หลังจากปกป้องกลับจากโรงเรียนเขาก็ทำกิจกรรมตามปกติของเด็กมัธยมปลายทั่ว ๆ ไป พ่อแม่ในตอนนี้ของเขาเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด ส่วนน้องสาวของเขาไปเข้าค่ายของโรงเรียนเขาจึงไปไม่ออกไปไหนนั่งรอเวลาที่จะได้ออนไลน์เกม Spirit World
เมื่อถึงเวลาสี่ทุ่ม เขาก็รีบเข้านอนเพื่อเชื่อมต่อกับเกมทันที เขาเปิดตัวเครื่องเกมหลักขนาดเท่าคอมพิวเตอร์โน๊ตบุคที่อยู่ข้างเตียงของเขา แล้วเสียบอุปกรณ์เชื่อมต่อคล้ายหูฟังสวมเข้าที่หูทันที
ผู้เล่นเข้าสู่สภาวะร่างกายพักผ่อน ทำการเชื่อมต่อระบบเกม
เขาทำการเชื่อมต่อเข้าสู่เกมได้สำเร็จ ตัวเขาได้มาปรากฎอยู่ในสถานที่เดิมก่อนออฟไลน์ไปในสภาพชุดขอทานที่มีผ้าคลุมสีดำที่อาจจะเรียกว่าเศษผ้าเพราะมันมีรอยขาดจำนวนหนึ่งที่ถูกปะไว้บ้าง ห้อยขันไว้ที่เอวและไม้เท้าไว้ที่หลัง สวมเกราะผู้เล่น
เริ่มต้นพัง ๆ ทำให้ผู้เล่นรอบ ๆ รู้สึกประหลาดใจปนขยะแขยงหน่อย ๆ เพราะสภาพของเขาดูสกปรกเป็อย่างมาก
เขาเมื่อเห็นสายตารอบ ๆ จึงกล่าวออกไปว่า "มองไร ไม่เคยเห็นขอทานเหรอไง ปัดโถ่" เขาส่ายหน้าแล้วอยู่ดี ๆ เสียงของระบบก็ดังขึ้น
แจ้งเตือนผู้เล่น ทรินิตี้ Event การล้างแค้นได้สิ้นสุดลงแล้ว ผู้เล่นได้รับรางวัลกล่องสุ่มรางวัลสีทองและสีแดงอย่างละ
1 กล่อง กรุณาติดต่อรับของรางวัลได้ที่ธนาคารประจำเมืองค่ะ
ในตอนที่เขากลับมาภายในเกมก็สิ้นสุดกิจกรรมเป็ที่เรียบร้อย เพราะหนึ่งวันในโลกจริงเท่ากับ 9 วันในเกม ระยะเวลากิจกรรมทั้งหมด 7 วันจึงได้สิ้นสุดลง
"เยี่ยม" เขาซึ่งอยู่ในเมืองอยู่แล้วก็เดินตรงไปที่หน้าธนาคารทันที
เมื่อเขามาถึงเขาก็พบว่าแถวหน้าธนาคารได้เต็มไปด้วยผู้คนที่มารอรับรางวัลซึ่งส่วนมากจะมารับกล่องสีแดง เขาเห็นที่ข้างธนาคารมีขอทานคนเดิมที่ทำให้เขาได้อาชีพลับขอทานมาจึงลองเดินไปทักทายดู
"สวัสดีลุง" เขานั่งลงตรงหน้าขอทานคนนั้น ขอทานคนนั้นเมื่อได้เห็นเขาก็ยิ้มยิงฟันสีเหลืองอร่ามตาให้เขาทันที
"สวัสดีขอทานคนล่าสุด" ลุงขอทานทักทายเขากลับมา
เขาที่เมื่อเห็นลุงขอทานตอบกลับมาก็นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี จึงถามเื่เกี่ยวกับอาชีพของเขาแทน"ลุง ๆ พอจะรู้อะไรเกี่ยวอาชีพขอทานนี้บ้างครับ" ขณะที่เขานั่งคุยกับขอทาน ผู้เล่นรอบ ๆ ก็แอบสังเกตุมายังพวกเขาเล็กน้อย
