บทที่ 24 ดาวประจำมหาวิทยาลัย ร้านรถมือสองที่ไม่น่าไว้ใจ
เย่จื่อเมิ่งสะดุ้งใ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นโจวซื่อฉยงที่สวมชุดสูทเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
เธอกำลังจะลุกขึ้นเพื่อกล่าวขอบคุณ แต่กลับเห็นโจวซื่อฉยงรีบเดินไปหาซูช่าน แล้วกล่าวอย่างนอบน้อม "พี่… พี่ชาย คุณไม่เป็อะไรใช่ไหมครับ"
"ไม่เป็ไร แค่รบกวนคุณหน่อย"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก เื่ใหญ่ขนาดนี้ ผมมาช้าเกินไปต่างหาก พวกเราออกไปข้างนอกกันก่อนเถอะ!" โจวซื่อฉยงโบกมือด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ทุกคนเดินออกมาด้านนอก เย่จื่อเมิ่งยังกำชับโจวซื่อฉยงเื่การแถลงข่าวพรุ่งนี้ให้เตรียมตัวให้ดี จากนั้นก็ขับรถกลับบ้านพร้อมกับซูช่าน
"น้องชายของคุณก็เป็คนมีชื่อเสียงในเมืองจงโจวนะ ทำไมพอเจอคุณถึงได้ตื่นกลัวเหมือนหนูเจอแมวขนาดนั้นล่ะ" เย่จื่อเมิ่งถามพลางขับรถไป
ซูช่านหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพูดว่า "ตอนเด็กเขาตัวเตี้ย ผมชอบตีเขาบ่อย ๆ บางทีอาจจะเป็แผลในใจไปแล้วมั้ง"
"โอ้ งั้นน้องชายของคุณก็น่าสงสารเหมือนเสี่ยวเสี่ยวเลยนะ" เย่จื่อเมิ่งพูดด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ หยุดคิดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า "คุณต้องดีกับเขาหน่อยนะ"
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากซูช่านไปส่งเย่จื่อเมิ่งที่บริษัทแล้ว เขาก็เดินลงมาเดินเล่นข้างล่างเพราะไม่มีอะไรทำ เดินมาถึงหน้าร้านขายรถมือสองหลายร้านโดยบังเอิญ
เมื่อเดินมาถึงหน้าร้านที่มีชื่อว่า ‘รถมือสองหวังต้า’ ด้านนอกมีรถจอดอยู่หลายคัน ชายหนุ่มในชุดสูทที่สวมต่างหูทั้งสองข้างรีบวิ่งเข้ามาหา
"หนุ่มหล่อ สนใจดูรถไหมครับ ข้างในโชว์รูมยังมีรถดี ๆ อีก เข้าไปดูกันไหมครับ"
ซูช่านเงยหน้ามอง เห็นว่าในโชว์รูมยังมีรถหลากหลายประเภทอีกกว่าสิบคัน
"คุณลูกค้ามีงบประมาณเท่าไหร่ครับ สนใจรถเก๋งหรือรถเอสยูวีครับ" พนักงานขายเดินตามข้าง ๆ ซูช่านพลางถามด้วยรอยยิ้ม
"ไปดูรถเอสยูวีกันเถอะ" ซูช่านพูดพลางเดินเข้าไปในห้องแสดงรถ
ตรงหน้าเป็รถแลนด์โรเวอร์เรนจ์โรเวอร์สีดำ ดูยังใหม่อยู่ เขาจึงเปิดประตูดูแล้วถามว่า "ขอทดลองขับรถคันนี้ได้ไหมครับ"
พนักงานขายชายตาเป็ประกาย มองซูช่านด้วยความประหลาดใจ เขากำลังจะอ้าปากพูด แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงร้องไห้ดังมาจากด้านนอก "คุณตกลงกันว่าแสนสอง ทำไมในบัตรถึงมีแค่แสนเดียวล่ะ?"
"ฉัน้าเงินด่วนถึงได้ขายรถให้พวกคุณ พวกคุณจะรังแกคนแบบนี้ไม่ได้นะ!"
ซูช่านหันหน้าไปมองด้านนอกผ่านประตูกระจก เห็นผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดทำงานสีน้ำเงินเข้ม ผมรวบหางม้า กำลังโต้เถียงอะไรบางอย่างกับผู้ชายหัวล้าน
เมื่อมองดูด้านข้างของผู้หญิงคนนั้น ซูช่านรู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง
"บ้าเอ๊ย มาก่อกวนตอนนี้ทำไมวะ" พนักงานขายที่อยู่ข้างหน้าสบถเบา ๆ แล้วรีบลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก
ซ่งฉิง สาวร่างบางในชุดทำงาน ตอนนี้ดวงตาแดงก่ำ เนื่องจากพ่อของเธอต้องเข้ารับการผ่าตัด เธอจำใจต้องขายรถที่รักให้กับร้านรถมือสองแห่งนี้
ในสัญญาเขียนไว้ว่าหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน แต่เงินที่เข้าบัญชีกลับขาดไปสองหมื่น ตอนนี้ซ่งฉิงแทบจะร้องไห้แต่น้ำตาไม่ออก
ชายหัวล้านที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอมองซ่งฉิงขึ้นลงแล้วลูบคาง พลางพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณซ่งคนสวย รถของคุณมีปัญหานะ จอกลางดับ การหักสองหมื่นนี่ก็สมเหตุสมผลแล้ว"
"ไม่งั้นคุณต้องจ่ายค่าปรับผิดสัญญาให้พวกเราอีกหมื่นกว่านะ"
ซ่งฉิงได้ยินคำพูดนั้นแล้วแทบจะเป็ลมด้วยความโกรธ เธอตาแดงก่ำพูดว่า "เถ้าแก่คะ ตอนแรกพวกคุณก็ตรวจรถแล้ว แถมตอนฉันใช้ก็ไม่เคยมีปัญหา แต่ตอนนี้คุณ..."
