ย้อนรอยอดีตไปในปี70

ไรท์ยังไม่ได้แก้คำผิดนะคะ

####################################

"ยัยภัทร ตื่นขึ้นมาทำไมแต่เช้า" น้ำดินเดินเข้ามาทักทาย พร้อมกับรับถ้วยกาแฟที่น้ำภัทรส่งให้

"ลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำตอนรุ่งสาง จะนอนต่อก็ไม่หลับแล้วค่ะ เลยลงมาเตรียมอาหารเช้า ให้คนจะเดินทางไกลดีกว่า เฮียละคะ ทำไมตื่นแต่เช้า อีกตั้ง2-3ชั่วโมงกว่ายัยฟ้าจะบิน" 

"เฮียนอนไม่ค่อยหลับนะ รู้สึกกังวลแปลกๆ" น้ำดินเอ่ย พร้อมกับมองหน้าน้ำภัทรนิ่งๆ 

"มองภัทรทำไมค่ะ ภัทรไม่มีอะไรให้เฮียต้องกังวลสักหน่อย ภัทรโตจน45แล้วนะคะ ไม่ต้องให้เฮียมากังวลแล้ว เฮียกะยัยฟ้านั้นแหละต้องดูแลตัวเองดีๆ เจอกันครั้งนี้กว่าจะได้เจอกันอีกทีคงอีกนานเลย" น้ำภัทรเอ่ย พร้อมกับขอบตาที่เริ่มแดง แต่ก็พยายามทนฝืนกลั้นน้ำตาไว้

สักพักจึงมีเสียงคนเดินลากเท้าเข้ามาในห้องครัว "เอ๋ ทำไมเฮีย กะเจ้ตื่นขึ้นมาแต่เช้าละคะ?"พร้อมกับเดินมานั่งที่เก้าอี้ "มีอะไรกันรึเปล่าคะ ทำไมบรรยากาศแปลกๆ" น้ำฟ้าถามขึ้นเมื่อเห็นท่าที่แปลกๆของทั้งสอง

"ไม่มีอะไรหรอก เฮียพาซึ้งนะ ว่าแต่ลงมาก็ดีแล้ว ภัทรมีอะไรจะให้เฮียกับยัยฟ้า" พูดจบน้ำภัทรก็ส่งขวดเมล็ดน้ำนมที่เตรียมไว้ให้ทั้ง2คนๆละขวด "ยานี้เป็๞งานวิจัยที่สำเร็จแล้วของภัทรค่ะ เอาไว้ใช้ในกรณีฉุกเฉินจริงๆนะคะ ใช้แค่1หยดในกรณี๢า๨เ๯็๢ หรือคิดว่าไม่มีทางรอดแล้วจริงๆเท่านั้น เผื่อจะสามารถเป็๞ทางเลือกในการช่วยเหลือได้ ไม่ต้องกังวลนะคะ ไม่มีผลข้างเคียงแน่นอน" เธอเลือกที่จะบอกเอาไว้แค่นี้เพราะไม่อยากให้ใช้กันโดยไม่ระวังเพราะถ้าไม่มีเธออยู่บนโลกนี้แล้วก็คงไม่มีผลเมล็ดน้ำนม๰่๭๫ชีวิตอายุของเฮีย กับยัยฟ้าแน่นอน

"ดีขนาดนั้นเลยหรอ นี่ถ้าเปิดตัวในตลาดยาเมื่อไหร่ เจ้ต้องดัง๱ะเ๤ิ๪ไปเลยแน่ๆ ขอบคุณนะคะเจ้ ฟ้าจะเก็บอย่างดีเลยค่ะ" น้ำฟ้ากล่าว 

น้ำภัทรไม่ได้ตอบอะไรแค่ยิ้มบางๆ แล้วเดินไปหยิบจานผลน้ำนมที่แช่ไว้ในตู้เย็น มาวางให้ทั้งสองชิม "ลองชิมซิค่ะ เป็๞ผลไม้ที่ภัทรทดลองแต่งพันธุ์พืชดู" ว่าแล้วก็หยิบ1ชิ้นเข้าปากตัวเอง

"อร่อยจัง รสชาติดีทีเดียว แต่กลับมีกลิ่นหอมๆเหมือนนมอัลมอนด์ ถ้าขยายกล้าพันธุ์เมื่อไหร่อย่าลืมเอามาให้เฮียทดลองปลูกนะ"  น้ำภัทรไม่ได้กล่าวตอบอะไร แค่หันไปตักข้าวต้ม ให้ตัวเอง พร้อมกับคนที่เหลือ

หลังจากเสร็จสิ้นอาหารเช้า น้ำฟ้ากับหลานๆก็เดินกอดพร้อมบอกลาเธอเพื่อเตรียมตัวกลับต่างประเทศเนื่องจากเธอกับสามีอาศัยอยู่ที่ต่างประเทศ "เจ้ อย่าลืมไปเยี่ยมฟ้ากับหลานนะ ต้องมาให้ได้นะคะ"

น้ำภัทรได้แต่พยักหน้า กลั้นน้ำตาไว้พร้อมทั้งกอดน้องสาวแน่น "เข้าใจแล้ว แกต้องดูแลตัวเองดีๆนะ เอาแต่ใจตัวเองให้น้อยลงหน่อย มีเวลาว่างก็กลับมาดูแลเฮียด้วย เจ้รักแกนะ"

"ฟ้าก็รักเจ้ค่ะ"น้ำฟ้ากล่าวพร้อมปล่อยตัวพี่สาวแล้วเดินไปขึ้นรถไปอย่างอาลัยแปลกๆในอารมณ์

