ความรักในป่าหนาว

        ภูผาเอื้อมมือเด็ดดอกมะลิให้สามดอกแล้วส่งให้หญิงสาวรับและยกขึ้นดม ยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาเป็๲ประกายสุกใส

        “ดาชอบดอกมะลิค่ะที่บ้านก็ปลูกนะคะแต่ดอกไม่ใหญ่เท่านี้”

        เปลี่ยนสรรพนามจากฉันเป็๲ดาทำให้ชายหนุ่มลิงโลดใจ คิดว่าต่อจากนี้คงง่ายขึ้นที่เขาจะทำอะไรเพื่อเธอเป็๲การแสดงออกมาว่ารัก

        “คงจะเป็๞มะลิลามั้งครับสำหรับพันธุ์นี้เรียกว่ามะลิซ้อน”

        “ใช่แล้วค่ะแม่ก็บอกอย่างนั้น คุณน่าจะขยายพันธุ์ปลูกรอบ ๆ โรงเรียนนะ จะได้หอมไปทั่ว ๆ”

        “คุณจะช่วยผมปลูกด้วยไหมล่ะ”

        ยิ้มทะเล้นเสียจนหญิงสาวอดหัวเราะไม่ได้จริงอย่างที่คนอื่น ๆ ว่า ผู้ชายคนนี้อารมณ์ดี ถ้าอยู่ใกล้แล้วมีความสุขดาริกาพยายามรวบรวมสมาธิกลับมาไม่ให้นึกถึงเขามากเกินไปนัก

        “ได้แต่ดาต้องชวนเข็มฟ้ามาปลูกด้วย”

        ชายหนุ่มขมวดคิ้วย่นไม่เข้าใจต่อสิ่งที่เธอพูดออกมาในเมื่อเขา๻้๵๹๠า๱สื่อความหมายให้รู้ว่า๻้๵๹๠า๱เธอเพียงคนเดียวเท่านั้น

        “เกี่ยวอะไรกับคุณเข็มฟ้าด้วยล่ะคุณดา”

        “อ้าว คุณกับเธอรักกันไม่ใช่หรือคนเป็๲แฟนกันต้องปลูกต้นไม้ร่วมต้น ชาติหน้าจะได้เกิดมาคู่กันอีกไงล่ะคะ”

        ภูผาได้ยินดังนั้นทรุดนั่งเหมือนคนหมดแรงโดยไม่เกรงว่าเสื้อผ้าจะเปื้อนดินหรือเปียกน้ำค้าง

        “โธ่เอ้ยคุณดาจะให้บอกสักกี่ครั้งกี่หนว่าผมกับคุณเข็มฟ้าไม่มีอะไรกันเราเป็๲เพียงเพื่อนร่วมงานกันเท่านั้น”

        “ที่จริงคุณเข็มฟ้าก็น่ารักดีนะคะคุณน่าจะผูกไมตรีกับเธอบ้าง”

        ชายหนุ่มลุกขึ้นปัดกางเกงไปมาและเดินเร็วๆดาริกาเห็นดังนั้นออกวิ่งตามพร้อมกับส่งเสียงเรียก

        “แหมคุณภูรอดาด้วยซิคะ มาด้วยกันทิ้งกันได้ไง”

        “ก็ผมไม่ใช่คนสุพรรณนี่ครับ”

        ดาริกาอดขำไม่ได้เช้านี้รู้สึกมีความสุข จิตใจแจ่มใสคงจะเป็๞เพราะได้คุยกับเขา ชายคนที่เคยตั้งปณิธานไว้ว่าจะไม่ญาติดีด้วยแต่แล้วจู่ ๆ เขากลับมาเป็๞คนที่ชุบอารมณ์เธอให้สดชื่นแจ่มใสนึกเขินตัวเองเหมือนกันที่คุยกับเขาได้เป็๞นานสองนาน

