หลังจากที่พักทานข้าวเที่ยงกันเรียบร้อย หลี่หวังฟางและจินเฉิงก็ได้ออกเดินทางต่อ ตลอดทางได้พบเจออสูรไม่มากและไม่ค่อยพบผู้ทดสอบคนอื่น ทั้งสองจึงตัดสินใจว่าจะออกจากป่า แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ถึงทางออกเสียทีนั้นก็เพราะหนุ่มน้อยหลี่หวังฟางมัวแต่แวะเก็บสมุนไพรอยู่ตลอดทาง ส่วนจินเฉิงก็แสนจะตามใจน้องไม่ทักท้วงอะไรเลย
"ท่านว่าพวกพี่ฉิงจะหาของครบหรือยังขอรับ"
".." จินเฉิงพยักหน้าตอบ
"ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ทั้งสามคนเก่งจะตายไป ตอนนี้คงออกจากป่าไปกันหมดแล้วมั่ง"
"..."
"..."
"..." และทั้งคู่ก็เดินทางต่อไปเรื่อย ๆ จนเห็นทางออกในที่สุด หลี่หวังฟางและจินเฉิงได้เดินไปหากรรมการเพื่อยืนยันสิทธิ์ที่จะผ่านเข้ารอบต่อไป
หลี่หวังฟางได้นำของทั้งหมดที่หาได้ อันได้แก่ โสมสิบปี ไข่มุกแสงจันทร์ คัมภีร์สมุนไพร ตามคำสั่งให้แก่กรรมการดูและแน่นอนหนุ่มน้อยผ่านเข้ารอบไปได้อย่างไม่ติดขัด
ทางด้านจินเฉิงได้นำตังกุย กระบี่เมฆา และแหวนมิติที่เป็ของเขาเองให้กรรมการดู เพราะกฎในการทดสอบนี้บอกว่า ทำอย่างไงก็ได้ให้ได้ของครบไม่เกี่ยงวิธี ดังนั้นการที่จินเฉิงนำแหวนมิติของตนเองมาใช้ในการทดสอบก็ถือว่าไม่ผิดอันใด จินเฉิงจึงได้ผ่านเข้ารอบต่อไปโดยไม่มีข้อโต้แย้งเช่นกัน
ส่วนของที่หาได้ทั้งหมดนั้นตกเป็ของผู้ที่ผ่านเข้ารอบ แต่หากใครไม่ผ่านการทดสอบจะโดนยึดของที่หาได้ทั้งหมด
หลี่หวังฟางและจินเฉิงได้รับหมายเลขป้ายใหม่ที่มีหมายเลขใกล้เคียงกันเหมือนเดิม เลขที่ได้คือหมายเลข 374กับ375 นี้คงนับตามจำนวนคนที่ผ่านรอบนี้กระมัง ว่าแต่พวกซ่านฉิงอยู่ไหนกัน? หรือยังไม่ออกมา เด็กชายมองไปรอบ ๆ อีกครั้งแต่ก็ไม่พบคนทั้งสามอยู่ดี
ในตอนนั้นเองตรงอกของหนุ่มน้อยก็รู้สึกวูบโหวงขึ้นมา เหมือนจะมีบางอย่างเกิดขึ้น แต่หลี่หวังฟางไม่ได้เข้าใจเหมือนกันว่ามันคืออะไร
"เป็อันใด? " จินเฉิงที่คอยมองเด็กหนุ่มอยู่ตลอดจึงรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของคนตัวเล็ก คนตัวเล็กกว่าขมวดคิ้วพลางเอามือทาบไว้กลางอก มองมาที่เขาก่อนที่จะส่ายหัว
"ไม่ขอรับ ไม่มีอะไร"
และไม่นานการทดสอบก็จบลง
ก่อนหน้านั้นด้านซิ่นซิน
"อึก-" ซิ่นซินตอนนี้ไม่มีแม้แต่แรงที่จะขยับตัว หลังจากที่หมาป่าสีเงินโจมตีเลี่ยงหลิงและซ่านฉิงมันก็หันมาโจมตีเขาต่อ ตัวซิ่นซินที่ยังช็อกกับเหตุการณ์ไม่ทันตั้งตัวก็โดนหมาป่าสีเงินโจมตีจนหมดท่าเสียแล้ว เขานั้นทั้งเจ็บใจและเสียใจ เจ็บใจที่ตนเองอ่อนแอ เสียใจที่ตนปกป้องเพื่อนพ้องไม่ได้ และแค้นใจที่ไม่สามารถทำอะไรได้สักอย่าง