ลุงเมื่อได้ยินดังนั้นก็เชิดอกพูดออกมาทันที"ข้าจะบอกให้ฟัง อาชีพขอทานแบบเรา ๆ นี่แหละในอดีตได้ขึ้นไปตบเทพบน์มาแล้ว" เขาพูดอย่างภูมิใจ
ทรินิตี้เมื่อได้ยินดังนั้นจึงทำท่าตั้งใจฟังมากขึ้นเพราะมันเกี่ยวข้องกับแนวทางการเล่นในอนาคตของเขา"จริงอะลุง ลองเล่าให้ผมฟังหน่อยสิ"
ลุงขอทานพยักหน้าแล้วพูดต่อไปว่า"ในอดีตจักรพรรดิขอทานผู้ชำนาญในทุกสาขาวิชาหรืออาจเรียกได้ว่าเป็ปรมาจารย์ในอดีตได้ขึ้นไปบน์เพื่อขอรับบริจาคทรัพย์ ทว่าเมื่อเขาขึ้นไป พวกเทพที่น่าจะเป็พวกใจบุญกลับทำท่ารังเกียจจักรพรรดิขอทานและไล่ทำร้ายตัวเขา ตัวเขาซึ่งเป็ขอทานเมื่อไม่ได้รับบริจาคก็ย่อมไม่ตื๊อเป็ธรรมดา และรีบหนีทันที ทว่าพวกเทพก็รุมทำร้ายจักรพรรดิขอทานผู้ต่ำต้อยไม่ปล่อยให้หนีออกไป เขาซึ่งอับจนหนทางจึงโมโหและต่อสู้กลับ การต่อสู้เป็ไปอย่างดุเดือด เหล่าเทพชั้นล่างนั้นไม่อาจสู้เขาได้จึงไปเชิญมหาเทพองค์หนึ่งมาช่วยปราบ"ลุงขอทานเล่นอย่างออกรสชาติพร้อมทำท่าต่อสู้ประกอบไปด้วยจนคนรอบ ๆ เริ่มสนใจมากขึ้น
"แล้วเป็ยังไงต่อครับลุง" เขาถามด้วยความอยากรู้ในตอนจบ
"สุดท้ายก็แพ้และถูกเทพผนึกพลังให้อาชีพนี้ต้องดูกระจอกตลอดไป" สิ้นเสียงลุงขอทานก็กลับมาหน้าหงอ
ตึ๊ง ท่านได้รับภารกิจปลดปล่อยการลงโทษจากมหาเทพโดยเงื่อนไขดังนี้
1. ขึ้นสู่คลาสห้าของอาชีพขอทาน
2. ทำลายผนึกทั้ง 10 ในดินแดนจำแลงเผ่าเทพ
3. เปิดประตูประตู์เพื่อกำจัดเผ่าเทพ หนึ่งล้านตน และมหาเทพ ? หนึ่งตน
เมื่อได้ยินเสียงว่าได้รับภารกิจลับก็รู้สึกดีใจทันที แต่พออ่านรายละเอียดเขาถึงกับเหวอ"เอ่อ ต้องไปตบมหาเทพกับเทพหนึ่งล้านตนเลยเหรอ เทพหนึ่งล้านตนนะไม่ใช่สไลม์หนึ่งล้านตัว" เขารู้สึกเซ็งขึ้นมาทันทีเมื่อพบกับภารกิจที่ไม่รู้ว่าชาตินี้เขาจะทำสำเร็จหรือไม่
คนรอบข้างที่ได้ยินเขานั่งคุยกับขอทานเกี่ยวกับการฆ่าเทพก็รู้สึกว่าทั้งสองคนเพ้อฝันกันไปใหญ่ จึงได้แต่ส่ายหน้าแล้วไม่ได้สนใจ
เขาเปลี่ยนมานั่งคิดไปสักพักก็ตัดสินใจว่า ในเมื่อจะเล่นเกมให้เทพแล้ว เจอภารกิจลับแบบนี้ ถ้าไม่ทำก็คงเป็การเล่นเกมที่น่าเบื่อ อีกทั้งภารกิจที่เขารับจะมีสักกี่คนที่ได้รับภารกิจแบบเขา เขาจึงตัดสินใจว่าจะทำให้ได้
"ลุง เดี๋ยวผมนี่แหละจะทำให้ขอทานกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง ระหว่างนี้ลุงก็บอกพรรคพวกขอทานอย่าไปขอทานกับพวกเทพอีกหละ เดี๋ยวก็โดนลงโทษกันอีก"ขอเตือนลุงไปทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันเป็เพียงเนื้อหาของเกมเท่านั้น
