ตอนที่ 19 เดินตามพี่ฮันย่อมมีเนื้อกิน
“อย่าลืมข้าด้วยนะท่านพี่ฮัน ! ” พอฉีโตวได้ยินว่าพวกเขาอาจจะได้กินเนื้อ เขาก็ะโโลดเต้นไปรอบ ๆ จ้าวฮันอย่างดีใจ
จ้าวฮันหยิกแก้มของเด็กน้อยแล้วยิ้มกว้างออกมา“แน่นอน ! ข้าไม่เคยทิ้งฉีโตวของเราอยู่แล้ว ! ”
“ท่านพี่ฮัน เหตุใดท่านชอบทำเหมือนพี่สามเล่า? ท่านพี่ทั้งสองคนชอบหยิกแก้มข้าโดยไม่ขออนุญาต” ฉีโตวทำหน้าบึ้งแล้ววิ่งหนีจากจ้าวฮันเด็กน้อยจับแก้มสองข้างของตัวเองเอาไว้ด้วยสีหน้าเคือง ๆ
นางหลิวมองดูลูก ๆ หยอกเล่นกัน นางจึงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเพื่อดูเวลา “พวกเ้าไปเล่นกันเถอะ แม่ยังซักผ้ามิเสร็จต้องกลับไปที่ลำธารก่อน อย่าเล่นกันเพลินจนหมดแรงล่ะ แล้วกลับบ้านไปกินข้าวเย็นด้วยเข้าใจหรือไม่? ”
การกินอาหาร 3มื้อต่อวันเริ่มหลังจากการขึ้นครองราชย์ของฮ่องเต้องค์แรกในราชวงศ์นี้หลายสิบปีผ่านไปการกินอาหารเช้า กลางวัน เย็นกลายเป็ธรรมเนียมของพวกชนชั้นสูงและในร้านอาหารใหญ่ๆ ไปเสียแล้ว แต่ชาวบ้านส่วนใหญ่ยังยึดติดกับการกินอาหาร 2 มื้อต่อวันอยู่คือตอนเช้ากับตอนเย็น ความเป็จริงก็คือพวกเขาไม่สามารถกินบ่อยกว่านี้ได้นี่เป็สิ่งที่หยูเสี่ยวเฉารู้สึกว่าเป็ปัญหามากกว่า
“ท่านแม่มิต้องห่วง ข้าจะคอยดูแลน้อง ๆ เองขอรับ! ” หยูฮังสัญญา แม้ว่าเขาจะอยากตามพี่ฮันไปตรวจกับดักแต่เขาก็ยังจำได้ว่าพวกเขามีหน้าที่เก็บฟืน
เขาเพิ่งรู้จากเสี่ยวเหลียนว่าย่าของพวกเขาอาละวาดเมื่อไม่เห็นเขาในตอนเช้าเพื่อให้ย่าสงบลง แม่กับน้องของเขาจึงต้องทำงานบ้านให้มากขึ้น
จ้าวฮันรู้สถานการณ์ของพี่น้องกลุ่มนี้ดีเขาหันไปหาเสี่ยวเฉากับฉีโตวแล้วกวักมือเรียกให้ทั้งสองตามเขาเข้าไป
“พวกเ้าอยากตามข้าไปตรวจกับดักหรือไม่ ?”
