นี่น่ะเหรอชีวิตหลังแต่งงานของผมกับคุณสามี

    [11]



    [11] 

    นี่น่ะเหรอ... สามีที่เกรงใจภรรยา



    ว่าด้วยเ๱ื่๵๹ของแฟนเก่านี่มันไม่จบไม่สิ้นไปเสียที ได้ยินว่าพ่อสามีบุกไปหาถึงบริษัทเพื่อคุยเ๱ื่๵๹ของคนคนนั้น แถมร้องขอแกมข่มขู่บังคับให้รับเอาเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ 


    ยังดีที่คุณสามีของผมเขาใจแข็งเป็๲ทุนเดิม อีกทั้งเหตุผลที่ให้มาก็ไม่น่าช่วยเหลือเท่าไร แต่ถึงอย่างนั้นผมก็นึกเห็นใจนะครับ 


    ซึ่งเหตุผลจริงๆคือหวงคุณสามี... กลัวถ่านไฟเก่ามันจะคุขึ้นมาถ้าให้เข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่


    "คุณภรรยา"


    "ครับ" ขานรับขณะที่กำลังสระผมให้อย่างตั้งใจ เขานอนเหยียดกายแสนสบายอยู่ในอ่างน้ำ


    "เดี๋ยวศุกร์นี้เพื่อนของฉันจะมาค้างที่นี่นะ"


    "กี่คนเหรอครับ"


    "สามน่ะ ค้างทั้งหมดสองคืน"


    "หืม? จะมีงานอะไรงั้นเหรอครับ"


    "ไม่มีหรอก ก็แค่พบปะสังสรรค์กันธรรมดา"


    "อ่อ โอเค... เดี๋ยวผมบอกแม่บ้านให้เตรียมห้องไว้"


    "อืม"


    ปกติก็ไม่ได้มีเ๱ื่๵๹ต้องพูดคุยกันมากนัก สระผมให้เสร็จก็ออกมารอข้างนอก ประจวบเหมาะกับที่พ่อบ้านมาเคาะประตูห้อง ผมเลยเดินไปเปิด


    "นายท่านรอง"


    "มีเ๱ื่๵๹อะไรเหรอ"


    "มีแขกมาครับ"


    "ใครกัน"


    สองทุ่มแล้วนะเวลานี้ ไม่ดึกไปเหรอสำหรับแขกที่ไม่ได้นัดหมายไว้ล่วงหน้า


    "คุณทัตสรวงครับ"


    "หืม?"


    "คุณทัตสรวงมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง ตอนนี้นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกครับ"


    อ่า ผมถอนหายใจแล้วตามพ่อบ้านลงไปยังชั้นล่าง ทำไมคนพวกนี้ถึงได้วุ่นวายกันนักนะ คือมันหงุดหงิดใจน่ะครับ...


    แต่พอลงมาเห็นสภาพของอีกฝ่ายเท่านั้นแหละ ...ความหงุดหงิดที่เตรียมจะปะทุก็พลันหายกลายเป็๲ความ๻๠ใ๽แทน เพราะทั้งใบหน้าไหนจะตามแขนตามขาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยแผลและรอยฟกช้ำ


    "คุณทรัพย์ครับ ได้โปรดช่วยผมด้วย"


    ทันทีที่ทัตสรวงเห็นหน้าผมก็พุ่งมาหาหมายจะแตะต้องตัว แน่นอนว่าพ่อบ้านทำหน้าที่ได้ดีมาก นอกจากจะกันอีกฝ่ายไม่ให้เข้าใกล้แล้วยังดันให้กลับไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่โซฟา


    "ใจเย็นๆ แล้วบอกผมได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ" ผมพูดพลางนั่งลงฝั่งตรงข้าม มองสำรวจตามร่างกายด้วยความสงสัยว่าไปถูกใครทำอะไรมา


    "ลูกชายของคนคนนั้นทำร้ายผมครับ เพราะผมไม่ยอมมีอะไรด้วย..."


    คนคนนั้นก็คือคุณพ่อของคุณสามีสินะ ส่วนลูกชายที่ว่าก็คงจะเป็๲ลูกชายที่เกิดจากภรรยาน้อย 


    "เขาไม่ช่วยอะไรคุณเลยเหรอ"


    "ถ้าช่วยผมคงไม่มาที่นี่"


    ฮืม... 


    "พ่อบ้านช่วยไปตามคุณสามีลงมาทีครับ"


    คุณสามีเล่าถึงเหตุผลที่คุณพ่อเขา๻้๵๹๠า๱ให้ทัตสรวงมาอยู่ที่นี่ให้ฟังแล้วล่ะ ตอนแรกผมไม่เชื่อนะ คิดอย่างเดียวว่าคนพวกนี้ต้องมีแผนการแน่ แต่มาสภาพนี้ใจคิดว่าไม่ใช่แล้วล่ะ


    ก็คงอยากกันทัตสรวงออกห่างจากลูกชาย เหมือนจะเป็๲คนดีแต่สุดท้ายก็เข้าข้างลูกชาย ปล่อยให้ทำร้ายคนอื่นโดยไม่คิดจะทำการตักเตือนหรือลงโทษ


    "๻้๵๹๠า๱แจ้งความไหมครับ ผมพาไปได้นะ"


    "ทำอะไรไม่ได้หรอก" ...!


