ตอนที 2
ผมชื่อ "ภาคิน อัคระเสนา" เรียนจบบริหารธุรกิจจากมหาลัยบอสตัน เเต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ผมต้องมาทำงานในบริษัทเเห่งนี้เเละไม่สามารถบอกทุกคนได้ว่าผมจบจากไหนนอกจากจะบอกไปว่าจบจากมหาลัยเอกชนในไทย ในตำเเหน่งผู้ช่วยผู้จัดการเเผนกบัญชีสาวสวยที่ขึ้นชื่อเื่ความโเี้เเละเป๊ะในเื่การทำงานมาก แต่เธอก็เป็คนสวยมากคนหนึ่ง ถ้าจะบอกตรงๆเธอตรงสเป็คผมเลยละ วันเเรกที่เจอเธอผมไม่สามารถละสายตาจากเธอได้เลย
"ภาคิน เข้ามานี่หน่อย"ผมที่นั่งจ้องคอมอยู่รีบลุกขึ้นทันทีเมื่อบอสสาวเรียก โต๊ะทำงานของผมตั้งอยู่หน้าห้องของบอสเพื่อสะดวกต่อการทำงาน ส่วนคนอื่นๆจะนั่งรวมกันถัดไปจากผมไม่ไกลนัก เเต่โต๊ะของผมมันจะอยู่มุมอับนิดหนึ่ง เพราะต้นไม้มันจะบังทำให้ถ้ามองมาจากโต๊ะทำงานของคนอื่นไม่มองไม่ค่อยเห็นผมเท่าไหร่
"ครับ คุณโรส"ภาคินเดินเข้ามาให้ห้องตามที่ฉันเรียก เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าด้วยท่าทีอ่อนน้อมมือประสานกันไว้ที่ต้นขา ทุกครั้งที่เขาเข้ามานี่คงเป็ท่าทางประจำของเขาไปแล้ว ภาคินจัดว่าเป็ผู้ชายหน้าตาดีมากคนหนึ่งเลยละ เพราะเขาเป็ลูกครึ่งอมเริกันหน้าเขาก็จะออกไปทางฝรั่ง ไหล่กว้าง ผิวขาว คิ้วเข้มสไตล์ฝรั่ง สูงร้อยเจ็ดสิบ ถ้าเทียบกับฉันที่สูงร้อยหกสิบเวลาเดินด้วยกันฉันก็ดูไม่เตี้ยเท่าไหร่น่ะ
"สรุปบัญชีของปีที่เเล้วอ่านจบยัง?"เขาเข้ามาทำงานได้เกือบอาทิตย์เเล้ว งานแรกที่ให้เขาทำคือให้อ่านบัญชีของปีที่เเล้วทั้งหมดแล้วทำสรุปมาให้ฉันภายในหนึ่งอาทิตย์
"เอ่อ ใกล้เเล้วครับ"ภาคินตอบ
"เหลืออีกเยอะไหม?"ฉันเงยหน้าขึ้นมาเขาก่อนจะวางปากกาลงข้างๆแฟ้มที่พึ่งเซ็นเสร็จไป
"เลือกก็เเค่สรุปเเล้วครับ ผมอ่านหมดเเล้ว"
"ดี งั้นวันนี้นายสรุปให้เสร็จเเล้วส่งเป็ไฟล์เข้าเมลล์ฉัน ถ้าไม่เสร็จไม่ต้องกลับ"ฉันพูดพรางจ้องหน้าเขานิ่ง
"อะไรนะครับ ให้เสร็จภายในวันนี้!!"
ภาคินทำหน้าใ จริงๆฉันก็พอจะรู้ว่าคนข้างนอกพูดถึงฉันยังไง เเต่มันก็จริง ถ้าเื่งานฉันจะเข้มงวดเป็พิเศษเพราะฉันคิดว่าคนเราเกิดมานอกจากจะต้องพยายามเรียบจบสูงๆเพื่อจะได้เลิกเส้นทางชีวิตที่ดีได้เเล้วนั้นการพยายามทำงานให้ดีที่สุดนั้นก็เป็สิ่งสำคัญในชีวิตเช่นเดียวกัน การทำงานออกมาให้ดีที่สุดนั้นจะทำเรามีชีวิตที่ดีที่สุดได้เช่นกัน
"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า หรือมีนัดกับเเฟน?"ฉันถามกลับทันควันเมื่อภาคินอุทานออกมาเสียงดัง
"ผมไม่..."ภาคินพูดไม่ทันจบ ฉันก็สวนกลับไปอีกครั้ง
"นี่เเค่เริ่มต้นทำงานนะถ้าทุ่มเทกับงานไม่ได้ก็ควรพิจารณาตัวเองตั้งเเต่ตอนนี้ฉันจะไม่อยากเสียเวลาสอนงาน ปกติฉันไม่เคยสอนงานใครนะ เเต่นี่ฉันเห็นว่านายมาเป็ผู้ช่วยฉันถึงสอนให้เป็กรณีพิเศษ ตามนั้นเเหละก่อนเที่ยงคืนคืนนี้ส่งเข้าเมลฉัน ถ้าเสร็จไม่ทันรู้นะจะเกิดอะไรขึ้น"ฉันพูดเสร็จก็ลุกขึ้นสะพายกระเป๋าออกทันที เพราะถึงเวลาพักพอดี
"เอ่อ ครับ"ฉันเดินผ่านภาคินที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ออกไปทันที