“อยากสิอยาก ! ” ฉีโตวที่ยังเป็เด็กน้อยตอบตกลงทันทีโดยมิได้คิด
หยูเสี่ยวเฉารู้สึกผิดเมื่อเห็นพี่สาวกับพี่ชายทำงานหนักเมื่อหยูเสี่ยวเหลียนเห็นนางลังเลจึงยิ้มแล้วพูดว่า “น้องสาม ตอนนี้เ้ายังไม่แข็งแรงคิดว่าจะช่วยพวกเราได้หรือไง ? เ้าอย่ากวนจะดีกว่าอยู่ที่นี่ก็มีแต่จะสร้างปัญหาให้กับพวกเรา ! ”
“พี่สาม ตอนลงเขามาเราก็ค่อยช่วยพี่ใหญ่กับพี่สองเก็บฟืนก็ได้นี่! ” ฉีโตวเป็เด็กฉลาด เขาหาข้ออ้างมาเกลี้ยกล่อมพี่สาวได้อย่างรวดเร็ว
ชาติก่อนหยูเสี่ยวเฉาอาศัยอยู่ในพื้นที่ราบนางจึงไม่เคยล่าสัตว์ในูเามาก่อน ในเมื่อตอนนี้นางมีโอกาสที่ แล้ว นางจึงไม่อาจต้านความอยากรู้อยากเห็นได้หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง นางก็ได้ตัดสินใจตามเด็กชายทั้งสองคนไป “พี่ใหญ่เสี่ยวเหลียน ข้าสัญญาว่าจะกลับมาให้เร็ว แล้วข้าจะมาช่วยท่านพี่ทันทีหลังจากที่ลงจากเขามานะเ้าคะ”กับดักที่จ้าวฮันวางเอาไว้อยู่ตามแนวรอบนอกเทือกเขาห่างจากป่าลึกที่มีสัตว์ดุร้ายอาศัยอยู่แม้แต่สัตว์ใหญ่ ๆ ก็หายากในบริเวณนี้ เขาถึงได้ไม่กังวลกับการพาเด็กเล็กสองคนนี้ไปด้วย
ตอนนี้ยังอยู่ในฤดูร้อน อากาศข้างนอกจึงร้อนเปรี้ยงจนแทบไหม้โดยเฉพาะในพื้นที่โล่งแต่ภายใต้ร่มเงาของป่านั้นเย็นจนเกือบจะเหมือนกับฤดูใบไม้ร่วง สายลมเย็นที่พัดมานั้นทำให้รู้สึกเย็นสบายหลังจากที่เหงื่อออกมาตลอดทั้งเช้า หยูเสี่ยวเฉาเริ่มคิดว่านี่น่าจะเป็สถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับหลบหนีจากอากาศร้อน
“ระวังเสี่ยวเฉา ! มีกับดักอยู่ตรงหน้าเ้า ระวังอย่าได้เดินเข้าไปไกล้เป็อันขาด ! ” จ้าวฮันเตือน เขาสังเกตว่าเด็กหญิงกำลังมองไปรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและไม่ได้สนใจมองพื้นที่จะเหยียบเลย นางเดินมิมองพื้นได้เยี่ยงไรในสภาพแวดล้อมที่อันตรายเช่นนี้?
กับดัก ?หยูเสี่ยวเฉาก้มดูพื้นอย่างระมัดระวังมากขึ้น แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่ามีจุดหนึ่งบนพื้นที่ดูแตกต่างจากบริเวณอื่นนางต้องยอมรับว่าพี่จ้าวคนนี้ค่อนข้างเก่งมากเสียทีเดียว ถ้านางไม่ได้มองให้ดี ๆ นางคงหากับดักไม่เจอ
“ท่านพี่ฮันมิกลัวรึเ้าคะ ว่าจะมีคนได้รับาเ็จากกับดักของท่าน? คนอื่น ๆ ก็ผ่านทางนี้ด้วยมิใช่รึเ้าคะ ? ” หยูเสี่ยวเฉาถามด้วยสีหน้าเป็กังวล
