ในูเาฉีชิง มีเสียงการต่อสู้ดังขึ้นเป็ระยะ
“ตาย” ตูม
จางเฉินยังคงฝึกวิชาอยู่ในูเา เขาฆ่าสัตว์อสูรไปมากมาย ได้สมุนไพริญญามาหลายร้อยต้น และผลไม้ิญญาจำนวน 40 กว่าต้น กว่าหนึ่งเดือนเขาวนเวียนอยู่กับูเาฉีชิง บางครั้งก็ไปแม่น้ำเพื่อหากุ้ง หอย ปู ปลา เต่า และสาหร่ายิญญาเข้าไปในมิติ เรียกได้ว่าเขาแทบปล้นทั้งูเาแล้ว
“เ้าโสมแดงโรคจิต” จางเฉินกลับเข้ามิติแล้ววิ่งไล่โสมแดงเพราะเขาอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับมันมาก
วันนี้จางเฉินเตรียมดิน นำเปลือกข้าวมาเผาให้เป็แกลบ ขี้เถ้า เอาขุยมะพร้าวมาสับ แล้วผสมกับดินใส่ในกระบะที่เตรียมไว้ เขาทำกระบะขนาดใหญ่ ด้วยไม้ของต้นมะพร้าวและไม้ไผ่ หลังจากนั้นก็ออกจากมิติ
“หวังว่ามันจะเปลี่ยนเป็ไม้ิญญาได้ทั้งหมด”
จางเฉินตัดยอดของต้นไม้ทีละต้น ทำการบันทึกข้อมูลไว้ว่าเอามาจากต้นไม้แบบไหนแล้วบ้าง แล้วเขาไปในมิติตัดต้นไม้ิญญา นำกิ่งไปปักชำ แล้วทำการต่อยอดด้วยยอดต้นไม้ที่นำมา
“ต้องมองความต่างของเนื้อไม้เพื่อให้เกิดความเข้ากันได้” จางเฉินใช้สมาธิเป็อย่างมากกับการต่อยอดต้นไม้ เขาเอาใบไผ่มาพันรอบบริเวณแผลที่ต่อยอด ใบไผ่ตรงมีความนุ่มและลื่นเหมือนเทปกาวซึ่งถือว่าเป็โชคดีของจางเฉินที่มีอุปกรณ์ค่อนข้างพร้อม
ทำช้ำวนไปจนต้นไม้ิญญาในมิติไม่มียอดให้เสียบแล้ว เขานับบันทึกดูมีต้นไม้กว่า 100 ชนิด
“ฮา ฮา ต้นไม้แต่ละต้น คงออกมาเป็สีสันสวยงาม นื่คืองานศิลป์ชัดๆ แต่ไม่รู้มันจะติดหรือเปล่า”
จางเฉินออกจากมิติแล้ววางแผนจะออกจากูเาฉีชิง เขาปีนต้นไม้ที่สูงใหญ่ที่สุดในูเาฉีชิง
“ไปูเาลูกโน้นดีกว่า ูเาฉีชิงไม่มีอะไรแล้ว” เขาเริ่มกำหนดเขียนแผนที่ กำหนดทิศทางคร่าวๆ เพื่อไปทีู่เาอีกลูกหนึ่ง
“ลืมเลย มัวแต่เล่นพ่อแม่จะเป็ห่วงนี่เดือนหนึ่งได้แล้ว”
จางเฉินวิ่งกลับหมู่บ้าน ตามสัญลักษณ์ที่วิ่งไปในป่า กว่าจะถึงหมู่บ้านก็มืดแล้ว แต่ก็มีแสงจันทร์จางๆ ให้แสงสว่างอยู่ หมู่บ้านเงียบมาก เหมือนไม่มีคน เขารู้สึกแปลกใจ จึงรีบไปที่บ้าน
“พ่อ แม่ น้องหลิน”
“จางเฉินลูก” แม่จางเฉินรีบวิ่งมากอดจางเฉินแล้วร้องไห้