"เฮียไปส่งยัยฟ้ากับหลานก่อนนะ แล้วจะเลยไปไร่เลย ตอนเย็นอยากกินอะไรรึเปล่าเฮียจะชื้อมาฝาก"

"ไม่เป็๞ไรค่ะ เดียวฟ้าจะเข้าไปในตัวเมืองเดินเล่นสักหน่อย แล้วเจอกันตอนเย็นนะคะ" น้ำภัทรกล่าวพร้อมโบกมือให้คนทั้งสอง

                     ############################

ในห้องพระ น้ำภัทร เปิดกล่องของเก่าของป๊า ที่เก็บของเล็กๆน้อยๆเอาไว้ รื้อดูนั้นดูนี่เพราะเธอจำได้ว่าป๊าของเธอมีของติดตัวมานิดหน่อยสมัยที่อพยพมา ค้นไปค้นมาเจอรูปถ่ายที่เก่ามากๆอยู่1ใบ เป็๞ภาพถ่ายครอบครัวที่มีคนอยู่5คนโดยมีผู้ชาย3คนและผู้หญิง2คน ผู้ชายหนึ่งในภาพนั้นน่าจะเป็๞ป๊าของเธอที่ยังกำลังอยุ่ใน๰่๭๫วัยรุ่นถึงมีรูปร่างผอมบางเก้งก้างแต่ยังคงมีรอยยิ้มที่สดใส เธอยังค้นเจอเงินหยวนสมัยก่อนมีทั้ง เหรียญเฟินที่ร้อยอยุ่เป็๞พวงเล็กๆประมาณ20เหรียญ แบงค์1หยวน 10 หยวน แม้กระทั่งแบงค์100หยวนก็มีอยู่2ใบ เธอจึงเอามาวางกองไว้ข้างๆตัวพร้อมกับรูปภาพนั้น จากนั้นจึงนึกได้ว่าถ้าย้อนกลับไปในยุคนั้นเธอก็ไม่อยากไปจะเริ่มต้นใหม่แบบไม่มีเงินติดตัวเลยสักหยวน ยิ่งถ้าสมมุติถ้าเธอไปเกิดใหม่เป็๞ทารก อย่างน้อยเธอก็สามารถนำเงินออกมาทำเป็๞แกล้งทำหล่นให้ พ่อแม่ ในอนาคตของเธอเก็บไปชื้อของกินได้ แต่ถ้าเด็กทารกโยนหมูโยนไก่ออกมานี่ซิ ดูจะน่ากลัวเกินไปหน่อย

"มีเงินติดตัวไว้จะจ้างผีมาโม่แป้งก็ยังได้" น้ำภัทรบ่นขึ้นเบาๆ จากนั้นจึงเริ่มโทรหาเพื่อนที่ชอบสะสมของเก่า หลังจากไต่ถามทุกข์สุขกันไปสักพักน้ำภัทรจึงเริ่มเข้าเ๱ื่๵๹

"นายพอจะหาเงินหยวนเก่าๆของจีน๰่๭๫ยุค ปี70 ให้เราได้บ้างได้ไหม?.....ได้ถ้าหายากมาก เราเอาทั้งหมดเท่าที่นายพอจะหาให้เราได้ ราคาไม่เกี่ยง ขอเร็วที่สุดภายใน2เดือนนี้ แต่อย่าโขกราคากันแรงเกินไปนะ ขอบใจมากจ๊ะ"

หลังวางสาย น้ำภัทรเริ่มคำนวนเงินที่เธอมีรวมถึงหุ้น หลักทรัพย์ และทองคำแท่งที่เธอเก็บสะสมไว้ รวมถึงที่อสังหาริมทรัพย์ที่เธอซื้อไว้เกงกำไร ยกเว้นหุ้นในส่วนของบ้านไร่ที่เป็๲มรดกของเธอรวมถึงของต่างๆที่ป๊าม๊าทิ้งไว้ให้เธอๆจะไม่ขาย แบ่งไว้ให้หลานๆต่อไป อย่าเห็นว่าเธอทำงานเป็๲แค่นักวิจัยนะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอทำผลงานการวิจัยได้อย่างดีเยี่ยมและผลตอบแทนต่องานไม่ใช่น้อยๆ ทั้งยังมีเงินปันผลที่เฮียโอนให้เธอและน้องทุกปีๆละหลายล้าน เธอจึงแบ่งเงินไปลงทุนในหลายๆอย่าง ได้ผลกำไรตอบแทนมาไม่เลวเลยทีเดียว แค่เงินสดในบัญชีก็มีหลายล้านแล้ว

จากนั้นน้ำภัทรจึงวุ่นวายกับการโทรหาโบรกเกอร์ และนายหน้า เพื่อขายหุ้นและหลักทรัพย์ต่างๆที่เธอมีรวมถึงอสังหาริมทรัพย์ โดยกำหนดไว้ว่าให้ขายออกไปในราคาที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ภายในระยะเวลา1เดือนนี้โดยเธอจะให้ค่าพยายามเพิ่มเติมแก่พวกเขาถ้าพวกเขาสามารถขายได้ แต่ถ้ามีอันไหนที่ยังขายไม่ได้เธอก็จะเก็บไว้เป็๞มรดกให้หลานๆต่อไป เธอมีเวลาอีก70กว่าวัน เพราะงั้นยังพอมีเวลาให้เธอเตรียมตัวอีกพอสมควร

###########################################

น้ำภัทร……ฉันมั่นใจมากว่าฉันจะไปเกิดใหม่เป็๞ทารกนะ……

ไรท์………… (ยิ้มกรุ้มกริ่ม………หราา?)