"อย่าร้องไห้สิ ผมเป็พี่ชายหัวล้านที่ทนเห็นผู้หญิงร้องไห้ไม่ได้ งั้นเอาแบบนี้ไหม"
ชายหัวล้านขยับเข้ามาใกล้ขึ้น กระซิบเสียงเบา "คุณมานอนกับผมสักสองสามวัน ผมจะให้เงินคุณสองหมื่นหยวน?"
"คุณ… คุณมันเลวมาก!" ซ่งฉิงได้ยินคำพูดนั้นก็โกรธจนน้ำตาไหลไม่หยุด
ทั้ง ๆ ที่ควรจะเป็ของตัวเอง แต่ตอนนี้กลับมาเรียกร้องอย่างไร้ยางอายแบบนี้
ในตอนนั้น พนักงานขายที่ใส่ต่างหูเดินมาด้วยความโกรธ ชี้หน้าซ่งฉิงพลางตะคอกด้วยน้ำเสียงดุดัน "นังตัวดี เธอจะเสียงดังไปถึงไหน รีบไสหัวไปซะ อย่ามายุ่งกับธุรกิจของฉัน"
ซ่งฉิงเห็นว่าไม่สามารถเจรจาต่อได้แล้ว เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา พลางเช็ดน้ำตาพูดว่า "พวก… พวกคุณนี่มันโกงชัด ๆ ฉันจะแจ้งตำรวจ"
ชายหัวล้านสีหน้าเปลี่ยนไปทันที จู่ ๆ ก็ยื่นมือออกมา ตบโทรศัพท์ของซ่งฉิงจนร่วงกระแทกพื้น
ซ่งฉิงกำลังจะก้มลงไปเก็บ แต่ชายหัวล้านยกเท้าขึ้นแล้วเหยียบโทรศัพท์อย่างแรง เสียงดังกร๊อบ โทรศัพท์แตกกระจายในทันที
"คุณซ่งคนสวย พูดจาต้องระวังหน่อยนะ ร้านผมเปิดมาสิบปีแล้ว ใครกล้าบอกว่าเป็ร้านโกง? พูดมั่วอีกทีอย่าหาว่าพี่ไม่สุภาพนะ"
"ถ้าเป็ร้านโกงก็ควรปิดร้านไป ยังมีหน้ามารังแกผู้หญิงอีกเหรอ ใช้วิธีการแบบนี้ ตัวเองไม่อายบ้างหรือไง" เสียงเ็าของซูช่านดังมาจากด้านหลัง
ซ่งฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นซูช่านเดินเข้ามา ดวงตาของเธอสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย รู้สึกว่าคุ้นหน้าคุ้นตามาก
"เพื่อนร่วมชั้นเก่า จำฉันได้ไหม? ซูช่านนะ!" ซูช่านก้าวเข้าไปหาซ่งฉิงพร้อมรอยยิ้ม
เขาไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอดาวประจำโรงเรียนสมัยมัธยมปลายอย่างซ่งฉิงที่นี่
"ซู... ซูช่าน" ซ่งฉิงรีบเช็ดน้ำตาแล้วพยักหน้าให้เขา
เ้าของร้านหัวล้านและผู้ชายที่ใส่ต่างหูต่างก็ตกตะลึง ไม่คิดว่า 'ลูกค้ารายใหญ่' อย่างซูช่านจะรู้จักกับซ่งฉิง
"ผมจะไม่ซื้อรถแล้ว เงินค่ารถที่เหลืออีกสองหมื่นของเพื่อนร่วมชั้นผม คุณต้องคืนให้เธอทันที" ซูช่านหันไปมองชายหัวล้าน
ชายหัวล้านชะงักไปครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วทันที แล้วมองซูช่านด้วยสายตาเยาะเย้ย "ยังไงล่ะ? ดูท่าทางคุณนี่ อยากจะเล่นเป็ฮีโร่มาช่วยสาวงั้นสิ?"
