ตอนที่ 9 ทะเลทรายแห่งความสิ้นหวัง
ผืนทรายสีดำสนิทแผ่ขยายสุดลูกหูลูกตา ราวกับผืนผ้าใบแห่งความตายที่ไร้จุดสิ้นสุด แสงแดดสีแดงฉานสาดส่องลงมาบนผืนทราย ก่อให้เกิดเงาที่บิดเบี้ยวและน่ากลัว ลมร้อนระอุพัดผ่าน ก่อให้เกิดริ้วคลื่นทรายสีดำที่เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า แต่กลับดูน่าสะพรึงกลัว
เนินทรายสีดำสูงต่ำสลับซับซ้อน ราวกับสุสานที่ถูกทอดทิ้ง ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ นอกจากรอยเท้าของเพชรที่ทิ้งไว้เป็ทางยาวบนผืนทรายสีดำ รอยเท้าเ่าั้เป็เพียงร่องรอยเล็กๆ ที่จะถูกลบเลือนไปในไม่ช้า
เพชรเลื่อนหน้าต่างสถานะขึ้นมา แผนที่ดิจิทัลปรากฏบนจอใส แสดงอาณาเขตของ 'ทะเลทรายแห่งความสิ้นหวัง' ที่แผ่กว้างเกือบหมื่นกิโลเมตร เขากะพริบตาถี่ๆ มองจุดสีฟ้าเล็กๆ ที่กระพริบอยู่บนแผนที่ นั่นคือตำแหน่งของเขา
'เกือบหนึ่งวันเต็มๆ' เพชรพึมพำกับตัวเอง เขาเดินเท้ามาั้แ่รุ่งสาง แต่ผืนทรายสีดำก็ยังคงแผ่ขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แม้ร่างกายของเขาจะไม่้าอาหารหรือน้ำ แต่ความรู้สึกกระหายก็ยังคงกัดกินจิตใจ
'พลังงานในอากาศเบาบางมาก' เพชรคิดขณะที่กวาดสายตามองไปรอบตัว ท้องฟ้าสีแดงฉานไร้เมฆหมอก แสงแดดแผดเผาผืนทรายจนร้อนระอุ แต่กลับไม่มีพลังงานใดๆ ให้เขาดูดซับได้ เขาทำได้เพียงใช้พลังงานที่สะสมไว้ในร่างกาย ซึ่งเริ่มลดน้อยลงทุกขณะ
เพชรปิดหน้าต่างสถานะและก้าวเท้าเดินต่อไป ผืนทรายสีดำดูดกลืนแสงและพลังงานทุกสิ่งทุกอย่าง ราวกับเป็หลุมดำที่ไม่มีวันเต็ม
อาจจะสงสัยว่าทำไม เพชรไม่ใช่พลังจิตแปรงร่างเป็อย่างอื่น อย่างที่บอกว่าที่นี้แทบไม่สามารถพื้นพลังงานได้ ทักษะ บัญญัติดารา ก็ไม่สามารถใช่งานได้เพราะที่นี้ ตัดขาดจากโลกภายนอก แม่กระทั้งอาติแฟกเนินสีเืก็ไม่สามารถใช่งานได้ นี้เป็บททดสอบสำหรับผู้ที่ต้องเดินทางสู่แดนกลาง
สายตาของเพชรพลันจับจ้องไปยังแท่งหินสูงตระหง่านเบื้องหน้า พวกมันตั้งเรียงรายเป็วงกลมราวกับวงเวทโบราณ แต่ละวงซ้อนทับกันอย่างเป็ระเบียบ จำนวนสามถึงสี่วงโดยประมาณ ท่ามกลางทะเลทรายอันเวิ้งว้างที่ปราศจากสิ่งอื่นใดมานานแสนนาน การปรากฏขึ้นของแท่งหินเหล่านี้ช่างดูแปลกประหลาดและน่าสงสัย เพชรจึงเพิ่มความระมัดระวังเป็ทวีคูณ ััถึงความผิดปกติที่แฝงเร้นอยู่ในสถานที่แห่งนี้
เสียงกรอบแกรบดังกระหึ่มจากใต้ผืนทราย ราวกับสัตว์ร้ายขนาดั์กำลังขยับเขยื้อนตัว เสียงคำรามทุ้มต่ำดังก้องกังวานมาจากฟากฟ้า เพชรซึ่งเตรียมพร้อมรับมืออยู่แล้ว ััได้ถึงลางร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาเร่งระดมพลังจิต แปรเปลี่ยนเป็ปีกคู่หนึ่งผุดขึ้นกลางหลัง พยุงร่างให้ลอยขึ้นจากพื้นทราย แต่ด้วยพลังงานที่เบาบาง เขาจึงไม่อาจบินสูงได้มากนัก มือข้างหนึ่งแปรเปลี่ยนเป็โล่ห์กำบัง ส่วนอีกข้างกลายเป็ดาบคมกริบ ดวงตาทั้งสองแปรเปลี่ยนเป็ดั่งตาเหยี่ยว จ้องมองหาความผิดปกติที่ซ่อนเร้นอยู่
ตูม! แมงป่องทะเลทรายสีดำทมิฬขนาดมหึมา พุ่งทะยานขึ้นจากใต้ผืนทราย โจมตีเพชรอย่างรวดเร็วและดุดัน เพชรสะบัดปีกหวังจะหลบหลีกขึ้นสู่ท้องฟ้า แต่ก็ทำได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ในขณะเดียวกัน นกแร้งั์ตัวใหญ่โต ก็พุ่งลงมาจากฟากฟ้า โฉบเข้าโจมตีเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว เพชรยกโล่ห์ขึ้นป้องกันการโจมตีจากนกแร้งได้อย่างหวุดหวิด
