ตอนที่ 5.1
พี่แจ็คมาเร็วกว่าเวลาที่บอก ไม่ถึงสิบนาทีฉันก็เย็นขายาวๆ นั่นก้าวเป็จังหวะเร่งรีบตรงเข้ามา ทรงผมที่ถูกเซ็ตไว้ตอนเช้าเสียรูปทรง กรอบหน้าคมมีเม็ดเหงื่อเล็กน้อยแต่เสื้อนักศึกษาสีขาวกลับชื้นเป็วงกว้าง
ฉันหอบของที่วางไว้ขึ้นมาแนบอก พอพี่แจ็คปลดล็อคฉันก็เปิดประตูเข้าไปนั่ง เขาไม่คุยก่อนฉันก็จะไม่พูด
จะว่าโกรธก็คงใช่ คือนึกออกไหมว่าเื่นี้เขาผิดเต็มๆ
ผิดแล้วก็ไม่ขอโทษไง คงคิดว่าเดี๋ยวฉันก็หายเอง เออ! ใช่! นั่นก็จริงอยู่
ฉันก็โกรธเองตลอดปีตลอดชาติ เผลอๆยาวถึงชาติหน้าเลยมั้ง ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร ในรถเงียบเหมือนป่าช้า ดังที่สุดก็คงเป็เสียงแอร์ในรถ
ฉันรู้ว่าพี่แจ็ครู้ว่าฉันโกรธแต่ก็ยังเฉย มันน่าหงุดหงิดไหมล่ะถามจริง?
“หึ!” ฉันเผลอพ่นลมหายใจออกมาแรงไป ประกอบกับท่าทางกอดอกเชิดคอเลยทำให้บรรยากาศดูตึงเครียดขึ้นไปอีก
พี่แจ็คเหลือบตามามอง ก่อนจะกดเล่นเพลงเพื่อลดความน่าอึดอัดลง
...แต่มันไม่ช่วยอะไร เพราะเพลงที่เปิดมันไม่ช่วยไง!
ทุกเพลงพูดถึงรักข้างเดียว รักที่ไม่สมหวัง
เนี่ย! เพลงเป็แบบเนี้ย! เพลงเพราะแต่ความหมายมันดราม่า!
ไม่อยากฟัง หงุดหงิด กดปิดแม่งเลย...
“สายซอ...”
เรียกฉันทันทีที่เสียงเพลงเงียบลง เหอะ! ทำมาเป็เรียกเสียงอ่อน
ฉัน ไม่ สน ใจ หรอก!
“แวะกินข้าวก่อนเนอะ” พยายามเอาของกินมาหลอกล่อ? แล้วคือถามตอนที่เลี้ยวรถเข้ามาในห้างแล้วมันก็คือการมัดมือชกป่ะ
แต่เอาเหอะ ถึงจะมึนตึงใส่เขาแต่ก็ยังอยากอยู่ด้วยอยู่ดีไง! ใช้เวลาขับวนหาที่จอดไม่นาน พอรถนิ่งสนิทฉันก็ทิ้งทุกอย่างไว้แล้วถือแค่กระเป๋าสตางค์กับมือถือลงไปด้วย
พี่แจ็คเดินมาหา เขามองมือขวาฉันที่กำลังถือของแล้วอ้อมมาทางซ้าย
ขยับมาใกล้จนระยะห่างเหลือประมาณหนึ่ง่แขน ร่างสูงยื่นมือมาข้างหน้าแล้วแบฝ่ามือออกแล้วพูด...
“เดินจับมือไหม”
นั่นทำให้ฉันก็หันขวับไปมองหน้าเขาทันที!!
เล่นงี้เลยหรอเนี่ย!
เอาตัวเข้าแลกเลยใช่ไหม!
นี่คือเรียกว่ากำลังง้อหรอ ถ้าง้อแบบนี้ฉันจะงอนยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยนะ!
ฉันพยายามเก็บท่าทางใแต่ข้างในเรียกได้ว่าระริกระรี้ ห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้มและคงสีหน้ามึนตึงเอาไว้ยังง่ายกว่าห้ามไม่ให้มือสั่น ปลายนิ้วฉันชาดิก ตัวเกร็งขึ้นมากระทันหัน
ฉันตายแน่...
ฉันไม่รู้จะตอบอะไรเลยเอาแต่เงียบ
ในที่สุดเขาก็ลดมือลงมาจับมือฉัน มันไม่ใช่การจับแบบสอดประสานแต่เป็การกุมมือเล็กไว้ภายใต้มือของเขา
มือพี่แจ็คอุ่นมากและนั่นทำให้ฉันรู้ว่ามือตัวเองเย็นเฉียบมากแค่ไหน
ถ้าไม่นับเวลากวนแล้วโดนพี่แจ็คตีมือและตอนที่ฉันฉวยโอกาสเล็กๆ น้อยๆ กับเขา นี่ก็เป็ครั้งแรกที่เราจับมือกันเลยเถอะ!
ฉันกำกระเป๋าสตางค์กับโทรศัพท์แน่นมากในขณะที่พยายามให้มือข้างซ้ายมันผ่อนคลายที่สุด
ก้าวขาเดินตามพี่แจ็คไปด้วยท่าทีนิ่งๆ แต่ในใจคือตื่นเต้นไปหมด รู้สึกเืสูบฉีดจากจังหวะหัวใจที่เต้นแรง
อ่า... โคตรเขินอ่ะบอกเลย...
ไม่ต้องถามนะว่าหายโกรธไหมเพราะคำตอบที่จะได้คือหายแล้ว หายสนิท ยกโทษเก่าที่ตกค้างมาจากชาติปางก่อนให้หมดเลยด้วย
ฮรืออออ ทำไมเขาน่ารัก!
แอบยิ้มได้ไหม? อยากกรี๊ดมาก ทำไงดี?
อยากจับมือเขาแบบร่าเริงสดใสแต่ก็อยากรู้ว่าพี่แจ็คจะทำยังไงต่อเลยได้แต่บอกตัวเองให้ใจเย็นเข้าไว้
นะโม พุทโธ ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก... ใจเย็นไว้สายซอ....
...........................................................................................
พี่แจ็คน่ารักขึ้นบ้างหรือยังคะ 55555555555
140