ฉีโตวหัวเราะคิกคักแล้วพูดแทรกขึ้นว่า“พี่สาม นอกจากท่านพี่แล้ว คนทั้งหมู่บ้านเขารู้จักเครื่องหมายที่ตระกูลจ้าวใช้บนกับดักกันหมดแล้วขอรับเด็กสามขวบยังรู้เลยว่าต้องมองหาสิ่งใด ดูเชือกที่ผูกปมไว้ตรงนั้นสิถ้าเห็นเ้านี่เข้าก็หมายความว่ามีกับดักอยู่ใกล้ ๆ และท่านพี่ต้องระวังตัวเอาไว้ด้วย! ”
ตอนนั้นเองหยูเสี่ยวเฉาถึงได้สังเกตเห็นว่ามีเชือกหญ้าผูกเป็ปมแบบพิเศษเอาไว้บนต้นไม้ใกล้ๆ นางถูจมูกอย่างขัดเขินแก้เก้อ
จ้าวฮันช่วยเปลี่ยนหัวข้อสนทนาให้นาง“ดูเหมือนยังมิมีตัวอะไรมาติดกับดักอันนี้ ไปดูอันอื่นกันต่อเถอะ เสี่ยวเฉา ถ้าหากว่าเ้าเริ่มเหนื่อยแล้วก็บอกข้าได้นะมิต้องเกรงใจ”
หยูเสี่ยวเฉารับคำแล้วเดินตามจ้าวฮันไปติดๆ ทั้งสามคนเข้าไปในป่าลึกมากขึ้น ยิ่งเดินเข้าไปลึก แสงก็ยิ่งน้อยลงพุ่มไม้เริ่มหนาตาระเกะระกะมากขึ้น โชคดีที่ยังมีทางเดินในป่าอยู่พวกเขาจึงไม่ต้องเดินฝ่าพุ่มไม้ใบหญ้ากันมากเกินไปนัก
ฉีโตวเอากิ่งไม้ยาว ๆ มาหวดพุ่มไม้ไปเรื่อยๆ ไม่เพียงแต่จะช่วยไล่งูแล้วยังทำให้ไก่ฟ้าที่ซ่อนอยู่ใจนวิ่งออกมายังที่โล่งได้อีกด้วย
“รอประเดี๋ยวก่อน”จ้าวฮันเรียกแล้วก็สั่งให้สองพี่น้องรออยู่กับที่ ส่วนเขาได้หายตัวเข้าไปในพุ่มไม้ใกล้ๆ
ป่าในูเามีต้นไม้ขึ้นหนาแน่นกิ่งไม้ไขว้กันไปมาบดบังแสงอาทิตย์เพื่อไม่ให้ส่องลงมายังพื้น ลำแสงเล็ก ๆ บางจุดก็ลอดผ่านรอยแยกลงมาได้ตอนนี้มีลำแสงอยู่สองอันที่ช่วยส่องบริเวณป่าเล็ก ๆ ตรงนี้ให้สว่างขึ้น เหนือหัวพวกเขามีนกกางปีกบินออกไปพร้อมกับส่งเสียงร้องอย่างรื่นเริงเด็กสองคนสังเกตเห็นพุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกลเริ่มสั่นราวกับมีบางอย่างกำลังเดินผ่านมา...
“พี่สาม...ท่านพี่กลัวหรือไม่ ? ”ฉีโตวน้อยถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ เขารีบวิ่งเข้ามาหานางและพยายามดึงมือนางให้วิ่งดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความกลัวขณะมองสำรวจพื้นที่รอบ ๆ
หยูเสี่ยวเฉาจึงแกล้งล้อเขา “เ้าเด็กขี้ขลาด! ท่านพี่ฮันก็บอกแล้วมิใช่รึ ? ว่าเราอยู่เพียงแค่เขตรอบนอกของป่าลึกพวกสัตว์ตัวใหญ่ ๆ คงไม่มาที่นี่เป็แน่ ยิ่งพวกตัวใหญ่ ๆ และดุร้ายน่ะคงมิเจอบริเวณนี้หรอก! ไหนบอกว่าจะปกป้องพี่สาวมิใช่รึ เหตุใดถึงกลัวเสียเองเล่า ?”
