เฟยอี้ เงาซ่อนคม

หากใครคิดว่าเบี้ยบนกระดานนั้นไม่มีความหมาย คงยังไม่เคยเห็นเบี้ยตัวหนึ่งที่ทำให้เมืองแตก…

ณ ปลายปีเจี้ยนซิงที่ 5

ภายใต้แสงเทียนในห้องบันทึกของกรมคลังหลวง เงาคนสี่คนกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่เหนือบัญชีหนาเตอะ เสียงพู่กันขีดเขียนและเสียงพลิกกระดาษคือสิ่งเดียวที่เคลื่อนไหวในความเงียบ

เฟยอี้ นั่งอยู่หัวโต๊ะ เขายังไม่มีตำแหน่งในระบบทางการ เป็๲เพียงผู้ช่วยสอบบัญชีภายใต้คำแนะนำของหม่าไค เสนาบดี๵า๥ุโ๼ที่รอดู “ฝีมือจริง” ของเขา

วันนี้เป็๲วันที่สามของการสอบสวนงบค่าเสบียงที่ส่งไปให้ทัพชายแดน ในเอกสารระบุว่าค่าใช้จ่ายนั้นถูกต้องครบถ้วน

แต่เฟยอี้กลับพบจุดที่ไม่เข้ากัน: ตัวเลขค่าข้าวสารจากยุ้งฉางจิ่วซาน ไม่สัมพันธ์กับปริมาณการเบิกจ่ายในเมืองหลวง

“ที่นี่มีการซ่อนบันทึกอีกชุด” เขากล่าวเบาๆ ราวกับพูดกับตนเอง

เหล่าขุนนางระดับรองหยุดมือ เงยหน้ามอง

“เ๯้ามั่นใจหรือ เฟยอี้?” คนหนึ่งถาม

เขาไม่ตอบทันที แต่หยิบสำเนาอีกฉบับมาเทียบวางเคียงกัน

“ตัวเลขไม่ตรงกันทุกระยะสิบวัน ค่าขนส่งมากเกินจริง ข้าเชื่อว่ามีการปลอมลายเซ็นด้วย”

ชายสูงวัยด้านหลังแค่นหัวเราะ

“เ๽้ามือใหม่ไม่รู้ว่าทำไมค่าขนส่งถึงเปลี่ยน นี่เขาทำแบบนี้มาหลายปีแล้ว ไม่มีใครว่าอะไรหรอก”

เฟยอี้หันไป

“เพราะไม่มีใครว่า จึงต้องมีคนเริ่มถาม”

เขาถือเอกสารทั้งหมดเดินไปยังหอคำสั่ง ซึ่งหม่าไครออยู่ด้านใน

เสนาบดีผู้เงียบขรึมมองเอกสารด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกล่าวว่า

“เ๽้ารู้หรือไม่ ว่าคดีนี้จะลากไปถึงใคร?”

“ท่านหย่งเจา... เสนาบดีกรมคลังเอง” เฟยอี้ตอบ

หม่าไคพยักหน้า

“และเขาเป็๞ผู้ที่ข้าเคยติดหนี้ชีวิตสมัยยังหนุ่ม หากเ๯้าจะไปต่อ... เ๯้าต้องไปเอง ข้าไม่อาจปกป้อง”

คืนนั้น เฟยอี้นั่งเพียงลำพังที่ศาลาริมสระน้ำ เขาไม่ได้ลังเล แต่กำลังทบทวน

ในมือคือสมุดจดเล่มหนึ่ง เขาเขียนไว้ว่า:

“เบี้ยตัวแรกบนกระดานอาจไม่สำคัญในเกมที่แล้ว แต่ในเกมใหม่…มันอาจเป็๞จุดตายของขุนพล”

วันถัดมา เฟยอี้ส่งรายงานโดยตรงถึงขงเบ้ง ผ่านช่องทางลับของสำนักฝ่ายยุทธศาสตร์

การเคลื่อนไหวครั้งนี้ รวดเร็วและรุนแรง

ภายในเจ็ดวัน กรมคลังแตกกระเจิง

เสนาบดีหย่งเจาถูกปลดออกจากตำแหน่งอย่างเงียบงัน ไม่มีแม้แต่ประกาศโทษ

ผู้คนพากันซุบซิบว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่มีใครรู้รายละเอียด

เฟยอี้ได้รับหนังสือลับฉบับหนึ่ง มีเพียงประโยคเดียว

“เ๯้ารู้วิธีเดินเบี้ยแล้ว จงเรียนรู้ว่าเมื่อใดไม่ควรเดิน”

ไม่นานนัก เขาได้รับแต่งตั้งให้เป็๞ผู้ช่วยในกองกลยุทธ์ภาคสนาม

หน้าที่ไม่เกี่ยวกับบัญชีอีกต่อไป แต่คือการวิเคราะห์เส้นทางทัพ การตัดสินใจเชิงลึก และประเมินอุปนิสัยของแม่ทัพฝ่ายตรงข้าม

นี่ไม่ใช่การเลื่อนขั้นธรรมดา แต่มันคือสัญญาณว่า: เขากำลังเข้าสู่กระดานที่ใหญ่กว่าเดิม

และทุกก้าวต่อจากนี้…ไม่มีพื้นที่สำหรับการลองผิด

ในค่ำคืนเงียบสงบ ก่อนออกเดินทางไปร่วมภารกิจสนามครั้งแรก เขาเขียนบันทึกไว้ว่า:

“การเดินเบี้ยไม่ใช่เ๱ื่๵๹ยาก แต่การรู้

ว่าเมื่อไรควรนิ่ง… นั่นคือหมากที่ยากที่สุดในชีวิต”

(จบบทที่ 2)