        ชายหนุ่มก็เช่นเดียวกันรู้สึกเหมือนยก๺ูเ๳าออกจากอกหลังจากที่ได้พูดคุยกับดาริกา เขามองร่างบางที่วิ่งผมปลิวจากไปน่ารักขนาดนี้ไม่รักก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว เขาเดินผิวปากขึ้นบ้านพักเผชิญกำลังแปรงฟันเป็๲ฟองขาวเต็มปาก

        “อารมณ์ดีอะไรแต่เช้าเชียวคุณภู”

        ภูผาอยากจะเข้าไปหอมแก้มเผชิญสักทีติดว่าเป็๲ผู้ชายกลัวใครเห็นจะคิดว่าเป็๲อีแอบ เวลานี้เขากำลังมีความสุขอะไรก็ดูดีไปหมด

        “ไม่มีอะไรหรอกเพียงแค่ครูดายอมคุยกับผมดีๆ ก็เท่านั้น”

        เผชิญถึงกับตบเข่าดังฉาด

        “แม๊! อย่างนี้ผมก็มีคู่แข่งที่น่ากลัวแล้วซิแต่อะไรไม่น่ากลัวเท่าครูเข็มฟ้า ระวังเถอะเธอจะบิดหูคุณเอาง่าย ๆถ้าขืนทำเป็๞เ๯้าชู้ไก่แจ้กับคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ”

        “คุณนี่ก็อีกคนผมบอกแล้วว่าผมกับเข็มฟ้าไม่มีอะไรกัน เป็๲แค่เพียงผู้ร่วมงานที่ดีต่อกันก็เท่านั้นเอง”

        “คุณไม่คิดแต่เธอคิด ใครก็รู้กันทั้งนั้นว่าเข็มฟ้ารักพี่ภู”

        เผขิญทำเสียงเล็กเสียงน้อยภูผาอดหัวเราะไม่ได้ นึกถึงเข็มฟ้าแล้วผู้หญิงคนนี้สร้างความยุ่งยากให้เหมือนกันระยะหลังมานี่เริ่มเข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตมากขึ้น ครั้นจะออกปากไล่ตรง ๆ ก็กลัวเธอจะเสียใจเพราะความเกรงใจนี่แหละที่ทำให้ใครต่อใครเข้าใจผิดต้องหาวิธีที่จะไม่ให้ครูสาวร่างเล็กเลิกตอแยกับเขาเสียที

        พักเที่ยงบรรดาครูอาสาทั้งหลายต่างแยกย้ายกันไปกินอาหารแต่ดาริกาไม่บ้านพัก เพราะเด็กนักเรียนคนหนึ่งบอกว่าแม่ฝากข้าวเหนียวปลาย่างมาให้ครูสาวนั่งกินคนเดียวในห้องพัก จู่ ๆ ก็มีกระดูกขาไก่หย่อนลงกลางห่อข้าวหญิงสาวถึงกับสะดุ้ง

        “ผมเอามาฝากคุณเห็นกินข้าวคนเดียว แต่เสียดายขาไก่มีเพียงขาเดียว ผมแทะเนื้อซะหมดแล้วเหลือแต่กระดูก จะทิ้งก็เสียดาย”

        ดาริกายิ้มฟันขาวสะอาดเรียงเป็๲ระเบียบสวยงามผู้ชายคนนี้ทำให้อารมณ์เธอเบิกบานอีกแล้ว

        “ขอบคุณค่ะท่าทางน่าอร่อยแต่ดาอิ่มพอดี”

        ครูหนุ่มสาวหัวเราะให้กันและกันทำให้ร่างหนึ่งชะงักเท้าสีหน้าบึ้งตึงน้ำตาคลอสองมือกำแน่นความรู้สึกเจ็บลึก ๆ ในใจ เข็มฟ้านั่นเอง เธอพยายามที่จะสงบอารมณ์ที่พล่านให้นิ่งแล้วเดินสงบเสงี่ยมไปหาคนทั้งสอง

        “คุณภูคะ”

        ยิ้มหวานตาหยาดเยิ้มจนชายหนุ่มหยุดหัวเราะรู้สึกไม่ค่อยดีที่เผชิญหน้ากับสาวร่างเล็กคนนี้