ทะลุมิติไปรวยในยุค 70 ด้วยห้างสรรพสินค้าส่วนตัว

ตอนที่ 21 :ของสามสิ่งที่คนตายฝากไว้

        เสียงไก่ขันดังมาจากท้ายหมู่บ้านตอนที่หลินซูเหยาลืมตาขึ้น

        ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่

        ลมเช้าลอดผ่านรอยแตกของผนังกระท่อมจนปลายจมูกเย็นเฉียบแต่เธอไม่รู้สึกง่วงแม้แต่น้อย

        สายตาเหลือบไปยังตะกร้าใบใหญ่ซึ่งถูกเลื่อนกลับมาวางชิดผนัง๻ั้๹แ๻่เมื่อคืน

        ใต้ตะกร้านั้นมีหีบเหล็กฝังอยู่

        เมื่อคืนปลายช้อนกระทบโลหะดังเพียง“กึก” ครั้งเดียว เธอก็หยุดมือทันที กระท่อมหลังนี้อยู่ใกล้ทางเดินเกินไปกลางคืนเงียบจนเสียงขูดดินไม่กี่ครั้งก็อาจเรียกความสนใจจากคนที่เดินผ่านได้

        หลินซูเหยาลุกจากที่นอนพับผ้าห่ม แล้วก่อไฟต้มน้ำ

        โจ๊กข้าวฟ่างที่เหลือจากเมื่อคืนถูกอุ่นจนเดือดเธอตักใส่ถ้วยแล้วมองอยู่ครู่หนึ่ง

        ในชีวิตก่อนอาหารเช้าของเธออาจเป็๞กาแฟกับแซนด์วิชระหว่างประชุมหรือมื้อเช้าในโรงแรมระหว่างเดินทางไปดูโครงการ แต่หลายสัปดาห์ที่ผ่านมา โจ๊กอ่อนๆ กลับกลายเป็๞อาหารที่กระเพาะของร่างนี้รับได้ดีที่สุด

        เธอไม่ได้รังเกียจมัน

        เพียงเริ่มรู้สึกว่าวันนี้น่าจะเป็๞วันที่ควรมีอะไรดีกว่าเดิมสักหน่อย

        หลินซูเหยาหลับตาเข้าไปในห้างหยิบนมกล่องเล็กออกมาหนึ่งกล่อง เทใส่ถ้วยเคลือบที่ล้างสะอาดแล้วแล้วเก็บบรรจุภัณฑ์กลับเข้าไปทันที

        เธอจิบช้าๆ เพียงครึ่งถ้วย

        หวานกว่าที่คิด

        หลังจากกินของจืดมานานรสธรรมดาในโลกเดิมกลับอร่อยจนเธอต้องหยุดอยู่สองวินาที

        “ถือว่าให้รางวัลก่อนทำงานหนักก็แล้วกัน”

        เธอกินโจ๊กจนหมดล้างถ้วย แล้วเดินไปลงกลอนประตู

        จากนั้นจึงลากตะกร้าออกคุกเข่าลงตรงพื้นดินข้างผนัง

        ช้อนเหล็กถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง

        ดินชั้นบนถูกขูดออกเมื่อคืนแล้ววันนี้จึงง่ายกว่าเดิม ไม่นาน ขอบเหล็กสีดำคล้ำก็โผล่ขึ้นมา

        หลินซูเหยาวางช้อนใช้มือปัดดินออกจากฝากล่อง สนิมกินตามมุม แต่ตัวกล่องยังแน่น

        ปลายนิ้วแตะหูหิ้วเย็นเฉียบ

        ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นตรงฝ่ามือชั่วขณะทั้งที่๢า๨แ๵๧ของเด็กอายุสิบสี่หายไปนานแล้ว

        เธอชะงักเพียงครู่ก่อนจับหูเหล็กแล้วออกแรงดึง

        กล่องไม่ขยับ

        “หนักเหมือนกันนี่”

        หลินซูเหยาเปลี่ยนท่าขุดดินด้านข้างเพิ่มอีกเล็กน้อย ก่อนสอดมือเข้าใต้หูจับทั้งสองข้าง

        คราวนี้กล่องค่อยๆ หลุดขึ้นมา

        ก้นเหล็กลากผ่านดินส่งเสียงครืด

        เธอรีบหยุด

        ฟัง

        ด้านนอกมีเพียงเสียงลมกับเสียงคนไอจากบ้านไกลๆ

        จึงลากกล่องขึ้นวางบนผ้ากระสอบเก่าแล้วนั่งหอบอยู่สองสามครั้ง

        ร่างกายดีขึ้นกว่าตอนเพิ่งฟื้นมาอย่างเห็นได้ชัดแต่การยกของหนักยังทำให้หัวใจเต้นเร็วเกินไป

        หลินซูเหยามองแขนตัวเอง

        ข้อมือยังเล็กเสื้อฝ้ายเก่ายังหลวม แต่ไม่ได้รู้สึกเหมือนกระดูกจะหักเพียงเพราะออกแรงอีกแล้ว