ซิ่นซินคิดโทษตัวเองซ้ำไปมา ถ้าข้าเก่งกว่านี้..ทั้งสองคงไม่ได้เจ็บตัว ถ้าข้า... ในขณะที่กำลังจมไปกับความคิดที่แสนสิ้นหวัง หมาป่าสีเงินก็ดูเหมือนจะเบื่อที่จะเล่นกับเหยื่อแล้วและมันก็เริ่มที่จะหิวแล้วด้วย มันจึงคิดที่จะกินเด็กหนุ่มตรงหน้าของมันเป็อาหารแก้หิวไปเสียเลย
แต่ก่อนที่มันจะได้ทำตามสิ่งที่หวังก็ถูกดีดกระเด็นโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว พลังที่ซัดออกไปไม่ใช่น้อย ๆ มันซึ่งเพิ่งเลื่อนผ่านระดับมาไม่นานไม่สามารถที่จะทนได้อยู่แล้ว ไม่นานหมาป่าสีเงินก็ตายลงด้วยการโจมตีเดียวของผู้าุโห้า
ผู้าุโหกรีบรุดเข้าไปหาคนเจ็บทั้งสามก่อนที่จะถ่ายพลังปราณออกไปรักษาทั้งภายในและภายนอกเบื้องต้น ผู้าุโห้าเดินตามมาติด ๆ
"เป็เช่นไรบ้าง"
"ร้ายแรง ต้องรีบพาไปรักษาต่อ"
"เช่นนั้นก็รีบไปกันเถอะ" ผู้าุโทั้งสองช่วยกันแบกร่างของทั้งสามและทะยานตัวออกไปจากป่าอย่างรวดเร็ว
"การทดสอบวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว มีผู้ผ่านการทดสอบทั้งสิ้น 379คน ในวันรุ่งขึ้นจะมีการทดสอบรอบสุดท้าย แยกย้ายได้! "ผู้าุโว่าจบก็หันหลังเดินไป ส่วนหลี่หวังฟางยังพยายามมองหาพวกซ่านฉิง เห็นว่าคนที่ไม่ผ่านการทดสอบเริ่มทยอยออกมาจากพื้นที่กันแล้วแต่กระนั้นก็ยังไม่เจอตัวพวกซ่านฉิงอยู่ดี
เวลาผ่านไปหลี่หวังฟางยังคงยืนอยู่ที่เดิมมองไปตรงทางเข้าป่าอย่างใจจดใจจ่อโดยมีจินเฉิงยืนอยู่ข้าง ๆ จนกระทั่งไม่มีใครออกมาอีก ทั้ง ๆ ที่จบการทดสอบแล้วแต่ทำไมทั้งสามถึงยังไม่ออกกันหรือว่าเกิดอะไรขึ้น.. เมื่อคิดมาถึงตรงนี้หนุ่มน้อยก็เกิดความกังวลใจขึ้นมาอีกครั้ง
หลี่หวังฟางตัดสินใจเดินไปหาผู้าุโท่านหนึ่งที่ยังยืนอยู่ใกล้ ๆ ก่อนที่จะก้มคำนับผู้าุโ
ผู้าุโท่านนี้เป็สตรีวัยกลางคน นางสวมเสื้อสีฟ้าอ่อนใบหน้าเรียบนิ่งมองมายังศิษย์สายนอกทั้งสองที่เข้ามาทักนางอย่างสงสัย อ่านไม่ผิดหรอกศิษย์สายนอกจริง ๆ ใครที่ผ่านเข้าไปรอบสามได้ก็ถือว่าเป็ศิษย์สายนอกแล้ว เพียงแต่การทดสอบรอบที่สามนั้นมีไว้ให้แสดงฝีมือและคัดสรรผู้ที่มีความสามารถที่แท้จริง ซึ่งทุกคนต้องทำอย่างเต็มที่เพื่อให้ได้เป็ศิษย์เอกของผู้าุโซักท่าน
"พวกเ้ามีอะไร? "
"เรียนท่านผู้าุโ พอดีผู้น้อยยังไม่เจอสหายที่แยกกันไปทำการทดสอบออกมาจากป่า ผู้น้อยเกรงว่าสหายอาจติดอยู่ที่ใดสักแห่งในป่าแห่งนี้ ท่านผู้าุโโปรดช่วย" ผู้าุโนิ่งใช้ความคิดสักพักก่อนที่จะเอ่ยถามขึ้นมา
"สหายเ้า เป็ผู้ใด"
"เรียนท่านผู้าุโ สหายผู้น้อยเป็ชายสองหญิงหนึ่ง นามว่าซิ่นซิน ซ่านฉิงและเลี่ยงหลิงขอรับ"
"อืม พวกเ้ามานี้สิ" ผู้าุโได้ยินจึงเข้าใจ พยักหน้ารับก่อนจะหันไปเรียกศิษย์พี่สายในสามคนที่ทำหน้าที่ควบคุมดูแลทางเข้าออกในป่า
"คารวะท่านอาจารย์อัน"
