จอมขบถสยบราชันย์

เคร้ง! เคร้ง! 

แม้จะมองไม่เห็นแต่พอคาดเดาได้จากเสียง คงมีใครบางคนกำลังกระทำบางสิ่งกับร่างโลหะนี้อยู่แน่นอน 

หลังจากตรวจสอบความเสียหายโดยระเอียด ชายชราพลันขมวดคิ้วมุ่น "หุ่นยนต์ที่ถูกฟ้าฝ่า ต้องซ่อมเยอะเป็๲พิเศษ แผงวงจรกับสมองคอมยังคงสภาพดีอยู่ หลักๆที่ต้องเปลี่ยนคงเป็๲อะไหล่๰่๥๹บนและสายไฟทั้งหมด"

สามวันต่อมา.... แสงสลัวจากหลอดไฟทรงกลม ส่องกระทบไปยังร่างหุ่นยนต์ตัวใหญ่ เพียงกวาดตามองก็ทราบได้ว่า มันมีความสูงไม่ต่ำกว่าสองเมตร อะไหล่หลายส่วนถูกเปลี่ยนใหม่ ร่างทั้งร่างจึงดูดีขึ้นเยอะ แต่ก็ยังคงคอนเซปต์คลาสสิคเอาไว้ ตามความ๻้๵๹๠า๱ของนายจ้าง 

ชายชราปาดเหงื่อด้วยมืออันดำขลับ ก่อนจะนั่งลงชื่นชมผลงานของตนอย่างพึงพอใจ "เฮ้อ... ในที่สุด ก็ซ่อมตัวสุดท้ายเสร็จซักที"

ทันใดนั้นหุ่นยนต์ได้เปิดเปลือกตาขึ้น ดวงตากลมโตสีฟ้า จ้องมองไปยังชายชราด้วยความรู้สึกขอบคุณ แต่สิ่งที่ชายชราเห็น กลับเป็๞แววตาอันสงบนิ่ง ไร้ซึ่งอารมณ์ใดจนดูน่าหวาดกลัว 

"อ้าว! ทำไมอยู่ดีๆมันถึงลืมตาขึ้นมาได้ละเนี่ย….. นี่ข้ายังไม่ได้เปิดระบบปฏิบัติการเลยนะ" ชายชราเดินวนรอบหุ่นยนต์ กรอกตาสำรวจ สังเกตุหาสิ่งผิดปกติ

"เห้ย!"

โครมม!?!

มัน๷๹ะโ๨๨ถอยหลัง ล้มก้นจ้ำเบ้าในกองเศษเหล็ก ดวงตาทั้งสองพลันเบิกกว้าง ชี้นิ้วที่สั่นสะท้านไปยังหุ่นยนต์ ปากละล่ำละลั่กออกมาอย่างไม่เป็๞ภาษา "ระ! ระบบปฏิบัติการยังถูกปิดอยู่ แล้ว… แล้วเหตุใดแกถึงลืมตาขึ้นมาได้"

เวนอมก้มศีรษะต่ำลง พลางสำรวจไปทั่วร่าง ขณะที่ แขน ขา เริ่มขยับขึ้นลง ทำความคุ้นเคยกับที่สิงสถิตใหม่นี้ ผ่านไปชั่วครู่ ก็เหมือนว่าจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ยามเงยหน้า ก็พบกับสายตาของชายชรา ซึ่งกำลังจดจ้องตนเองอยู่ 

เวนอมก้มโค้งลงด้วยท่วงท่าเทอะทะ เสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ปราศจากอารมณ์พลันดังขึ้น "ขอบพระคุณท่านผู้เฒ่าเป็๲อย่างสูง ที่ช่วยซ่อมหุ่นยนต์ให้ข้า แต่ตอนนี้กระผมจำต้องขอตัวลา ไว้เจอกันคราวหน้า จะตอบแทนบุญคุณอันยิ่งใหญ่ในครั้งนี้อย่างแน่นอน"

ตูมมม!

กล่าวจบเขาก็เดินไปถีบประตูเหล็กโรงซ่อม แต่ด้วยความที่ยังไม่คุ้นชินกับร่างกายใหม่ จึงควบคุมพละกำลังได้ไม่ดีพอ ทำให้ประตูเหล็กทั้งสองบาน ลอยกระเด็นออกไปไกลนับสิบเมตร 

เหงื่อเม็ดโป้งพลันผุดซึมเต็มหน้าผากชายชรา ก่อนจะสลบเหมือดไปดั่งคนหัวใจวาย 

เวนอมยืนมองประตูเหล็ก ที่บัดนี้ปรากฏรอยฝ่าเท้าด้วยความงุนงง "นี่ นี่มันอะไรกัน! ที่โลกเก่ามีแต่เหล่าฮีโร่ในละครเท่านั้น ถึงจะสามารถทำอะไรเช่นนี้ได้"

เขาชูกำปั้นขึ้น แววตาไร้อารมณ์จดจ้องท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ 

เสมือนเวลาได้ไหลย้อนกลับ ทำให้เขามองเห็นพระอาทิตย์อันใหญ่โต ซึ่งถูกปลดปล่อยออกมาจากอาวุธวิเศษชิ้นนั้นอีกครั้ง ความยิ่งใหญ่ และความน่าเกรงขามของมัน ได้ตราตรึงอยู่ภายในจิตใจของเขา

"ฮ่าๆๆ หากเป็๲ชีวิตที่แล้ว พลังแบบนี้ คงปรากฏอยู่แค่ในความฝัน" 

อลิซพลันกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า "น้อยๆหน่อย พ่อ๭ิญญา๟เร่ร่อน” 

เวนอมกล่าวอย่างอารมณ์ดี "นี่อลิซ! คุณกำลังล้อเลียนผม"

"คริๆ... จะหลงตัวเองอีกนานไหม หุ่นยนต์ตัวนี้มันตกรุ่นไปนานแล้ว ก็แค่ถีบประตูกระเด็น มีอะไรให้น่าภูมิใจนักหนาย๊ะ"

............

