คลื่นรักสุดทางใจ (ซีรีย์ในชุดเนื้อคู่)

        [โรงพยาบาล]

        หลังจากที่กัปตันชำระค่าบริการต่างๆ แทนโบ๊ทเรียบร้อยแล้ว กัปตันก็รับยาจากเ๽้าหน้าที่เภสัช ก่อนจะเดินนำโบ๊ทออกจากห้องรับยามาจนถึงประตูทางออกโดยมีโบ๊ทเดินกะเผลกขาตามกัปตันออกไปติด ๆ

        "เดี๋ยวกัปตัน?"

        กัปตันหยุดนิ่งพร้อมกับหันมาชักสีหน้าหงุดหงิดเมื่อเขาได้ยินเสียงเรียกของโบ๊ท

        "มีอะไรอีก?"

        "เงินที่คุณจ่ายไปเมื่อกี้เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะหาเงินมาใช้คืนให้นะครับ"

        โบ๊ทบอกพร้อมกับเดินกะเผลกเข้ามาหากัปตัน

        "ไม่ต้อง!"

        กัปตันปั้นหน้าตึงถลึงตาใส่โบ๊ทด้วยท่าทางไม่พอใจก่อนที่โบ๊ทจะถามกัปตันด้วยความสงสัยว่า

        "ถ้าไม่ให้ผมหาเงินมาคืนแล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะ?ผมไม่อยากจะเป็๲หนี้คุณไปตลอดชีวิตหรอกนะ"

        “ก็ไม่ต้องทำอะไร! แล้วก็ไม่ต้องเอามาคืน และถ้าไม่อยากเป็๞หนี้ผมไปตลอดชีวิตก็หุบปากซะ”

        กัปตันยังคงความฉุนเฉียวไว้อย่างคงเส้นคงวาจนโบ๊ทถึงกับสะดุ้งเพราะโบ๊ทไม่รู้ว่ากัปตันเป็๲อะไรทำไมถึงอารมณ์ฉุนเฉียวขนาดนี้

        “เอ่อ!”

        “ไปนั่งรออยู่ตรงโน้นก่อน เดี๋ยวผมจะไปขับรถขึ้นมารับข้างบน”

        กัปตันชี้นิ้วสั่งให้โบ๊ทไปนั่งรออยู่ที่เก้าอี้หน้าประตูทางออกก่อนที่กัปตันจะจิ๊บปากด้วยท่าทางหงุดหงิด

        “เฮ้อ! หน้าตายิ่งอัปลักษณ์ ยังมายืนเกะกะอีก”

        กัปตันบ่นพึมพำพร้อมกับเดินผ่านหน้าโบ๊ทออกไปทันทีส่วนโบ๊ทก็เดินกะแผลกขาไปนั่งรอกัปตันอยู่ที่เก้าอี้ตามที่กัปตันสั่งไว้

        “ทำไมต้องหงุดหงิดใส่เราด้วยวะ ทำอย่างกับว่าเราทำอะไรผิด”

        โบ๊ทพึมพำกับตัวเองด้วยความไม่เข้าใจในขณะที่เขากำลังนั่งรอกัปตันซึ่งหลังจากนั้นไม่นานกัปตันก็เดินกลับเข้ามาหาโบ๊ทพร้อมกับยื่นถุงยาให้

        “ยาของนาย”

        กัปตันบอกโบ๊ทเสียงห้วนๆ ไม่ค่อยน่าฟังสักเท่าไหร่ แต่โบ๊ทก็เลือกที่จะไม่ถือสาท่าทีของกัปตันอีกก่อนโบ๊ทจะยื่นมือไปรับถุงยาจากมือของกัปตัน

        “ขอบคุณครับ”

        “ทานตามที่หมอสั่งด้วย จะได้หายไว ๆ”

        “ครับ”

        โบ๊ทรับคำเบาๆ ก่อนที่เขาจะคลี่ถุงยาออกเพื่ออ่านฉลากยาแต่ละชนิดซึ่งมีทั้งยาทาและยาทานจำนวนมาก และในขณะที่โบ๊ทกำลังให้ความสนใจกับตัวยาแต่ละชนิดอยู่นั้นกัปตันก็เอ่ยถามโบ๊ทด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนคนฟังรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

        "ขาเจ็บมากหรือเปล่า?"

        "ไม่เจ็บเท่าไหร่ครับ"

        โบ๊ทเงยหน้าขึ้นมาสนทนากับกัปตันเสียงเรียบทว่ากัปตันกลับตวาดโบ๊ทออกมาด้วยท่าทางฉุนเฉียวอีกครั้ง

        "ปากแข็ง!"

        "เอ่อ!"

