“สัตว์อสูร!!!”
เย่เทียนเองก็ตกตะลึงเช่นกัน
เขาไม่เคยเห็นสัตว์อสูรมาก่อน แต่จากข่าวลือ สัตว์อสูรนั้นน่ากลัวอย่างมากพวกมันสามารถสังหารคนธรรมดาได้อย่างง่ายดายมีเพียงผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้นที่สามารถต่อกรกับสัตว์อสูรได้
ด้านนอกของฐานหลินไห่มีกําแพงเมืองอยู่แต่บางครั้งกําแพงก็ไม่สามารถต้านทานพวกมันไว้ได้บ่อยครั้งที่พวกมันลอบบุกเข้าไปในฐานของมนุษย์
คนทั่วไปหากโชคร้ายเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรนั้นมีเพียงจุดจบเดียวเท่านั้นนั่นคือความตาย
“ต้องรีบกลับบ้านก่อน!”
เย่เทียนคิดถึงน้องสาวของเขาเย่หยูเป็อันดับแรกซึ่งบ้านของเขาอยู่ไม่ไกลจากกำแพงเมืองนักกําแพงที่บอบบางนั่นไม่สามารถต้านทานสัตว์อสูรได้ตอนนี้เขารู้สึกกังวลและเป็ห่วงน้องสาวของเขามาก
ขณะที่กําลังวิ่งเย่เทียนเห็นเงาสีเงินสลับขาวที่วิ่งผ่านตรงสุดปลายของถนนอย่างรวดเร็วคนธรรมดาตกตายในทันทีที่เงาสีเงินนั้นพาดผ่าน
“เร็วมาก!”
เย่เทียนอุทานอย่างตื่นตระหนก
ความเร็วนี้เร็วเกินกว่าการตอบสนองของดวงตาเขาแล้วนี่ขนาดเขายังคงมองมันจากระยะไกล หากเป็ในระยะประชิดเกรงว่าเขายังไม่เห็นแม้แต่เงาก็ถูกฆ่าโดยสัตว์อสูรตนนี้แล้ว
“ถ้าเราเผชิญหน้ากับมัน เราต้องตายอย่างแน่นอน!”
เย่เทียนคิด
เขาไม่โง่พอที่จะคิดว่าตนนั้นเป็ตัวเอก หากเจอสถานการณ์เลวร้ายเขาต้องตายอย่างแน่นอนและแน่นอนว่าเขาคงไม่โง่พอที่จะไปต่อสู้กับสัตว์อสูรตนนั้นด้วย
เมื่อเจอสถานการณ์ที่ไม่อาจเอาชนะได้ เช่นนั้นก็หนีโดยเร็วที่สุด!
เย่เทียนไม่ได้โง่ ดังนั้นสิ่งแรกที่เขาคิดคือการหนี
น่าเสียดายที่ความเร็วของเขาช้ากว่าสัตว์อสูรมากและดูเหมือนว่าสัตว์อสูรตนนั้นกําลังพุ่งเข้าหาเย่เทียน
เย่เทียนรู้ว่าสัตว์อสูรตนนี้ไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เขา แต่หากมันพบเขามันคงจะไม่รังเกียจที่จะประเคนอุ้งเท้าใส่เขาอย่างแน่นอน
“ไอ้เดรัจฉาน กล้าดียังไงมาฆ่าคนถึงในฐานแห่งนี้!”
นักรบหลายคนรีบพุ่งเข้ามาพร้อมกับชายวัยกลางคนและปิดล้อมสัตว์อสูรไว้อย่างรวดเร็ว
“เยี่ยมเลย นั้นเป็ทีมนักล่าหมาป่าวายุ!”
มีคนะโ
ทีมนักล่าหมาป่าวายุ?
เย่เทียนเคยได้ยินชื่อของหน่วยนักล่ากลุ่มนี้บ่อยครั้งพวกเขาเป็หนึ่งในทีมนักล่าที่มีชื่อเสียงในพื้นที่แถบนี้กัปตันทีมนี้มีฉายาว่าหมาป่าวายุ เขาเป็ผู้เชี่ยวชาญขั้นปลายและในกลุ่มของเขายังมีนักรบระดับต้นหรือระดับกลางอีกสิบกว่าคน
เมื่อเห็นทีมนักล่าหมาป่าวายุมาถึง หลายคนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
“หลบไปซะ สัตว์อสูรตัวนี้ไม่ธรรมดา!”