    "เขามีพวกเป็๲ตำรวจเยอะจะตาย"


    "อย่างที่ทัตสรวงพูดนั่นแหละ ทำอะไรไม่ได้หรอก อย่างมากก็ลงแค่บันทึกประจำวัน เรียกมาคุยแล้วก็เงียบเหมือนเดิม"


    คุณสามีเดินเข้ามา ใส่แค่เสื้อคลุมตัวยาวกับกางเกงนอนที่เตรียมไว้ให้ ด้านในโชว์แผงอกกับซิกแพคที่ไม่ว่าจะเห็นเมื่อไรก็ประทับใจเสมอ 


    แหม... 


    อยากหาอะไรมาปิดแล้วเก็บไว้ดูคนเดียวเสียจริง


    "แต่คุณทำได้หนิครับ ...ใช่ไหม"


    "ก็นะ แต่ฉันก็ไม่อยากยุ่งกับคนพวกนั้นให้เสียเวลา รวมถึงเธอด้วยทัตสรวง"


    ชัดเจนดีนี่นา 


    แบบนี้ขอเบาใจหน่อยได้ไหม 


    ตามประสาคนไม่ชอบเ๱ื่๵๹วุ่นวาย ขนาดคุณพ่อมาคุยยังปฏิเสธเสียงแข็ง กับคนรักเก่าที่เลิกกันไปนานเป็๲ชาติจะเหลืออะไร


    "ได้โปรดช่วยผมด้วยเถอะนะครับ ผมจะอยู่เงียบๆไม่วุ่นวายอะไรเลย จะอยู่อย่างคนไร้ตัวตนและจะไม่สร้างความเดือดร้อนให้คุณต้องรำคาญใจ"


    คนบอบช้ำไหลจากโซฟาลงมานั่งอ้อนวอนที่พื้น ยกมือไหว้ขอร้องพร้อมน้ำตาอาบหน้า


    โอเค! ผมรู้ตัวว่าตัวเองไม่ใช่คนใจแข็งขนาดนั้น แม้จะไม่ชอบใจแต่ก็หาได้ใจร้ายนิ่งดูดายกับคนประสบภัย


    "ก็ได้... ผมให้คุณอยู่ที่นี่ได้"


    ทันทีที่พูดออกไปแบบนั้นคุณสามีคนดีหันมามองหน้าผมอย่างไม่เชื่อหู มองนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆ


    "จริงเหรอครับคุณทรัพย์ ผะ ผมอยู่ที่นี่ได้จริงๆใช่ไหมครับ" ทัตสรวงปาดน้ำตาออกพลางละล่ำละลักถามเพื่อความแน่ใจ ซึ่งสีหน้าและแววตาดีใจนำไปก่อนแล้ว


    "จริงครับ แต่ผมไม่ได้ให้อยู่บนตึกนี้หรอกนะครับ คุณสามีของผมรวมถึงผมยัง๻้๵๹๠า๱ความเป็๲ส่วนตัวอยู่ เดี๋ยวจะให้คนไปดูว่าบ้านพักคนงานหลังไหนยังว่าง คุณก็ไปอยู่ที่นั่นได้ตามสบาย"


    "ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ ผมอยู่ที่ไหนก็ได้ก็ขอแค่ปลอดภัยจากคนพวกนั้น"


    "อยู่ที่นี่ปลอดภัยแน่นอน ส่วนเ๱ื่๵๹หนี้ของพ่อคุณ..."


    "ตัวใครตัวมัน เขาขายผมเพื่อขัดดอก ก็คงไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว"


    ก็นะ... เ๱ื่๵๹ภายในครอบครัวผมไม่ยุ่งดีกว่า


    "อืม เ๱ื่๵๹งานละครับตอนนี้ทำอะไรอยู่"


    "ผมเป็๲ฟรีแลนซ์ ออกแบบทั่วไป ทำงานจากที่บ้านได้สบายมากครับ"


    "ดีๆ จะได้ไม่ต้องออกไปข้างนอก อย่างน้อยก็สักพักนึงเลยล่ะนะ"


    "ครับ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ ขอบคุณมาก"


    หลังจากนั้นผมก็เรียกแม่บ้านมาดูแลทำแผลให้คุณทัตสรวง สั่งพ่อบ้านไปจัดการเ๱ื่๵๹บ้านพัก ขาดเหลืออะไรก็เตรียมให้หมด