        โบ๊ทรีบก้มหน้าหลบสายตาจับผิดของกัปตันและเลือกที่จะเงียบเพื่อหลีกเลี่ยงอารมณ์ฉุนเฉียวของกัปตันแต่ดูเหมือนว่าโบ๊ทจะไม่สามารถหลีกหนีอารมณ์ร้าย ๆ ของกัปตันได้เลยเพราะถึงแม้โบ๊ทจะเงียบ กัปตันก็ชวนเขาคุยอยู่ดี

        "แล้วเดินออกไปข้างนอกเองไหวหรือเปล่า?"

        "ไหวครับ"

        "โกหก!"

        "เอ่อ!"

        โบ๊ทเงยหน้าขึ้นมาจ้องหน้าขี้โมโหของกัปตันนิ่งด้วยความสงสัยในท่าทีที่ขึ้นๆ ลง ๆ นั้น และทันใดนั้นกัปตันก็สร้างความงงงวยให้กับโบ๊ทอีกครั้งเมื่อจู่ ๆเขาก็ย่อตัวนั่งคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับหันหลังให้กับโบ๊ท

        "ขึ้นมาขี่หลังผมสิ ผมจะพาคุณไปขึ้นรถเอง"

        เสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนของกัปตันทำให้โบ๊ทรีบปฏิเสธออกไปโดยไม่ต้องคิดด้วยความเกรงใจ

        "ไม่ดีกว่าครับ ผมเดินไหว ขอบคุณมากนะครับ"

        "โบ๊ท! มาขี่หลังผม คุณเดินไม่ไหวหรอก"

        กัปตันหันมาตวัดสายตากดดันโบ๊ทแต่โบ๊ทยังพยายามปฏิเสธออกไป

        "แต่ว่า..."

        "ขึ้นมา! จะเล่นตัวเป็๞นางเอกละครให้ยุ่งยากทำไม หรือว่าอยากให้ผมอุ้ม?"

        “ม ...ไม่เอา ไม่ต้องอุ้ม ผ ...ผมขี่หลังคุณก็ได้ครับ”

        โบ๊ทตอบกัปตันด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักก่อนที่โบ๊ทจะตัดสินใจยื่นมือเข้าไปเกาะไหล่ของกัปตันไว้และตามด้วยการแนบลำตัวของตัวเองลงกับแผ่นหลังของกัปตันทันที

        "หึ!"

        กัปตันกระตุกยิ้มพอใจก่อนที่เขาจะสอดมือทั้งสองข้างเข้าไปสอดไว้ใต้ขาพับของโบ๊ทเพื่อช่วยโอบอุ้มไม่ให้หลุดจากแผ่นหลังของเขาจากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ยืดตัวลุกขึ้นและพาโบ๊ทเดินออกจากโรงพยาบาลไปขึ้นรถของเขาที่จอดติดเครื่องรออยู่ที่ประตูทางออก

        “คาดเข็มขัดนิรภัยด้วย”

        กัปตันบอกโบ๊ทเสียงเรียบและยืนรอจนกระทั่งโบ๊ทคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย กัปตันจึงเดินอ้อมไปนั่งประจำที่คนขับพร้อมกับพาโบ๊ทขับรถออกจากโรงพยาบาลไปทันที

        และในระหว่างที่กัปตันขับรถมาใกล้ตลาดโต้รุ่งกัปตันก็ชะลอความเร็วของรถยนต์ลง ก่อนเขาจะชวนโบ๊ทคุยเป็๲เชิงขอความเห็นไปด้วย

        "เราลงไปหาอะไรทานกันก่อนดีไหม เพราะผมหิวไส้จะขาดอยู่แล้ว หลังทานอะไรรองท้องเสร็จแล้วผมค่อยพาคุณไปส่งที่บ้านดีไหม?"

        "คุณตามสบายเถอะ ผมไม่เป็๲ ผมไม่หิวครับ"

        โบ๊ทปฏิเสธกัปตันออกไปด้วยความเกรงใจทว่ากัปตันกลับตวาดโบ๊ทกลับมาอีกแล้ว

        "แต่ผมหิว!"

        เอี๊ยด!

        กัปตันแตะเบรกกะทันหันพร้อมกับหักพวงมาลัยรถเข้าจอดเทียบริมฟุตบาทริมตลาดโต้รุ่งก่อนที่เขาจะปลดเข็มขัดนิรภัยเพื่อเตรียมตัวลงจากรถ

        "ไปหาอะไรกินกันเถอะ"

        กัปตันหันมาชวนโบ๊ทพร้อมกับยื่นมือเข้าไปช่วยปลดเข็มขัดนิรภัยให้อีกฝ่าย

        "ถ้าคุณหิวคุณก็ไปทานคนเดียวเลยครับ เดี๋ยวผมรออยู่ในรถก็ได้ครับ เพราะผมไม่หิว"

        โบ๊ทบอกกัปตันออกไปด้วยความเกรงใจแม้ว่าความจริงแล้วโบ๊ทจะกำลังหิวจนแสบท้องไปหมดแล้วก็ตามที

        "ไม่หิวก็ต้องกิน! เพราะนายต้องกินข้าวก่อนกินยา!"

