ภายในมิติคามุย โอบิโตะใช้วิชาต้องห้าม [การกลับชาติมาเกิดด้วยตนเอง] ซึ่งเขาได้ควบคุมชิโยให้เรียนรู้โดยใช้เนตรเนตรวงแหวนระหว่างภารกิจในหมู่บ้านซึนะงาคุเระเมื่อปีที่แล้ว
โอบิโตะร่ายคาถา และเกิดความผันผวนของจักระอย่างแปลกประหลาดออกมาจากมือของเขา จากนั้น โอบิโตะวางมือลงบนหน้าอกขนาดใหญ่ของคุชินะ และเริ่มถ่ายโอนพลังชีวิตให้กับเธอ
ใน่หลายปีที่ผ่านมา โอบิโตะได้ปฏิบัติภารกิจไปทั่วทุกแห่งและรวบรวมพลังชีวิตจำนวนมาก เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับวันนี้!
คุชินะค่อยๆ ฟื้นคืนสติ เมื่อจำเื่ราวทั้งหมดได้ เธอก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่ควบคุมไม่ได้ ะโอย่างบ้าคลั่งว่า "โอบิโตะ! ไอ้สารเลว! ไอ้สัตว์ร้าย! แกจะต้องได้รับผลกรรมที่สมควรได้รับ!"
แต่โอบิโตะกลับมองเธออย่างสบายๆ พร้อมกับรอยยิ้มแปลกๆ บนริมฝีปาก: "พูดได้ดีมาก คุชินะ พูดอีกหน่อยสิ ฉันอยากฟัง"
คุชินะจ้องมองโอบิโตะด้วยสายตาที่ดุดัน ราวกับอยากจะฉีกเขาเป็ชิ้นๆ
มือของเธอสั่นเล็กน้อย และดวงตาของเธอลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งความเกลียดชัง
แต่หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอก็สงบลงอย่างกะทันหันและถามด้วยน้ำเสียงเ็าว่า "สรุปแล้วทั้งหมดนี้เป็แผนของคุณใช่ไหม? ั้แ่แรกเริ่ม คุณตั้งใจจะจัดการกับหมู่บ้านโคโนฮะใช่ไหม?"
โอบิโตะยักไหล่ “คุณพูดถูกแค่ครึ่งเดียว ตอนแรกผมแค่อยากแก้แค้นโคโนฮะและมินาโตะ แต่แล้วผมก็รู้ว่าสิ่งเ่าั้เทียบไม่ได้กับสมบัติล้ำค่าอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือร่างกายอันงดงามของคุณ ผมต้องบอกว่าที่รัก คุณคือของขวัญจาก์อย่างแท้จริง”
คุชินะจ้องมองโอบิโตะอย่างตั้งใจ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความดูถูกและรังเกียจ: "พอใจแล้วใช่ไหม? ลักพาตัวภรรยาของอาจารย์ ฆ่าอาจารย์ที่ปรึกษา และตอนนี้ก็ได้สิ่งที่้าแล้ว?"
โอบิโตะยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ: "อย่าพูดอย่างนั้นสิ คุชินะ เธอควรจะขอบคุณฉันไม่ใช่เหรอ? ถ้าฉันไม่ช่วยเธอไว้ เธอก็คงไม่มีโอกาสได้เห็นนารูโตะเติบโตขึ้นมา มีแต่ฉันเท่านั้น มีแต่ฉันเท่านั้นที่จะมอบความสุขที่แท้จริงให้เธอได้"
เมื่อได้ยินคำพูดเ่าั้ น้ำตาแห่งความโกรธก็เอ่อล้นขึ้นมาในดวงตาของคุชินะ
ทันใดนั้นเธอก็ยกมือขึ้นสูงและตบหน้าโอบิโตะอย่างแรง
เสียงแหลมคมดังก้องไปทั่วพื้นที่แคบๆ โอบิโตะเอามือปิดหน้า แต่สีหน้าของเขายังคงสงบ
“ถ้าคุณบอกว่าทั้งหมดนี้เพื่อประโยชน์ของฉัน” คุชินะพูดเสียงแหบ “งั้นคุณก็เป็คนบ้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ฉันอยากตายไปพร้อมกับมินาโตะ!”