กับตันทีมหมาป่าวายุะโใส่ผู้คนที่มุงดูโดยรอบ
เมื่อถูกกัปตันหมาป่าวายุะโใส่เช่นนี้หลายคนจึงนึกขึ้นได้ว่าการต่อสู้ระหว่างผู้ฝึกยุทธ์และสัตว์อสูรนั้นไม่ง่ายนักหากไม่ระวังก็อาจตายด้วยน้ำมือของสัตว์อสูรได้แม้แต่นักรบก็ยังไม่สามารถช่วยเหลือได้ทัน
ถอยไป!!
ทุกคนรีบถอยออกห่าง เย่เทียนก็ถอยห่างออกไป แต่ก็ไม่ได้ด่วนไปจากที่นี่
เขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่าพลังการต่อสู้ของพวกนักรบนั้นเป็อย่างไร
เร็วๆ นี้การต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้น!
กัปตันหมาป่าวายุฟันไปที่สัตว์อสูรด้วยดาบเดียวแสงจากดาบส่องสว่างจ้าภายใต้แสงยามราตรี เห็นได้ชัดว่าพลังของดาบเล่มนี้ไม่ธรรมดาแผ่นหินบนถนนถูกฟันจนเป็ทางยาวสามเมตรภายใต้คมดาบของกัปตันหมาป่าวายุ
น่าเสียดายที่สัตว์อสูรตัวนั้นรวดเร็วเกินไป มันหลบการโจมตีนี้ได้
“การโจมตีที่ทรงพลังเช่นนี้แม้แต่แผ่นหินบนถนนที่แข็งกระด้างก็ยังถูกฟันแตกเป็เสี่ยงๆหากตัดร่างของมนุษย์ซักคน เกรงว่าจะผ่าคนๆ นั้นออกเป็สองส่วนในพริบตานี่คือพลังของนักรบอย่างงั้นหรือ?”
เย่เทียนพินิจอย่างตื่นเต้น
นักรบจากหน่วยนักล่าหมาป่าวายุหยิบอาวุธออกมาและเข้าต่อสู้กับสัตว์อสูรตนนั้น
ทันใดนั้น
ผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งถูกสัตว์อสูรตบกระแทกออกไปทันทีและทิ้งรอยเืขนาดใหญ่ไว้บนหน้าอกของเขา
“เสี่ยวไป๋!”
กัปตันหมาป่าวายุมองอย่างกังวลแต่เขาก็ไม่ได้หยุดตรวจสอบอาการาเ็ของเสี่ยวไป๋แต่กลับเข้าโรมรันโจมตีสัตว์อสูรแทน
แม้ว่าสัตว์อสูรจะทำร้ายผู้ฝึกยุทธ์ไปคนหนึ่ง แต่ยังมีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากที่ล้อมมันไว้จนมันได้รับาเ็เช่นกัน
“ระวัง เ้าเดรัจฉานตัวนี้กําลังคิดหนี!”
กัปตันหมาป่าวายุะโ
เป็ดั่งที่คาดไว้
เมื่อสัตว์อสูรเห็นว่ามันกำลังจะเสียท่า มันก็ได้กลายเป็ลำแสงสีเงินพุ่งออกจากวงล้อมและ้าที่จะหลบหนีออกไป
ในตอนนั้นเอง ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งมาจากระยะไกลๆและยิงเข้าใส่สัตว์อสูรอย่างจัง
มันหยุดชะงักจาก นั้นก็ซวนเซล้มลงบนพื้นถนนและแน่นิ่งไป
“มันคือพังพอนจันทราสีเงิน!”
เย่เทียนเพิ่งเห็นร่างของมันอย่างชัดเจน
พังพอนสีเงินตัวนี้ยาวกว่าหนึ่งเมตร กรงเล็บแหลมคม ดวงตาเป็สีแดงก่ำ
“พังพอนจันทราสีเงินตัวนี้ได้รับาเ็สาหัสจากลูกธนู ทุกคนพยายามฆ่ามันให้ได้พวกเราจะได้ไม่ต้องออกไปล่าสัตว์อสูรกันเป็เวลาหนึ่งเดือน!”
กัปตันทีมหมาป่าวายุกล่าวอย่างตื่นเต้น
เห็นได้ชัดว่าพังพอนจันทราสีเงินตัวนี้มีมูลค่ามหาศาล
และมันก็กำลังาเ็สาหัสจนตอนนี้มันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของทีมนักล่าหมาป่าวายุแต่ดูเหมือนว่ามันยังคงไม่ยอมแพ้
ทันใดนั้น
ร่างของมันก็ะเิแสงสีเงินออกมาพลังทั่วร่างของมันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ไม่ดีแล้ว มันกำลังกระตุ้นสายเืของมันแล้ว!”