"พวกเ้าเห็นเด็กสามคนที่เป็ชายสองหญิงหนึ่งสหายของเ้าหนูนี้ออกมาหรือยัง"
"ยังขอรับ" ศิษย์พี่หนุ่มคนหนึ่งตอบปฏิเสธก่อนที่ศิษย์พี่หญิงอีกคนที่เอาแต่มองหน้าหลี่หวังฟางกับจินเฉิงจะร้องอ๋อขึ้นมา
"อ่ะ ข้ารู้แล้ว! พวกเ้านี้เองท่านผู้าุโห้าบอกว่า ถ้าอยากเจอสหายให้ตามไปที่เขาเป่ยเฉิน"
"เขาเป่ยเฉิน..หรือขอรับ? " เล็กชายเอียงหัวสงสัยเล็กน้อย
"ไม่รู้จักสินะ เช่นนั้นเอินเอินเ้าพาเ้าหนูทั้งสองไปที่เขาเป่ยเฉิน ส่วนพวกเ้ากลับไปทำหน้าที่ต่อได้แล้ว"
"ขอรับ/เ้าค่ะ" ผู้าุโอันหันหลังเดินจากไปตามไปด้วยศิษย์พี่อีกสองคน ตอนนี้เหลือเพียงศิษย์พี่หญิงนามว่า เอินเอิน หลี่หวังฟางและจินเฉิง
"ข้าชื่อเอินเอิน พวกเ้าจะเรียกข้าว่าศิษย์พี่เอินก็ได้ ข้าเป็ศิษย์สายใน อยู่ในการดูแลของอาจารย์อัน" ศิษย์พี่หญิงเอ่ยแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มขณะที่เดินนำไปที่เขาเป่ยเฉิน
"ข้าหลี่หวังฟางขอรับส่วนนี้พี่จินเฉิง"
"อืม ยินดีที่ได้รู้จักและยินดีด้วยที่ผ่านเข้ารอบสาม"
"ขอบคุณขอรับ ศิษย์พี่เอินท่านพอจะทราบไหมว่าทำไมสหายของข้าถึงไปอยู่ที่เขาเป่ยเฉิน"
"เื่นั้นข้าก็ไม่รู้หรอก แต่ผู้าุโห้าฝากมาบอกนะ อีกอย่างูเาลูกนั้นเป็ูเาของผู้าุโหกขึ้นชื่อเื่สมุนไพรและการรักษา อาจเกิดเื่ไม่คาดฝันขึ้นก็ได้"
"..."
"เอาน่า สหายเ้าไม่เป็อะไรหรอก อย่าทำหน้าอย่างงั้นสิ" เมื่อเห็นว่าเด็กชายเงียบไปเอินเอินจึงหันมามองก็พบกับใบหน้าที่ขมวดมุ้ย ทำให้ศิษย์พี่หญิงผู้นี้ทนไม่ไหวเข้าไปบีบแก้มกลม ๆ นั้นอย่างมันมือ
"งืออ เอ็บบบ" หลี่หวังฟางร้อยโวยวายแต่ศิษย์พี่เพียงคนเดียวกับหัวเราะร่า ก่อนที่จะสะดุ้งเอื๊อกรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วเมื่อรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ชวนให้ขนลุก เอินเอินหันไปมองรอบ ๆ ก็ไม่เห็นอะไรผิดปกตินอกจากสายตาของจินเฉิงที่มองไปที่รอยแดง ๆ ตรงแก้มกลมของหลี่หวังฟางเพียงเท่านั้น
ศิษย์พี่หญิงขมวดคิ้วแปลกใจเล็กน้อย เมื่อกี้ไม่ได้คิดไปเองแน่ ๆ รู้สึกเหมือนมีคนจ้อง แต่ก็ไม่มีอะไรสงสัยคิดไปเองมั่ง เอินเอินยักไหล่ไล่ความคิดแปลก ๆ ออกจากหัวก่อนที่จะเดินนำหน้าไปต่อ
"เจ็บมากหรือ" จินเฉิงถามหลังจากเงียบไปนาน เขายกมือขึ้นลูบแก้มคนตัวเล็กกว่า
"ก็..ไม่มากหรอกขอรับ" หลี่หวังฟางที่โดนลูบแก้มกะทันหันไม่ทันตั้งตัวจึงถอยหนีเล็กน้อยก่อนตอบไป
"อืม"
ทั้งสามเดินกันไปสักพักก็เจอกับทางขึ้นเขา เอินเอินบอกทั้งสองว่าตนมาส่งได้แค่นี้หลังจากนี้ให้ขึ้นไปเอง ศิษย์หมาด ๆ ทั้งสองจึงต้องขึ้นเขากันไปเองอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อไปถึงก็พบศิษย์อยู่ปะปายประมาณสิบคนได้ หวังฟางจึงเข้าไปหาศิษย์พี่คนหนึ่งเพื่อถามทาง