ฉีโตวปล่อยมือนางทันที เขาเริ่มรู้สึกอายและเริ่มฉีกหญ้าในมือเล่นพร้อมกับพึมพำเบาๆ “ พอข้าโตขึ้น ข้าจะปกป้องพี่สามเอง อ๊ะ ! ดูสิ ท่านพี่ฮันกลับมาแล้ว! ”
เสี่ยวเฉาหันหน้าไปทางที่จ้าวฮันจากไปเมื่อครู่พุ่มไม้ส่งเสียงใบไม้เสียดสีกันเล็กน้อย แล้วร่างสูงของจ้าวฮันก็โผล่ออกมา “ดูสิว่าข้าได้อะไรมา! พวกเ้าสองคนคิดว่ามันคืออะไร ? ”เด็กหนุ่มถามขณะแกว่งของบางอย่างตรงหน้าเด็กน้อยทั้งสอง
ฉีโตวะโแล้วะโเสียงดังก้องไปทั่วทั้งป่า“ไข่ไก่ฟ้า ! พี่สาม ท่านพี่ฮันได้ไข่ไก่ฟ้ามาด้วยล่ะ! อร่อยมากเลยนะพี่สาม มันช่วยทำให้ร่างกายแข็งแรงด้วย ! ”
“อ่ะ เอาไปสิ ประเดี๋ยวพวกเราค่อยทำไข่กินด้วยกัน! ” จ้าวฮันยิ้มกว้างพร้อมกับวางไข่ 5 ฟองลงในมือของสองพี่น้องหลังจากนั้นเขาก็นำทางต่อ
กับดักทุกอันที่เขาวางไว้ก่อนหน้านี้อยู่ในพุ่มไม้หนาบางครั้งเด็กหนุ่มจึงต้องเดินออกนอกเส้นทางเพื่อตรวจสอบกับดักของเขาแล้วให้สองพี่น้องรออยู่บนทางเดิน หลังจากใช้เวลาไปราว ๆ 1 ชั่วยามเพื่อตรวจสอบกับดักไป10 กว่าจุด เสี่ยวเฉาก็เริ่มรู้สึกเหนื่อย
โชคดีที่พวกเขาไม่ต้องกลับมือเปล่า กับดักอันหนึ่งจับกระต่ายป่าตัวหนึ่งเอาไว้ได้และจ้าวฮันเองก็ยิงนกเขาตัวอ้วนจ้ำม่ำได้อีกหนึ่งตัว
“พวกเ้าคงเหนื่อยกันแล้วพนันเลยว่าต้องหิวด้วยเป็แน่ ข้ารู้ที่ดี ๆ ให้พวกเราหยุดพักทำอาหารกินกันด้วยล่ะ”จ้าวฮันคอยจับตาดูสองพี่น้องตลอดการเดินทาง
ฉีโตวน่ะไม่เป็ไรเขาใช้เวลาส่วนใหญ่วิ่งเล่นไปทั่วกับเด็กคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านจึงมีพลังงานล้นเหลือทีเดียว ซึ่งตรงข้ามกับหยูเสี่ยวเฉาที่มีร่างกายอ่อนแอความแตกต่างของทั้งสองคนมิใช่เื่น่าแปลกใจ สำหรับคนที่เกิดมาป่วยอยู่ตลอดอย่างเสี่ยวเฉานั้นสามารถเดินบนเส้นทางูเามาได้นานถึงเพียงนี้ก็เป็เื่ปาฏิหาริย์มากแล้ว
จ้าวฮันรู้จักพื้นที่ในป่าแถวนี้ดีไม่ต่างจากฝ่ามือตัวเองเขาพาสองพี่น้องเดินผ่านพุ่มไม้หนาทึบและเดินผ่านป่าไปอีกประมาณ 1 เค่อหยูเสี่ยวเฉาก็เห็นว่าพวกเขาได้เดินเข้ามาในบริเวณที่คาดไม่ถึง มันคือหุบเขาอันสวยงามที่เหมือนจู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้
ทั้งสองด้านของหุบเขาถูกโอบล้อมไว้ด้วยูเาใบไม้เขียวชอุ่มส่องประกายระยิบระยับในแสงแดด หุบเขานี้ดูเหมือนถูกปูพรมด้วยพันธุ์ไม้สีเขียว ลำธารเล็ก ๆ ไหลผ่านหุบเขาแห่งนี้ดูราวกับเส้นด้ายสีน้ำเงินที่ถักทออยู่บนผ้าไหมสีเขียวเนื้อดีกระทั่งอากาศก็ดูเหมือนจะสดชื่นและบริสุทธิ์กว่า !
“ว้าว !ยอดเยี่ยมไปเลย ! ที่นี่สวยมากจริง ๆ !” หยูเสี่ยวเฉาสูดหายใจลึก ๆ เพื่อเอาอากาศที่สดชื่นเข้าปอด จ้าวฮันยิ้มและเฝ้ามองเด็กหญิงตัวน้อยกระโจนลงไปในหญ้าแล้วกลิ้งไปรอบๆ อย่างมีความสุข สำหรับเขา นางก็เหมือนลูกแมวน้อยที่ทั้งนิสัยเสียแล้วก็ยังน่ารัก
3K