กัปตันที่เห็นดังนั้นจึงรีบร้องเตือนคนอื่นๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
เกี๊ยววว!!!
ผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่งถอยห่างออกไปไม่ทันจนถูกกรงเล็บของมันโจมตี
แต่ทันใดนั้นพังพอนจันทราสีเงินก็พุ่งเข้าหาฝูงชน
สีหน้าของผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนพลันเปลี่ยนไปอย่างมากพวกเขาเข้าใจแผนการของพังพอนตนนี้แล้ว!
“พวกแกรีบแยกย้ายกันไปเร็วเข้า!”
กัปตันทีมหมาป่าวายุะโใส่ฝูงชนที่อยู่ไกลออกไป
น่าเสียดายที่ความเร็วของพังพอนนั้นรวดเร็วเกินไปภายใต้การะเิพลังสายเืของมัน ความเร็วของมันถูกยกระดับขึ้นอีกขั้นคนธรรมดากลุ่มนี้จะหลบหนีได้อย่างไร
ภายในเวลาเพียงเสี้ยวลมหายใจ พังพอนจันทราสีเงินก็พุ่งเข้าไปหาฝูงชน
ไม่มีกระบวนท่าใดๆ เป็เพียงแค่การพุ่งชนง่ายๆคนธรรมดาที่ถูกชนก็กระเด็นออกไปโดยไม่รู้ว่าเป็หรือตาย
ทันใดนั้น
ลูกธนูอีกดอกก็ถูกยิงมาจากเสี่ยวเย่วที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด
พรูดด!!!
อีกครั้งที่ลูกธนูพุ่งเข้าไปในร่างของพังพอนจันทร์สีเงินสร้างาแเหวอะหวะขนาดใหญ่บนร่างของมัน
พังพอนจันทราสีเงินที่เดิมทีาเ็สาหัสและใกล้เจียนตายอยู่แล้วพลังชีวิตของมันค่อยๆ จางหายไป
ในเวลานี้หลายคนก็วิ่งหนีไป พวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้พังพอนจันทราสีเงินอีก
แต่ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินกลับไปเข้าไปหาเดรัจฉานตนนี้และลูบผิวของมันอย่างเบามือ
“ไอ้หนุ่ม นายกล้าดียังไงถึงกล้ามาแตะต้องสัตว์อสูรของเรา?”
กัปตันทีมหมาป่าวายุเดินเข้ามาและหัวเราะเสียงดัง
“นี่เป็ครั้งแรกที่ผมเห็นสัตว์อสูร จึงอดไม่ได้ที่จะลองััมัน!”ชายหนุ่มพูดอย่างกระอักกระอ่วน
กัปตันทีมหมาป่าวายุพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
“ไอ้หนู นายนี่กล้าหาญไม่เลว ฉันเดาว่านายคงจะเป็ผู้ฝึกยุทธ์แล้วอายุเพียงเท่านี้ก็สามารถเป็ผู้ฝึกยุทธ์ได้แล้วไม่แน่ว่าอีกไม่นานนายอาจจะกลายเป็นักรบเลยก็ได้ เมื่อนายกลายเป็นักรบฉันจะอนุญาตให้นายเป็ส่วนหนึ่งของทีมของเรา!”
“ขอบคุณครับกัปตัน!”
ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น
ทีมนักล่าหมาป่าวายุไม่ได้อยู่ต่อนานนักพวกเขายกศพของพังพอนจันทราสีเงินออกไป
แต่ชายหนุ่มที่เพิ่งพูดคุยกับกัปตันทีมหมาป่าวายุยังคงยืนอยู่บนถนนและหัวเราะอย่างโง่งมเมื่อคนอื่นเห็นฉากนี้ พวกเขาก็คิดว่าชายหนุ่มคนนี้คงจะเสียสติไปแล้ว
ขั้นนักรบจะทะลวงผ่านได้ง่ายๆ ขนาดนั้นได้อย่างไรคําพูดของกัปตันทีมหมาป่าวายุเป็เพียงคําพูดตามมารยาทเท่านั้น
อย่างไรก็ตามเหตุผลที่ชายหนุ่มหัวเราะไม่ใช่เพราะคําพูดของกัปตันทีมหมาป่าวายุ
แต่เพราะชายหนุ่มคนนี้คือเย่เทียน
“ฮ่าๆ ไม่คิดเลยว่าพร์ที่สองที่เราคัดลอกจะมาจากสัตว์อสูร!”
เย่เทียนพูดกับตนเองอย่างตื่นเต้น
504
