“คุณชายน้อยทาสทั้งหมดคือหกสิบสี่คน คิดเป็เงินทั้งหมดคือแปดร้อยหกสิบตำลึงทอง”
“นี้มันไม่มากไปหน่อยหรือ”
“ฮ่าๆ ทาสที่คุณชายน้อยเลือกล้วนแต่เป็ทาสชั้นดี อีกทั้งยังเป็ทาสที่เคยทำงานอยู่ในจวนขุนนาง แต่เนื่องคุณชายซื้อทาสจากทางการมากกว่าห้าสิบคน ข้าจึงจะลดราคาให้กับคุณชายน้อยสี่สิบตำลึงทองเป็เช่นไร”
เ้าหน้าที่ดูแลไม่อาจดูแคลนเด็กน้อยตรงหน้าผู้นี้ได้ เมื่อได้คุยกับรู้สึกเหมือนคุยกับผู้ใหญ่
“ตกลง เ้าหน้าที่ผู้ดูแลข้าจะนำเงินตำลึงมาจ่าย แต่ด้วยจำนวนหลายร้อยตำลึงทองอาจจะไม่พอ ข้าจะไปเอาเงินตำลึงทองที่อยู่ในรถม้าของข้ามาจ่าย”
เว่ยชิงหลง ต้องหาข้ออ้างเหตุเพราะหากเอาเงินออกมาทั้งแปดร้อยยี่สิบตำลึงทอง ก็จะทำให้ดูน่าสงสัย เพราะเงินตำลึงทองมีน้ำหนักมาก หากเด็กน้อยวัยหกปีเช่นเขาพกเงินมากขนาดนั้นก็อาจจะดูน่าเหลือเชื่อเกินไป จึงต้องหาข้ออ้างไปนำเงินตำลึงมาจากรถม้าของตน
จากนั้นเว่ยชิงหลงกับองครักษ์ทั้งสี่ก็เดินออกมาจากที่ขังทาสของราชสำนึกมายังรถม้าของตน
“ลูกแม่มีปัญหาหรือไม่?”
“ไม่มีปัญหาขอรับท่านแม่ ลูกซื้อทาสมาหกสิบสี่คนทางการขายทาสให้กับลูกในราคาแปดร้อยยี่สิบตำลึงทอง ท่านแม่ลูกจะเข้าไปในรถม้าเพื่อไปเอาเงินตำลึงออกมาจ่าย”
เว่ยเหม่ยหง เข้าใจในสิ่งที่บุตรชายทำ หลังจากนั้นเว่ยชิงหลงจึงนำหีบขนาดกลางบรรจุเงินห้าพันตำลึงทองออกมาจากมิติของตน แล้วให้ทหารองครักษ์เป็ผู้ถือ
“พวกเ้าตามข้าเข้าไปเพียงสองนายก็พอ ที่เหลือให้คุ้มกันครอบครัวข้า”
เว่ยชิงหลงนำทหารองครักษ์มาแปดนาย ให้อยู่ปกป้องมารดาและน้องชายน้องสาวหกนาย ส่วนทหารองครักษ์ที่ให้ซ่อนตัวตนก็มีจำนวนมาก หากไม่จำเป็หรือเกิดอันตรายเว่ยชิงหลงจะไม่เรียกออกมาโดยเด็ดขาด
หลังจากที่เว่ยชิงหลงนำเงินตำลึงไปจ่ายเสร็จ ทางการก็ออกใบสัญญาทาสหกสิบสี่ฉบับให้แก่เว่ยชิงหลง เมื่อทำสัญญาทาสกับทางการเสร็จแล้ว ทาสทั้งหกสิบสี่คนก็ออกมาจากห้องขังที่ถูกแยกเอาไว้ โดยมีโซ่ล่ามมือและขาเอาไว้อยู่
เหล่าทาสทั้งหกสิบสี่เดินตามเว่ยชิงหลงกำลังถึงทางออก
“หยุดก่อน”
“พวกเ้าสองคนนำกุญแจไปไขโซ่ตรวนให้กับเหล่าทาสทั้งหมด”
“ขอรับนายน้อย”
ทหารองครักษ์สองนายที่ถือหีบตำลึงทองอยู่ก็วางหีบลงบนพื้น แล้วรับกุญแจจากเว่ยชิงหลง เมื่อทาสทั้งหกสิบสี่คนถูกปลดโซ่ตรวนหมดแล้วก็เดินทยอยออกมาข้างนอก
นี้คือมารดาของข้าพวกเ้าทั้งหมดให้เรียกว่านายหญิง ส่วนตัวข้าพวกเ้าจะต้องเรียกว่านายน้อยสี่ น้องชายข้าให้เรียกว่านายน้อยห้า และน้องสาวคนเล็กข้าพวกเ้าจะต้องเรียกว่าคุณหนู
ขอรับ/เ้าค่ะ นายน้อยสี่
“หากเข้าใจแล้วพวกเ้าก็หาที่นั่งพักก่อนเถิด”
“นายน้อยสี่ พวกข้าน้อยเป็บ่าวจะกล้านั่งแล้วให้เ้านายยืนได้ยังไงขอรับ”
“ข้าอนุญาต”
แม้เว่ยชิงหลง จะกล่าวไปแบบนั้นแต่ทาสทั้งหกสิบสี่คนก็ไม่ได้นั่งแต่อย่างใด เพียงยืนแล้วก้มหัวลง
“ข้าขอตัวแทนชายหญิงในแต่ละ่วัยให้ก้าวออกมา”
ตัวแทนชายสี่คนหญิงสี่คนได้ก้าวเท้าออกมา
“ตอนนี้พวกเ้ามีหน้าที่ไปหาชื้อชุดมา แต่ละคนจะมีชุดใส่คนละสามชุด”
“ลูกแม่ เื่นี้แม่จะจัดการให้ลูกเอง”
“รบกวนท่านแม่แล้ว”
“พวกเ้าทั้งแปดคนตามข้ามา”
“ขอรับ/เ้าค่ะ นายหญิง”
เว่ยชิงหลง ให้ทหารองครักษ์ติดตามไปด้วยสี่นาย พร้อมทั้งนำเงินตำลึงทองไปด้วย
“ผู้คุ้มกันสองนาย พวกเ้ารับหน้าที่ไปติดต่อเช่ารถทียมวัวมาแปดคัน”
“ขอรับนายน้อย”
เว่ยชิงหลงเมื่ออยู่ต่อหน้าเหล่าทาสก็ไม่ได้เรียกทหารองครักษ์แต่เปลี่ยนมาเรียกผู้คุ้มกันแทน
ผ่านไปสองเค่อ(สามสิบนาที) รถเทียมวัวแปดคันก็ได้มาถึง ส่วนเหล่าทาสทั้งแปดก็ได้ซื้อชุดมาแล้วเช่นกัน
“ท่านแม่เหนื่อยหรือไม่ขอรับ”
“แม่ไม่เหนื่อย ลูกจะให้เหล่าทาสเดินทางกลับตระกูลเว่ยเลยหรือไม่”
“ยังเหลือซื้อข้าวสารกับวัตถุดิบทำอาหารเพิ่มขอรับท่านแม่คงต้องซื้อให้มากหน่อย”
476