    จนคุณสามีที่นั่งอยู่ข้างกันสะกิดเรียกราวกับอยากได้ความสนใจ ผมจึงยิ้มให้เขาได้รับรู้ว่าเดี๋ยวค่อยกลับขึ้นไปคุยกันข้างบน


    นั่งรอกันอยู่ที่นี่กระทั่งทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยจึงแยกย้าย พ่อบ้านรับหน้าที่พาคุณทัตสรวงไปส่งที่บ้านพักพร้อมกับให้คำแนะนำเกี่ยวกับการอยู่ที่นี่รวมถึงกฏต่างๆว่าทำอะไรได้บ้างไม่ได้บ้าง


    ข้อสำคัญที่สุดที่ทุกคนต้องจำให้ขึ้นใจเลยคือห้ามขึ้นไปยังชั้นบนสุดเด็ดขาดหากไม่ได้รับอนุญาตจากนายท่านทั้งสอง




    "ทำไมถึงอนุญาตล่ะ"


    คนดีของผมเอ่ยถามขณะขึ้นลิฟท์มายังชั้นบน เอาจริงแค่เขาค้านผมว่าไม่อนุญาต ผมก็ไม่สามารถทำอะไรได้อีกต่อไป แต่นี่เขาเลือกที่จะเงียบนั่นก็แปลว่าลึกๆแล้วเห็นด้วยสินะ


    "สงสารน่ะครับ"


    "สภาพแบบนั้นก็สมควรที่จะสงสารนั่นแหละ แต่อย่ามาวุ่นวายแล้วกัน เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบ"


    "เลยให้ไปอยู่ที่บ้านพักคนงานไงครับ ไกลจากคฤหาสน์พอสมควรเลยนะนั่น ขณะเดียวกันที่นั่นก็ไม่ได้ลำบากเลยสักนิด ทุกอย่างครบครัน"


    นอกจากคฤหาสน์จะหลังใหญ่โตมีพื้นที่ใช้สอยหลากหลายและยังกว้างขวางอย่างที่ผมเคยบอกไปก่อนหน้านี้ บ้านพักคนงานจึงจะห่างออกไปเป็๲อีกโซนหนึ่งเลย 


    เหมือนหมู่บ้านขนาดย่อม มีรถรับส่งคนงานแบ่งตามพื้นที่รับผิดชอบ คนสวน(รวมถึงพวกช่าง) พวกพ่อบ้านแม่บ้าน แล้วก็พวกการ์ดดูแลความปลอดภัย


    "ห่วงก็แต่คุณพ่อคุณน่ะสิ ผมคิดว่าเขาน่าจะมาที่นี่เร็วๆนี้แน่ หรือไม่ก็ไปหาคุณที่บริษัท"


    "อือ คงงั้น"


    "ถ้าเขาถามก็ปฏิเสธลูกเดียวเลยนะครับ เราไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น"


    "อย่างแรกต้องปิดปากคนของตัวเองให้ดีเสียก่อน ที่เ๱ื่๵๹แต่งงานของเราหลุดไปถึงหูก็เพราะเอาแต่พูดกัน"


    "อ่า... เ๱ื่๵๹นินทานี่หนีไม่พ้นจริงๆ ผมคงต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดแล้วล่ะ"


    "ดี มีอำนาจก็ใช้มันซะ อย่าใจดีมากนัก"


    "ครับๆ รับทราบครับ แล้วตอนนี้คุณสามีคนดีจะทำอะไรต่อ ง่วงนอนหรือยัง"


    "เพิ่งจะสามทุ่ม"


    "อาฮะ แล้วจะทำอะไรล่ะ ดูหนังไหมหรือจะไปห้องหนังสือ วันนี้เอางานกลับมาทำด้วยหรือเปล่า"


    "จะดูทีวี"


    "อ่อ เอาขนมกับเครื่องดื่มไหม"


    "เบียร์กับถั่ว"


    "เดี๋ยวท้องอืดนะครับ"


    "เบียร์อย่างเดียวแล้วกัน"


    "ยำไข่ดาวเบคอนกรอบไหมถ้างั้น"


    "อือ อะไรก็ได้"


    "โอเค นั่งรอก่อนเดี๋ยวผมไปเตรียมให้"


    แสนธรรมดาแต่บรรยากาศดีเหลือเกิน ผมยิ้มสบายใจพลางเดินเข้าครัวมารินเบียร์ใส่แก้วใหญ่ ทำยำไข่ดาวเบคอนกรอบง่ายๆ

    หนึ่งจาน แถมเกี๊ยวห่อไส้กรอกให้อีกหนึ่งถาด เสร็จก็ยกออกมาเสริฟ


    "ผมไปอาบน้ำก่อนนะครับเสร็จแล้วจะออกมานั่งเล่นด้วย"


    "อือ"




    กลายเป็๞ว่าเรานั่งดูหนังด้วยกันถึงดึกเลยล่ะครับ





    Tbc.