“ข้าอยู่ในป่านานไปหน่อย ตอนนี้ข้าถึงกลั่นร่างกาย 6 แล้วแม่ดู ข้าแข็งแรงมาก” จางเฉินยืดอกภูมิใจ
“่นี้ลูกต้องอยู่แต่ในบ้านนะ” จางหลงบอกจางเฉิน
“ทำไมหรือขอรับ”
“ตระกูลตงฟาง พาคนมากกว่า500 คน ระดับก่อเกิดลมปราณทั้งนั้น และมีมากกว่า 20 คนอยู่ระดับหลอมรวม เขากำลังหาอะไรสักอย่างในป่าแถวหมู่บ้านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว เราต้องพยายามไม่ไปใกล้พวกเขา”
“ตระกูลตงฟางจากเมืองหลงเซี่ยเหรอ มันไกลจากที่นี้มากนะ ทำไมพวกเขามา”
หมู่บ้านของจางเฉินอยู่ใกล้กับเมื่อง เว่ยหยาง ซึ่งจางเฉินไปซื้อของเป็ประจำ การเดินทางปกติก็หนึ่งถึงสองวัน แต่ถ้าเป็ผู้ฝึกลมปราณก็ใช้เวลาไม่นานมาก แต่หมู่บ้านหลงเชี่ยอยู่ห่างออกไปไกลมาก ต้องเดินทางราวๆ 10 วัน
“ชาวบ้านบอกพ่อว่า พวกเขาสอบถามเกี่ยวกับโสมแดง”
“ใช่ท่านพี่ ชาวบ้านบอกว่าแอบฟังเขาคุยกัน เขาว่าโสมแดงวิ่งหนีอะไรประมาณนี้ ตลกสมุนไพรจะวิ่งได้ไง” จางหลิงกล่าวเสริม พร้อมหัวเราะร่าเริง
“เ้าโสมบ้านั่น” จางเฉินนึกขึ้นมาได้ทันที
“ลูกเคยเจอเหรอ”
“เจอ แต่จับมันไม่ได้ เจอแถวูเาชีฉิง” จางเฉินจับไม่ได้จริงๆ วิ่งไล่มาหลายวันในมิติ
“เอาละ แต่ไม่ต้องไปคุยกับพวกตระกูลตงฟางหรอก พวกนี้หยิ่งและมีนิสัยที่แย่มาก ทำร้ายชาวบ้านไปหลายคน เหมือนอันธพาล เห็นว่าเราอ่อนแอกว่าก็รังแกเราง่ายๆ เหมือนเราไม่ใช่มนุษย์อย่างเดียวกับเขา”
“แย่มาก หมู่บ้านก็มีแต่ระดับกลั่นร่างกายกันทั้งนั้้น จะเอาอะไรไปสู้” จางเฉินรู้สึกอารมณ์ไม่ดี หงุดหงิดหลังจากได้ฟังว่าพวกเขาทำร้ายคนในหมู่บ้าน
“เอาเถอะเราต้องรอให้พวกนั้นหาๆ ไป แล้วก็กลับไปหมู่บ้านของพวกมันเอง แต่่นี้ก็ให้ชาวบ้านอยู่กันเงียบๆ ไม่ออก หาของป่า เพื่อไม่ให้เตะตาพวกมัน”
จางเฉินกลับเข้าห้องของเขาแล้วเขาไปในโลกใบเล็ก
“เ้าโสมแดงปัญญาอ่อน โรคจิต โสมบ้า ข้ารู้ว่าเ้าฟังข้ารู้เื่ ออกมาคุยกันดิ ตระกูลตงฟางมาหาตัวเ้าทั้งหมู่บ้าน ถ้าไม่มาข้าจะส่งเ้าออกมิติ ที่นี่ข้าเป็เ้าของ เตะเ้าออกไปได้” จางเฉิน ะโในมิติเสียงดังลั่น
112
![กลรักวังหลวง [서현]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1578381443_2778631.webp)