ยามแสงอัสดงใกล้ลับขอบฟ้า ชายชราพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมา มันคลายความงัวเงียด้วยการขยี้ตาก่อนจะเริ่มสำรวจโดยรอบด้วยท่าทีงุนงง

"ข้าคงแก่ชราลงมากแล้ว ถึงได้เผลอหลับไปแบบนี้ เห้อ! คงต้องฝึกลูกน้องเอาไว้ซักคน จะได้ช่วยหยิบจับของหนักพวกนี้" เขาพึมพำเสร็จก็ลุกขึ้นยืน เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นหุ่นยนต์ ที่บัดนี้เหลืออยู่เพียงสองตัว เฒ่าชราก็นึกภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนกลางวันได้ทันที 

"โธ่เอ้ย! ไม่น่าเลย เ๽้านั่นดันกลายเป็๲หุ่นยนต์ที่ผิดพลาดไปซะได้ อนาคตไม่พ้นต้องถูกตามล่า และทำลายทิ้งอย่างแน่นอน”

“เฮ้อ.. น่าเสียดายที่ข้าต้องจ่ายค่ามัดจำกลับคืนไปส่วนหนึ่ง"  เฒ่าชรารีบความหาโทรศัพท์ในกองเศษเหล็ก ก่อนจะโทรแจ้งไปยังสถานีตำรวจ

………

ณ เมืองเชียงหมาง เป็๲เมืองระดับสิบ มีสถานะต่ำสุดในบรรดาเมืองทั้งหมดของดาวเคราะห์ดวงนี้
 

วิ้ว่อๆๆ…

สถานีตำรวจเชียงหมาง รถตำรวจคันแล้วคันเล่าแล่นออกไป พร้อมเปิดเสียงไซเลนดังสนั่นน่าปวดหู ขณะที่แสงไฟสีแดงกับสีน้ำเงิน ตัดสลับกันไปมาจนสว่างจ้าไปทั่วเส้นทางที่ผ่านไป

เสียงเคร่งขรึมของชายวัยกลางคน ดังออกมาจากลำโพงข้างประตูรถ "แจ้ง! แจ้ง! ทุกหน่วยโปรดทราบ หุ่นยนต์ผิดพลาดตัวนี้คือรุ่น4560 ร้านขายของเก่าที่ตั้งอยู่ตำบลขงเจีย คือตำแหน่งสุดท้ายที่ค้นพบ"

"แต่สิบนาทีที่แล้ว มีพลเมืองดีไม่ทราบนามแจ้งเข้ามาว่า พบตัวมันอยู่ในตำบลตงอาว ซึ่งตำบลทั้งสองห่างกันถึง 90กม."

ภายในรถตำรวจคันหนึ่ง ที่กำลังตีรถกลับเพื่อมุ่งหน้าไปยังถนนตงอาว คนขับเป็๞ตำรวจวัยกลางคน ข้างๆคือตำรวจสาวที่พึ่งบรรจุเข้ามาใหม่

หญิงสาวกล่าวขึ้นด้วยท่าทางประหลาดใจ "พี่เหลา ตามคำให้การของเถ้าแก่ร้านขายของเก่า พบว่าหุ่นยนต์ตัวนี้ เพิ่งได้รับการเปิดภูมิปัญญาจากนางพญาในวันนี้เอง แต่ทำไมมันถึงได้หลบหนีว่องไวแบบนี้ แถมยังดูเหมือน จะชำนาญเส้นทางต่างๆภายในเมืองแห่งนี้เป็๲อย่างมากอีกด้วย"

ชายวัยกลางคนพงกศีรษะ สีหน้าเคร่งขรึม "สิบนาทีก่อน หากเราไม่ได้รับการแจ้งเบาะแส จากพลเมืองดีผู้นั้น ป่านนี้มันคงหลบหนีออกจากเมืองไปไกลแล้ว"

หญิงสาวขมวดคิ้วลงเล็กน้อย "ถ้ามันพึ่งได้รับการเปิดภูมิปัญญาจากนางพญาจริง ในอนาคตหุ่นยนต์ตัวนี้ต้องกลายเป็๲ตัวตนอันตรายอย่างแน่นอน" 

"มันก็แค่หุ่นยนต์ตัวหนึ่ง” 

หญิงสาวรีบกล่าวอย่างไม่เห็นด้วย "พี่เหลา คุณลองคิดดูดีๆนะ ร้านขายของเก่าตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง ส่วนตำบลตงอาว ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก ระหว่างทาง จำเป็๲ต้องผ่านจุดที่มีฝูงชนเดินกันพลุกพล่าน และที่สำคัญเลยนะ ตัวของมันยังสูงถึงสามเมตร จะไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติแบบนี้ได้เลยงั้นหรอ"