โอบิโตะค่อยๆ ลดมือลง รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา: "ขอโทษนะ คุชินะ ข้อเสนอนี้ใช้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เธอได้กลายเป็สมบัติของฉัน และเธอไปไหนไม่ได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน"
คุชินะจึงตระหนักว่าแท้จริงแล้วเธอไม่เคยควบคุมชะตาชีวิตของตัวเองได้เลย ความรู้สึกไร้อำนาจอย่างสุดซึ้งนั้นเข้าครอบงำเธออีกครั้ง ทำให้เธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอย่างที่สุด
ทันใดนั้น โอบิโตะก็ดึงกางเกงลง อวัยวะเพศที่แข็งตัวของเขาปรากฏให้เห็นอย่างน่ากลัว พร้อมกับส่งกลิ่นเหม็นน่าคลื่นไส้
โอบิโตะสั่งว่า “มานี่ มาอมนกเขาให้ฉันหน่อย ถ้าฉันอารมณ์ดี ฉันจะไม่ทำร้ายลูกชายของเธอ นารูโตะ อุซึมากิ”
คุชินะรู้สึกปวดท้องเมื่อมองดูสิ่งที่น่าเกลียดน่ากลัวนั้น เธอจ้องมองโอบิโตะอย่างตั้งใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจและความเกลียดชัง แต่เธอก็รู้ว่าการขัดขืนจะนำมาซึ่งการลงโทษที่เลวร้ายยิ่งกว่า
คุชินะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ขยับไปข้างหน้า เธอนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าโอบิโตะ มือที่สั่นเทาของเธอกุมอวัยวะเพศที่ร้อนระอุของเขาไว้ โอบิโตะถอนหายใจอย่างพึงพอใจพลางมองลงไปที่คุชินะ
“ใช่แล้ว” เขากล่าวอย่างร่าเริง “ค่อยๆ สอดเข้าไป จำไว้ว่าต้องใช้ลิ้นเลียให้ทั่วด้วยนะ”
คุชินะหลับตาลง พยายามกลั้นความรู้สึกอยากอาเจียนไว้
เธอค่อยๆ อ้าปากและเลียตาของม้าอย่างระมัดระวัง
คราบน้ำอสุจิของเธอยังคงหลงเหลืออยู่ และกลิ่นเค็มๆ เหม็นคาวปลาเกือบทำให้เธอหมดสติ
“ใช่แล้วที่รัก” โอบิโตะให้กำลังใจ “ทำต่อไปเลย เอาทั้งหมดเข้าปากเลย”
คุชินะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ กลืนอวัยวะเพศชายเข้าไปในปากของเธอ
ริมฝีปากอุ่นๆ โอบล้อมอวัยวะเพศชายของเธอ ความรู้สึกที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกใหม่ในเวลาเดียวกันทำให้เธอตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
โอบิโตะลูบผมยาวของเธอด้วยความพึงพอใจ พลางกดศีรษะของเธอเบาๆ แล้วส่ายไปมา
“ยอดเยี่ยมมาก คุชินะ!” เขาอุทาน “เธอเกิดมาเพื่อทำสิ่งนี้”
คุชินะพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะทำให้โอบิโตะพอใจด้วยน้ำตาคลอเบ้า
เธอรู้ว่ามีเพียงการทำให้โอบิโตะพอใจเท่านั้นที่จะช่วยให้เธอหลีกเลี่ยงความอับอายขายหน้าได้
เธอจึงใช้ลิ้นอย่างชำนาญเลียอวัยวะเพศชายจากทุกมุม และบางครั้งก็ดูดที่ท่อปัสสาวะด้วย
โอบิโตะถอนหายใจอย่างสบายใจ ยื่นมือข้างหนึ่งไปที่อวัยวะเพศของคุชินะ เขาค่อยๆ ดึงกางเกงในของเธอออกแล้วลูบคลิตอริสที่เปียกชุ่มของเธอ คุชินะตัวสั่นสะท้าน เกือบจะคายอวัยวะเพศของเขาออกมา
โอบิโตะสั่งว่า "อย่าหยุด เลียต่อไปเรื่อยๆ"
คุชินะกัดฟันอดทนต่อการทรมานของโอบิโตะและยังคงรับใช้เขาต่อไป
ลิ้นของเธอพันรอบอวัยวะเพศชายอย่างชำนาญ และบางครั้งก็ลูบไล้เบาๆ บริเวณจุดที่ไวต่อความรู้สึกใต้หัวอวัยวะเพศ
มืออีกข้างของเขาก็กำลังนวดถุงอัณฑะที่หนักและเต็มไปด้วยดินอยู่เช่นกัน
โอบิโตะหลับตาลง เพลิดเพลินไปกับการปรนนิบัติของคุชินะอย่างเต็มที่ เทคนิคที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ ของเธอนำพาเขาไปสู่จุดสูงสุดแห่งความสุข ไม่นานนัก เขาก็รู้สึกถึงความรู้สึกเสียวซ่าที่คุ้นเคยแล่นขึ้นมาตามกระดูกสันหลัง
“พอแล้ว” เขาเงยหน้าคุชินะขึ้นอย่างกระทันหัน “ฉันจะยิงแล้ว”
คุชินะถอนหายใจโล่งอก แต่ก่อนที่เธอจะเช็ดน้ำลายที่มุมปาก โอบิโตะก็ดันอวัยวะเพศของเขากลับเข้าไปในปากเธออีกครั้ง
โอบิโตะจับศีรษะของคุชินะแน่น "กลืนมันเข้าไปให้หมด อย่าให้หกแม้แต่หยดเดียว!"
