขับมาถึงจุดหมายปลายทางในที่สุด
“ไร่องุ่น..”
“เยสส..ใช่แล้ว ไร่องุ่น..ที่นี่เป็ไร่องุ่นที่ปลูกแบบออแกนิคด้วยนะ”
“กลับเหอะ”
“จะกลับได้ไง เรามาถึงที่แล้วนะ”
“ฉันไม่อยากเข้าไป..”
“ทำไมไม่อยากเข้าไปล่ะ นี่ก็แค่ไร่องุ่น..”
“โอเคได้..!! ถ้าไม่กลับก็มาเปลี่ยนขับเข้าไป ถ้าไม่ก็กลับ..”
“ขับก็ได้..”
เปิดประตูลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ ส่วนพิชญาก็ข้ามไปนั่งฝั่งคนนั่งแล้วนัทธมนก็ขึ้นไปนั่งฝั่งคนขับ
“ถ้าขืนขับไปชนต้นองุ่นเข้าจะทำไงเล่า..”
“ชนก็ชนไปสิ อย่างน้อยก็ซ่อมแค่รถไม่ต้องจ่ายค่าเสียหายหรอก”
“พูดงี้ได้ไงเล่า..นี่รถเธอเองแท้ๆเลยนะ อีกอย่างนึง..พูดอย่างกับว่าตัวเองเป็เ้าของสวนที่นี่ซะเองอ่ะ”
“นี่ไร้องุ่นม้าฉันเอง..”
1K