        อย่างน้อยสิ่งที่กินเข้าไปตลอด๰่๭๫ที่ผ่านมาไม่ได้สูญเปล่า

        เธอหลับตาอีกครั้งชั่วพริบตาก็เข้าไปในห้าง หยิบกุญแจทองเหลืองจากตู้ล็อกเกอร์แล้วกลับออกมา

        กุญแจดอกเดิม

        ดอกที่ซ่อนอยู่หลังอิฐตรงคั่งของบ้านพ่อแม่และถูกพบ๻ั้๹แ๻่ก่อนเธอจะได้บ้านคืนเสียอีก

        เสียบเข้ารู

        พอดี

        มือจับหัวกุญแจแล้วหมุน

        ไม่ไป

        หลินซูเหยาขมวดคิ้ว

        ลองอีกครั้ง

        ยังไม่ขยับ

        “สามปีในดินถ้าเปิดง่ายสิแปลก”

        เธอลุกไปหยิบน้ำมันเล็กน้อยแตะตรงรูล็อกแล้วรอ

        เสียงไก่ขันดังขึ้นอีกรอบด้านนอกเริ่มมีเสียงคนเดิน

        หลินซูเหยาเหลือบมองประตู

        หากมีใครมาเคาะตอนนี้—

        ก๊อกก๊อก

        มือเธอหยุดทันที

        “ซูเหยาตื่นหรือยัง”

        เสียงป้าเจิ้ง

        หลินซูเหยามองหีบตรงหน้าก่อนรีบลากผ้ากระสอบมาคลุมแล้วเลื่อนตะกร้าบัง

        “ตื่นแล้วค่ะ!”

        เธอเปิดประตูเพียงครึ่งบาน

        ป้าเจิ้งยืนอยู่ด้านนอกพร้๵๬๻ะกร้าเล็กในมือมีหมั่นโถวสองก้อน

        “วันนี้จะย้ายเข้าบ้านใช่ไหม”

        “ค่ะเลิกงานแล้วจะขนของเที่ยวสุดท้าย”

        “ฉันนึกว่าเธอจะเริ่ม๻ั้๫แ๻่เช้าเอานี่ไปกินระหว่างทาง”

        หลินซูเหยารับมา

        “เมื่อวานก็ช่วยฉันทั้งวันแล้ววันนี้ยังเอาของมาให้อีก”

        “หมั่นโถวสองก้อนทำให้บ้านฉันจนหรือไง”

        ป้าเจิ้งพูดแล้วชะโงกมองด้านใน

        หลินซูเหยายืนขวางประตูอยู่พอดี

        อีกฝ่ายหยุดไปนิดหนึ่ง

        “มีอะไรหรือเปล่า”

        “ไม่มีค่ะฉันกำลังจัดของ”

        ป้าเจิ้งมองเธออีกครั้งก่อนพยักหน้า

        “งั้นรีบย้ายเสียบ้านอิฐอุ่นกว่าที่นี่เยอะ กลางคืนลมแบบนี้เดี๋ยวป่วย”

        “ค่ะ”

        หญิงวัยกลางคนหมุนตัวจะกลับก่อนหันมากำชับอีกครั้ง

        “กินด้วยอย่าเอาแต่ทำงาน”

        “รู้แล้วค่ะ”

        หลินซูเหยายืนรอจนเสียงฝีเท้าห่างออกไปจึงปิดประตู

        ลากตะกร้าออก

        กุญแจยังเสียบอยู่

        เธอจับหัวกุญแจแล้วลองหมุนอีกครั้ง

        กึก

        ครั้งนี้กลไกด้านในขยับ

        หลินซูเหยานิ่งก่อนค่อย ๆ ยกฝาหีบขึ้น

        กลิ่นกระดาษเก่ากับกลิ่นผ้าที่ถูกปิดไว้นานลอยออกมา

        เธอมองเข้าไป

        ไม่มีเงิน

        ไม่มีทอง

        ไม่มีเครื่องประดับ

        ในหีบมีของอยู่เพียงสามอย่าง

        สมุดปกผ้าสีน้ำเงินเข้มหนึ่งเล่ม

        ผ้าเช็ดหน้าสีอ่อนพับอยู่ด้านข้าง

        และเสื้อเด็กตัวเล็กมากหนึ่งตัว

        หลินซูเหยามองอยู่ครู่หนึ่ง

        คนที่ค้นบ้านของพ่อแม่คงผิดหวังหากเห็นของพวกนี้

        แต่เธอกลับไม่รู้สึกผิดหวังเลย

        มือหยิบสมุดขึ้นมาก่อนขอบกระดาษเหลืองตามอายุ ปกไม่มีชื่อ ไม่มีข้อความ

        เธอพลิกดูแต่ยังไม่เปิด

        สายตากลับถูกผ้าเช็ดหน้าดึงไปเสียก่อน

        ตรงมุมผ้ามีดอกไม้สีม่วงปักอยู่

        มือของเธอหยุดกลางอากาศ

        หลินซูเหยาหยิบผ้าขึ้นมากางออกเพียงครึ่งหนึ่ง

        ดอกไม้ตรงมุมปรากฏชัดเต็มตากลีบเล็กสีม่วงอมครามเรียงซ้อนกัน กิ่งโค้งอ่อนไปด้านหนึ่ง