"สาวคนนี้เป็คนสวย แต่คุณมีคุณสมบัติพอจะเป็ฮีโร่หรือเปล่า" ชายหัวล้านหัวเราะออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
เขาโบกมือทีหนึ่ง ผู้ชายสี่ห้าคนที่อยู่ด้านในร้านก็รีบวิ่งมาล้อมที่นี่อย่างรวดเร็ว
ซ่งฉิงเห็นสถานการณ์แล้วรีบพูดกับซูช่าน "ซูช่าน เื่นี้ไม่เกี่ยวกับนาย นายรีบไปเถอะ"
"ผมไม่ชอบการต่อสู้ พวกเรามาเจรจากันดีกว่า รีบจ่ายเงินมาเถอะ รวมถึงค่าโทรศัพท์ที่แตกด้วย!" ซูช่านมองไปที่พนักงานชายหลายคนที่อยู่ด้านหลังชายหัวล้าน แล้วก็มองไปที่โทรศัพท์พัง ๆ พลางพูดเสียงเบา
"เจรจาบ้านแกสิ จัดการมันซะ" ชายหัวล้านสีหน้าเปลี่ยนไป ะโด้วยความโกรธ พร้อมกับพุ่งเข้าชกใส่ซูช่าน
ชายที่ใส่ต่างหูและลูกน้องคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังเขาต่างก็มีสีหน้าดุร้าย กรูกันเข้ามา
ซ่งฉิงเห็นภาพตรงหน้าจนใแทบช็อก รีบวิ่งไปที่ร้านค้าเล็ก ๆ ข้างทาง เธอ้ายืมโทรศัพท์เพื่อโทรแจ้งตำรวจ
แต่เพียงแค่เธอหันหลังกลับ ก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดดังมาจากชายหัวล้าน
พอหันกลับไปมอง ซ่งฉิงเห็นซูช่านใช้แขนข้างหนึ่งรัดคอชายหัวล้าน ส่วนมืออีกข้างจับข้อมือซ้ายของเขาบิดไปด้านหลังจนถึงไหล่อย่างแรง
เหล่าลูกน้องที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็ใจนยืนนิ่ง ชายหัวล้านเจ็บจนตัวสั่นไปหมด แต่เขาก็ยังหลับตาพลางะโสั่ง "เข้าไป หยิบอาวุธเข้าไป พี่ชายฉันเป็ตำรวจ ถ้ามีเื่อะไรเกิดขึ้นฉันรับผิดชอบเอง"
เมื่อได้ยินคำสั่ง ลูกน้องหลายคนรีบวิ่งไปที่รถยนต์สีดำคันเล็ก เปิดท้ายรถแล้วหยิบท่อเหล็กออกมาคนละอัน ก่อนจะะโด้วยความโกรธแค้นแล้วพุ่งเข้าใส่ซูช่าน
"อยากตายนักรึไง" ซูช่านขมวดคิ้วพลางเอ่ยเสียงเย็น เขาผลักชายหัวล้านออกไปแล้วหลบหลีกท่อนเหล็กที่ฟาดเข้ามา
มือขวาของเขาคว้าไหล่ลูกน้องคนนั้นแล้วสะบัดไปด้านหลังด้วยพละกำลังมหาศาล ทำให้ลูกน้องคนนั้นลอยกระเด็นไปด้านหลังไกลถึงสี่ห้าเมตร
ในเวลาเดียวกัน ซูช่านใช้มือซ้ายแย่งท่อเหล็กจากชายคนนั้น แล้วพุ่งเข้าใส่ชายหัวล้านทันที
ผลัวะ!
ท่อเหล็กในมือของซูช่านฟาดลงบนขาขวาของชายหัวล้านอย่างรวดเร็วราวกับสายลม เสียงร้องด้วยความเ็ปดังขึ้น ชายหัวล้านทรุดลงคุกเข่ากับพื้นทันที
พวกลูกน้องที่อยู่ข้าง ๆ ต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ
แต่ซูช่านไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาใช้ท่อนเหล็กในมือฟาดลงที่น่องขาข้างขวาของชายหัวล้านเป็ครั้งที่สอง
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหักดังขึ้น ชายหัวล้านเจ็บจนตัวกระตุก ล้มลงไปกับพื้น สองมือกอดขาที่หักพลางร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง
คนรอบข้างสะดุ้งโหยง แต่ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ซูช่านก็ยกท่อเหล็กขึ้นเป็ครั้งที่สาม ฟาดลงไปที่ข้อเท้าของชายหัวล้าน
แกร๊ก!
"อ๊าก!!!" ชายหัวล้านกลิ้งเกลือกไปมาด้วยความเ็ป ทั้งอุจจาระและปัสสาวะราดรดกางเกง ร้องครวญครางเสียงดังลั่น
ซูช่านหอบหายใจเบา ๆ เงยหน้ามองไปยังลูกน้องที่อยู่รอบ ๆ
สายตาเ็าแฝงไปด้วยความมุ่งร้าย ราวกับว่าถ้าพวกเขาไม่ยอมจำนน คนต่อไปที่จะนอนอยู่บนพื้นก็คือพวกเขาเอง
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
ท่อนเหล็กในมือของลูกน้องหลายคนร่วงหล่นลงพื้นโดยไม่รู้ตัว พวกเขามองซูช่านด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะพากันคุกเข่าลง ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
284