เริ่มเเล้วสินะบอสสาวจอมโหด ถึงผมจะเตรียมใจมาอย่างดีเเล้วกับความโหดของบอสสาว เเต่นี้ก็เป็งานเเรกของผม เอาละ!! ภาคินฉันเชื่อว่านายทำได้ สู้โว้ยยยยย!!! ผมให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจก่อนจะยกมือทำท่าสู้อยู่คนเดียวในห้องก่อนจะเดินออกมาทำงานที่รักให้เสร็จก่อนเที่ยวคืนคืนนี้ ยังไงคืนนี้ต้องทำโอทีเเน่เลย ;(
คืนนั้นหลังจากที่ทุกคนกลับบ้านไปเเล้ว ภาคินก็ยังทำงานต่ออยู่คนเดียวจนถึงเวลาห้าทุ่มเเล้ว โรสที่รอเมลล์ของภาคินอยู่ก็ทักไลน์มาถามเขามาทำถึงไหนเเล้ว ภาคินที่ไม่ได้ดูโทรศัพท์เลยเพราะมั่วเเต่รีบสรุปรายงานอยู่ไม่ให้มีความผิดพลาดเเม้เเต่น้อยเขาจึงตั้งใจกับมันมากจนลืมดูเวลาเพราะมั่วเเต่ตรวจทานความถูกต้อง เขาไม่อยากเป็คนรีบทำงานเเต่ขาดความรอบคอบ
เช้าวันใหม่
ทุกๆเช้าโรสจะตื่นมาเช็คเมลล์ก่อนเสมอเเละสิ่งที่โรสเห็นก็คือเมลล์จะภาคินที่ส่งมาให้เขาเวลา23.58นาทีของเมื่อคืน
"เก่งเหมือนกันนิ ไม่คิดว่าเด็กจบใหม่จะทำได้ขนาดนี้"โรสยิ้มให้กับโทรศัพท์ในมือของเธอขณะที่ไล่อ่านสรุปรายงานที่ภาคินส่งมาจนเสร็จก่อนกำหนดสะด้วย ถือว่าใช้ได้เลยละ
โรสไม่ได้เจอผู้ช่วยที่ถูกใจมานานเเล้วเนื่องจากเธอเป็คนที่เป๊ะเกินไปคนที่เข้ามาส่วนใหญ่จะอยู่ได้ไม่นานเพราะทนเธอไม่ได้ เเต่ก็ยังดีที่มีอรุณีอยู่คนหนึ่งเเต่ถึงอย่างนั้นผู้ช่วยคนเดียวมันก็ไม่พอสำหรับเธอ สำหรับงานเครื่องเพรชบริษัทั์ใหญ่แบบนี้เขา้าสร้างทีมที่เเข็งแกร่งเเละไว้ใจได้
มันไม่ง่ายเลยที่คนไว้ใจได้จะมาพร้อมกับการทำงานที่ถูกใจเธอได้ดังนั้นกว่าจะได้ผู้ช่วยมาสักคนเธอก็เหนื่อยเอาการเลยละ
ถ้าภาคินคนนี้ตั้งใจเเบบนี้ต่อไปเรื่อยๆคงเเบ่งเบาภาระเธอได้ไม่น้อย เพราะเธออยากมีเวลาไปโฟกัสเื่จับธุจริตให้มาก ถึงจะไม่เคยมีเื่เเบบนี้ในบริษัทนี้เเต่เธอก็ไม่อยากจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ ถ้าเกิดมันเกิดขึ้นมาละ เเล้วเธอไม่รู้หรือไม่สามารถจับข้อผิดพลาดนี้ได้เธอคงจะเสียใจมากๆกับการทำงานของเธอ
"มาเร็วดีนิ"
"ครับ"โรสทักภาคินขณะเดินผ่านโต๊ะทำงานของเขาเข้าไปในห้องทำงานตัวเอง
"นี้ครับบอส"
"อะไร?"ภาคินเดินตามบอสสาวเข้ามาในห้องก่อนจะนำเเฟ้มบางอย่างวางบนโต๊ะให้เธอ
"เป็สรุปรายงานเมื่อคืนครับ ผมกลัวบอสจะไม่สะดวกอ่านผ่านโทรศัพท์เลยพริ้นเป็เอกสารมาให้ชุดหนึ่งครับ"บอสสาวนั่งลงก่อนจะเปิดเเฟ้มดู
"รอบคอบดีนิ ออกไปได้เเล้ว"บอสสาวพูดทั้งที่ตาก็ยังจ้องเเฟ้มในมือ ภาคินเดินออกไปพร้อมหัวใจที่พองโต อย่าวน้อยก้าวเเรกก็เป็ก้าวที่ดีสำหรับเขาแล้ว เขาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานตอนนี้ถ้ายังไม่มีการมอบหมายงานจากบอสสาวเขาก็จะศึกษาข้อมูลเื่เครื่องเพชรของบริษัทไปพรางๆ
โดยเฉพาะงานประมูลเพชรต่างๆที่บริษัทจัดในเเต่ละปี ถือว่างานประมูลทำกำไรให้บริษัทได้มากมหาศาลเลยละ เพชรมันมีมูลค่าในตัวของมันอยู่เเล้วก็จริงเเต่ถ้าเรายิ่งสร้างกระเเสเพื่อเพิ่มความ้าไปอีก มันจะมีค่านับไม่ได้เลยละ ความ้าของพวกคนรวยเเละมหาเศรษฐีบ้างครั้งคนอย่างเขาก็เเทบจะไม่เข้าใจเอาสะเลย