เมื่อมาถึงเรือนไผ่เป่ยเฉินตามชื่อของูเาลูกนี้ เด็กชายก็พบกับผู้าุโห้าและผู้าุโหกกำลังสนทนากันอยู่ ผู้าุโทั้งสองก็หยุดคุยและหันมามองหวังฟางพร้อมกัน
ทั้งสองไม่ได้ใอะไรเพราะรู้อยู่ก่อนแล้ว เด็กชายทั้งสองเดินเข้าไปคำนับผู้าุโ
"คารวะท่านผู้าุโห้าท่านผู้าุโหกขอรับ ผู้น้อยหลี่หวังฟางขอรับ"
"ผู้น้อยจินเฉิงขอรับ"
"พวกข้ากำลังรออยู่เลย ตามมาสิ" ผู้าุโทั้งสองเดินนำเข้าไปที่ห้องหนึ่งข้างในมีคนอยู่ทั้งหมดห้าคน สองคนแรกเป็ศิษย์สายในที่คอยดูแลคนที่นอนหลับไม่ได้สติทั้งสาม ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนนั้นก็คือซิ่นซิน ซ่านฉิงและเลี่ยงหลิงนั้นเอง
"พี่ซิน! พี่ฉิง! พี่หลิง! " น้องเล็กสุดที่อยู่ในห้องนี้รีบรุดเข้าไปหาด้วยความใเมื่อเห็นสภาพที่ดูไม่แล้วไม่น่ารอดของทั้งสาม แต่ก็ถอนหายใจโล่งอกเมื่อพบว่าทั้งสามยังมีชีวิตอยู่
ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าทั้งสาม ไม่สิ ทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของหลี่หวังฟางในชาตินี้มีผลกระทบต่อจิตใจของเด็กชายเป็อย่างมาก เหมือนรู้จักกันมานานทั้ง ๆ ที่เพิ่งได้เจอกันไม่กี่ครั้ง เหมือนผูกพันกันทั้ง ๆ ที่ไม่เคยคุยกันมาก่อน ช่างน่าแปลกจริงเชียวแต่ถึงกระนั้นแม้จะรู้สึกแปลกใจหรือสงสัยมากแค่ไหนก็ไม่ได้คำตอบอยู่ดี หลี่หวังฟางจึงเลือกที่จะไม่สนใจที่จะหาคำตอบ และใช้ชีวิตอย่างสงบสุขต่อไป
"มิต้องห่วงไป สหายของเ้าปลอดภัยดี"ผู้าุโห้ายิ้มมุมปากเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทีใของเด็กชาย
"แต่ก็เกือบไม่รอดแล้วเหมือนกัน" ผู้าุโหกเอ่ยเสริมก่อนจะหันไปบอกให้ศิษย์ทั้งสองออกไปก่อน
"ขอบคุณขอรับที่ช่วยสหายผู้น้อย" หลี่หวังฟางและจินเฉิงโค้งคำนับขอบคุณอีกครั้ง
"อืม"
"เอ่อ..ผู้น้อยอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นงั้นหรือขอรับ? "
"เดียวข้าจะเล่าให้ฟัง มานั่งสิ" ทั้งสี่จึงนั่งล้อมวงกันที่โต๊ะชา หลี่หวังฟางทำการรินชาให้คนอายุเยอะกว่าทั้งสามและค่อยรินของตัวเอง เมื่อเตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยผู้าุโห้าก็เริ่มเล่า
เมื่อได้ฟังจนจบทั้งหลี่หวังฟางและจินเฉิงต่างมีความคิดและอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งใ ดีใจ โกรธ โล่งอก เสียใจ แต่ใด ๆ ก็ตามทั้งสองต่างคิดเหมือนกันว่าโชคดีแล้วที่ทั้งสามปลอดภัย
"ขอบคุณขอรับ"
"อืม"
"งั้นแปลว่าสหายของผู้น้อยไม่ผ่านการทดสอบสินะขอรับ" เพราะผู้าุโเขาไปแทรกแซงการทดสอบและพวกซิ่นซินพลาดท่าถูกทำร้ายจนออกมาจากป่าได้ไม่ทันเวลา
"อ้อ เื่นั้นนะ..."
1K