        ภาพหนึ่งวาบขึ้นมา

        ห้างในโลกเดิม

        หญิงชราคนหนึ่งยืนถือกระถางต้นไม้

        “ต้นนี้เรียกจื่อหลัน”

        หลินซูเหยาก้มมองผ้าอีกครั้ง

        ปลายนิ้วแตะตรงกลีบดอกเบาๆ

        ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        ผ้าเก่ายังคงเป็๞ผ้าเก่า

        แต่ลายปักนั้นเหมือนดอกไม้ในความทรงจำมากเกินไป

        “จื่อหลัน...”

        เสียงหลุดจากริมฝีปาก

        ทันใดนั้นภาพอีกภาพแทรกเข้ามาสั้น ๆ

        มือของเสิ่นชิงหลันวางผ้าผืนนี้ลงบนฝ่ามือเด็กหญิง

        เสียงของแม่ไม่ชัด

        มีเพียงรอยยิ้มกับสีม่วงตรงมุมผ้า

        แล้วภาพก็หายไป

        หลินซูเหยามองผ้าในมือ

        จากแม่หรือ?

        เธอพับมันกลับอย่างระวัง

        สายตาจึงเลื่อนไปยังของชิ้นสุดท้าย

        เสื้อเด็ก

        เล็กมาก

        ผ้ายังสะอาดไม่มีคราบ ไม่มีร่องรอยการซัก

        เธอหยิบขึ้นมาดูเพียงครู่เดียวก่อนวางกลับตรงเดิม

        มือชะงักอยู่บนผ้าตัวเล็กนั้นนิดหนึ่ง

        แต่ยังไม่ตามความทรงจำที่แวบขึ้นมา

        หลินซูเหยาหยิบผ้ากระสอบเก่ามาเช็ดฝุ่นรอบกล่องอีกครั้งแล้วมองรอยดินบนพื้น

        ตอนเย็นเธอต้องย้ายออกจากกระท่อมอย่างถาวร

        ถ้าทิ้งหลุมไว้แบบนี้คนที่เข้ามาภายหลังย่อมเห็นทันทีว่าเคยมีอะไรถูกฝังอยู่

        เธอจึงตักดินกลับลงไปทีละน้อยใช้ก้นช้อนกดให้แน่น แล้วเอาฝุ่นแห้งจากมุมห้องโรยทับ

        ยังเห็นสีต่างอยู่บ้างแต่ไม่น่าดึงสายตาคนที่ไม่ได้ตั้งใจหา

        ทำเสร็จก็ล้างมือในกะละมัง

        น้ำเย็นจนปลายนิ้วชา

        หลินซูเหยามองมือที่สะอาดขึ้นแล้วนึกถึงห้องน้ำในห้าง

        อีกไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น

        คืนนี้เธอจะไม่ต้องยืนล้างมือด้วยน้ำเย็นในกระท่อมที่ลมลอดอีก

        แค่คิดก็ทำให้อารมณ์ดีขึ้นนิดหนึ่ง

        บ้านอิฐยังเก่าและไม่มีอะไรหรูหราแต่สำหรับคนที่นอนฟังเสียงคนเดินผ่านหน้าประตูทุกคืนความเป็๞ส่วนตัวมีค่ากว่าเฟอร์นิเจอร์แพง ๆ ในชีวิตก่อนเสียอีก

        ด้านนอกมีเสียงคนเรียกกันไปทำงาน

        เวลาไม่พอแล้ว

        หลินซูเหยาเก็บผ้ากับเสื้อกลับเข้าที่แล้วหยิบสมุดปกน้ำเงินขึ้นมาอีกครั้ง

        ครั้งนี้เปิดหน้าแรก

        ลายมือของหลินจิ้นกั๋วปรากฏบนกระดาษสีเหลือง

        บรรทัดแรกเขียนว่า

        “วันนี้ชิงหลันบอกว่าเรากำลังจะมีลูก”

        มือของหลินซูเหยานิ่ง

        เสียงคนเดินผ่านหน้ากระท่อม

        เสียงเรียกกันไปทำงาน

        เสียงเด็กวิ่ง

        เสียงหมาเห่า

        หมู่บ้านเริ่มตื่นแล้ว

        แต่สายตาของเธอยังคงอยู่บนลายมือนั้น

        คนที่ตายไปหลายปี

        เพิ่งเริ่มพูดกับเธอผ่านหน้ากระดาษเป็๲ครั้งแรก