นี่มันเื่บ้าอะไรกันเนี่ย!' เพชรคำรามในใจ หยาดเหงื่อไหลซึมออกมาจากขมับ เขากวาดสายตามองดูชื่อที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของพวกมัน ระดับพลังของพวกมันต่ำสุดก็อยู่ที่ระดับ 30 ส่วนหัวหน้าทั้งสองตัวนั้นมีระดับสูงถึง 40
เพชรเริ่มตระหนักถึงสถานการณ์อันเลวร้าย เขาต้องหาทางหลบหนีจากฝูงสัตว์ร้ายเหล่านี้ให้ได้ แม้ว่าเขาจะมีพลังจิต ทักษะ และอาติแฟกต์ที่ทรงพลังมากมาย แต่ระดับพลังของเขาในตอนนี้ก็ยังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน อยู่ที่ระดับ 5 เท่านั้น หากเป็การต่อสู้แบบตัวต่อตัว เขายังพอมีโอกาสที่จะเอาชนะได้ แต่การเผชิญหน้ากับฝูงศัตรูจำนวนมากเช่นนี้ เป็การฆ่าตัวตายชัดๆ
เพชรตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาพุ่งทะยานไปในทิศทางตรงกันข้ามกับฝูงสัตว์ร้าย หลบหลีกการโจมตีจากนกแร้งที่โฉบลงมา และหลีกเลี่ยงการขวางทางของแมงป่องที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นทราย เขาใช้ความเร็วและความคล่องแคล่วทั้งหมดที่มี
ร่างของเขาแทบจะพ้นได้อยู่รอมร่อ แต่แล้วผืนทรายเบื้องหน้ากลับแปรสภาพเป็ร่างั์มหึมา มันคำรามก้อง ก่อนจะเงื้อหมัดทรายั์เหวี่ยงลงมาหมายบดขยี้ร่างเขาให้แหลกละเอียด เขาเบี่ยงตัวหลบหมัดนั้นได้อย่างหวุดหวิด เส้นผมปลิวไสวตามแรงลมปะทะ ใบหน้าเคร่งเครียดจนเห็นเส้นเืปูดขึ้น
"แค่แมงป่องั์กับแร้งทมิฬก็แทบเอาชีวิตไม่รอด นี่มันอะไรกันอีก! ั์ทรายงั้นเหรอ!" เขาคำรามในลำคอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งหลัก เสียงหวีดหวิวของลมก็ดังกระหึ่ม ตามมาด้วยพายุทรายลูกมหึมาที่โหมกระหน่ำเข้ามา ร่างของเขาปลิวเคว้งคว้างท่ามกลางมวลทรายที่พัดกระหน่ำ ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกทิศทาง
"นี่มันอะไรกันอีก! แค่นี้ยังซวยไม่พออีกเหรอ! ยังจะต้องมาเจอกับพายุทะเลทรายที่น่ากลัวที่สุดอีกงั้นเหรอ!" เขาะโก้อง เสียงแหบแห้งจมหายไปกับเสียงคำรามของพายุทราย
หมัดั์ของั์ทรายกระแทกเข้าใส่ร่างของเขาอย่างจัง แรงปะทะมหาศาลจุกเสียดจนแทบกระอักเื ร่างของเขากระเด็นลอยละลิ่วเข้าไปในพายุทรายที่โหมกระหน่ำ สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง ภาพตรงหน้าพร่ามัว เสียงคำรามของพายุทรายดังก้องในหู
"นี่มัน...อะไรกัน..." เขาพึมพำเสียงแ่เบา "หรือว่า...เราจะจบลงที่นี่อีกครั้ง...ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะแข็งแกร่งที่สุดแท้ๆ..."
ความทรงจำในอดีตไหลย้อนกลับมา ราวกับภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำๆ ภาพความยากลำบาก การฝึกฝนอย่างหนัก ความมุ่งมั่นที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง ทั้งหมดนี้กำลังจะสูญเปล่าหรือ?
สติของเขาเริ่มดับวูบลงเรื่อยๆ ความมืดมิดเริ่มกลืนกินทุกสิ่ง เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถต้านทานพายุทรายนี้ได้นานแค่ไหน หรือว่านี่จะเป็จุดจบของเขาจริงๆ
1K