คุชินะเชื่อฟังและนำอวัยวะเพศชายเข้าไปในปาก รู้สึกถึงการเต้นตุบๆ อยู่ภายใน
หลังจากนั้นไม่นาน น้ำอสุจิก็พุ่งออกมาเป็สายหนา เกือบเต็มลำคอของเธอ
เธอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พยายามรับเอาสาระสำคัญทั้งหมดเข้าไป
หลังจากหลั่งน้ำอสุจิแล้ว โอบิโตะก็ดึงอวัยวะเพศของเขาออกมาด้วยความพึงพอใจ น้ำอสุจิเล็กน้อยหยดจากปากของคุชินะ ไหลลงมาที่คางและหน้าอกอวบอิ่มของเธอ
“ไม่เลวเลย” โอบิโตะชม “นายพัฒนาขึ้นมากเลยนะ เพื่อเป็การตอบแทน ฉันเลยตัดสินใจสอนกลเม็ดใหม่ให้นาย”
เขาโบกมือเพื่อปลดพันธนาการของคุชินะ พร้อมชี้ไปที่อวัยวะเพศของเขาซึ่งยังคงเปื้อนน้ำอสุจิอยู่: "เลียให้สะอาด เริ่มจากโคน อย่าให้พลาดแม้แต่จุดเดียว"
คุชินะพยักหน้าเงียบๆ พร้อมกับคุกเข่าลงด้วยความอับอายต่อหน้าโอบิโตะ
เธอค่อยๆ ทำความสะอาดอวัยวะเพศชายด้วยลิ้นอย่างระมัดระวัง บางครั้งเลียส่วนลำตัว บางครั้งก็ดูดส่วนปลายขนาดใหญ่
น้ำอสุจิผสมกับน้ำลายของเธอและกระจายตัวอย่างสม่ำเสมอตามการเคลื่อนไหวของเธอ
ขณะที่โอบิโตะมองคุชินะทำความสะอาดอย่างพิถีพิถัน ความปรารถนาที่จะควบคุมทุกอย่างก็พลุ่งพล่านขึ้นมาในใจเขา
ภรรยาของครูผู้เคยสูงส่งและทรงอำนาจ บัดนี้ทำได้เพียงคุกเข่าอย่างนอบน้อมต่อหน้าสามี ทำตามคำสั่งของเขาเท่านั้น
ความรู้สึกนี้ช่างวิเศษเหลือเกิน
“เก่งมาก” โอบิโตะลูบหัวคุชินะ “แต่ยังมีอีกที่หนึ่ง อย่าลืมนะ”
คุชินะเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร โอบิโตะยิ้มอย่างมีเลศนัยและชี้ไปที่หน้าท้องส่วนล่างที่มีขนดกของเขา: "ฉันหมายถึงตรงนี้ ถุงอัณฑะของฉันน่ะ"
คุชินะกัดริมฝีปากล่างเพื่อระงับความรู้สึกไม่สบายใจ เธอค่อยๆ เลื่อนริมฝีปากลงจนแตะกับอัณฑะของโอบิโตะ
กลิ่นกายของผู้ชายฉุนจัดลอยมาแตะจมูก ทำให้คุชินะรู้สึกคลื่นไส้ แต่เธอก็ฝืนทนความรู้สึกคลื่นไส้นั้นไว้ แล้วใช้ลิ้นเลียลูกอัณฑะข้างหนึ่งเบาๆ
"ฟ่อ..." โอบิโตะอุทาน "รู้สึกดีจังเลย... แบบนั้นแหละ คุชินะ... เลียอีกหน่อยนะ..."
727