        กัปตันบอกโบ๊ทเสียงแข็งพร้อมเปิดประตูลงจากรถ ก่อนเขาจะเดินอ้อมไปกระชากเปิดประตูรถฝั่งที่โบ๊ทนั่งออก

        "ลงมา!"

        "ผม..."

        "หรือว่าอยากให้อุ้ม?"

        กัปตันใช้ไม้ตายที่เคยใช้ได้ผลมาข่มขู่โบ๊ทก่อนที่โบ๊ทจะรีบขยับตัวลงจากรถด้วยท่าทางรีบร้อนเพราะกลับโดนอุ้ม

        "ลงแล้ว ไม่ต้องอุ้มหรอก"

        "หึ!"

        กัปตันยกยิ้มพอใจพร้อมกับยื่นมือเข้าไปคว้ามือเล็กของโบ๊ทเข้ามากอบกุมไว้อย่างถือวิสาสะ ก่อนจะฉุดรั้งมือของโบ๊ทให้เดินตามตัวเองเข้าไปภายในตลาดโต้รุ่งอย่างใจเย็น

        แต่กัปตันใช้เวลาเดินวนไปมาอยู่ในตลาดโต้รุ่งนานมากเพราะเขาไม่รู้ว่าจะนั่งตรงไหน และเขาไม่รู้แม้กระทั่งว่าจะกินอะไรเพราะ๻ั้๹แ๻่เกิดมากัปตันเพิ่งจะเคยมาเดินตลาดโต้รุ่งเป็๲ครั้งแรกในชีวิต

        “เราไปทานเคเอฟซีกันเถอะ”

        กัปตันเอ่ยปากชวนโดยไม่รอฟังความเห็นจากโบ๊ทก่อนเขาจะฉุดมือของโบ๊ทให้เดินตามตัวเองเข้าไปนั่งในร้านเคเอฟซีข้างตลาด

        “นายอยากทานอะไรล่ะ?”

        โบ๊ทแหงนมองเมนูไก่มากมายที่ติดอยู่บนป้ายแต่โบ๊ทไม่รู้ว่าจะทานอะไรดี เพราะ๻ั้๹แ๻่เกิดมาโบ๊ทยังไม่เคยเข้าร้านเคเอฟซีเลยและเมื่อกัปตันเห็นโบ๊ทเงียบ กัปตันจึงลองเสนอเมนูที่เขาชอบให้กับโบ๊ท

        “ข้าวยำไก่ก็อร่อยดีนะ อยากลองไหม?”

        "ที่จริงแล้วเรานั่งทานในตลาดโต้รุ่งก็ได้นี่ครับ? ไม่เห็นต้องมาทานไก่ทอดชิ้นละร้อยแบบนี้เลย"

        โบ๊ทบอกกัปตันออกไปด้วยความซื่อเพราะสำหรับโบ๊ทแล้วราคาไก่ทอดที่ปรากฏอยู่นั้นแสนแพงมากจนพลอยทำให้เขารู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที

        "ในตลาดร้อนจะตาย ผมไม่อยากนั่ง"

        กัปตันให้เหตุผลฟังดูเข้าท่าเพราะว่าด้านนอกนั้นร้อนอบอ้าวจริง ๆ แต่นั่นยังไม่ร้อนผ่าวเท่ากับใบหน้าของโบ๊ทในตอนนี้เลยเพราะโบ๊ทเริ่มกังวลแล้วว่าเขาคงไม่มีเงินมาแชร์ค่าอาหารให้กัปตัน

        "แต่ถ้าทานที่นี่ผมคงไม่มีเงินแชร์ค่าไก่ทอดกับคุณหรอกนะครับ"

        "ยังไม่ได้พูดสักหน่อยว่าจะให้นายช่วยแชร์"

        กัปตันบอกพร้อมกับยื่นมือเข้าไปโยกหัวของโบ๊ทเบาๆ อย่างนึกเอ็นดูในความซื่อ

        "แต่ว่าผมเกรงใจคุณนี่ครับ"

        "เลิกพูดเ๱ื่๵๹เงินได้แล้ว เดี๋ยวผมจัดการเอง นายนั่งอยู่เฉย ๆ สวย ๆรอทานเลย ไม่ต้องกังวลเ๱ื่๵๹เงินก็อีกแล้ว"

        "ครับ"

        โบ๊ทตอบรับคำเบาๆ เมื่อเขาเห็นท่าทางอ่อนโยนของกัปตันที่มีต่อตัวเอง

        "งั้นเดี๋ยวผมจะไปสั่งข้าวยำไก่ให้"

        "ครับ"

        โบ๊ทยอมนั่งรอกัปตันอยู่เงียบๆ โดยไม่ต่อรองอะไรอีก เพราะโบ๊ทรู้ว่าต่อให้โบ๊ทจะพยายามปฏิเสธมากแค่ไหนกัปตันก็คงไม่ฟังเขาอยู่ดี...

.............................

ซันด๊อก