ลุงเมื่อได้ยินก็พยักหน้าและรู้สึกมีความหวังขึ้นมาทันที"ยุคสมัยของขอทานจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งสินะ "
"ยุคสมัยขอทานเลยเหรอ ได้เลยลุง จัดไปอย่าให้เสีย ว่าแต่เปลี่ยนคลาสสองยังไงเนี่ยลุง" เขาถามอย่างกระตือรือร้นเพื่อทำเงื่อนใขย่อยอันแรกให้สำเร็จเสียก่อน
"เ้าจงเดินทางไปพบคนขอทานหน้าธนาคารในเมืองพยัคฆ์สามเศียรแล้วเ้าจะรู้เอง" ลุงขอทานตอบกลับ
ท่านได้รับภารกิจเลื่อนคลาสอาชีพขอทาน
รายละเอียด : เดินทางไปยังเมืองพยัคฆ์สามเศียรเพื่อติดต่อกับขอทานหน้าธนาคาร
ทรินิตี้เมื่อได้รับภารกิจอย่างง่ายดายแล้วก็รู้สึกดีใจมาก อันที่จริงแล้วเป็ความได้เปรียบของระบบทั่วไปที่ผู้เล่นจะต้องทำตามเงื่อนใขบางอย่างเสียก่อนจึงจะได้รับข้อมูลจากขอทาน ทว่าสกิลของอาชีพขอทานสกิล ขอทานเป็มิตรกันทั่วโลก
ที่ทำให้ผู้เล่นสามารถถามหาข่าวสารที่เกิดขึ้นจากขอทานได้ทุกคนจึงทำให้เขาถามหาภารกิจได้
"ขอบคุณมาก ๆ เลยลุงเดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะ สวัสดีครับ" ทรินิตี้บอกลาพร้อมยกมือไหว้โค้งจนถึงแทบจะก้มกราบที่ลุงให้ภารกิจลับแก่เขาอย่างง่ายดาย ทว่าเขาไม่ทันลุกขึ้น เสียงเตือนข้อความจากแฮคซึ่งส่งข้อความไว้หลังจากที่เขาได้ให้ชื่อตัวละครไปในตอนกลางวัน
ท่านได้รับจดหมายจาก : แฮคนักดาบยาวเจ็ดเมตร
รายละเอียด : เดี๋ยวข้าจะไปหาเอ็งที่หน้าคารนะตรงที่ขอทานนั่งอยู่ เอ็งรีบไปรับรางวัลมาซะนะ
"ต้องรีบเข้าไปรับรางวัลก่อนที่มันจะมาดีกว่า" พูดจบเขาก็รีบเข้าไปในธนาคาร ซักพักหนึ่งก็ได้รับของรางวัลและออกมาทันทีเพื่อไม่ให้เพื่อนของเขารอนาน
เมื่อออกมาเขาก็พบเพื่อนของเขายืนอยู่ข้าง ๆ ขอทาน หน้าตาของเขาไม่เปลี่ยนแปลงไปนอกจากผมรองทรงที่เปลี่ยนเป็สีขาวและตาสีขาวเท่านั้น เขาอยู่ในชุดจอมยุทธ์สีเทาแบบในหนังจีนสายตากำลังมองไปทั่วรอคอยเขาให้มาหา
"แฮค ๆ" เขาะโเรียกเพื่อนเขาทันที แฮคหันหน้าไปทางต้นเสียงทันที ทว่าเขากับทำหน้าตะลึงที่ไดเ้ห็นสภาพของเขา
"ไอป้อง นี่เหรอสภาพของเอ็ง นี่ถ้าเคลียร์...." เขาเงียบก่อนที่จะหลุดปากออกไป เนื่องจากหากพูดเื่อาชีพลับออกไปเพื่อนเขาอาจจะพบเื่ยุ่งยากก็ได้
ทรินิตี้รีบเดินไปหาเพื่อนของเขาทันที "ไอแฮค พาข้าไปหาไรกินหน่อยดิ เดี๋ยวไปเปิดกล่องกัน" แฮคเมื่อได้ยินก็รีบตอบกลับทันที
"ได้เลยไอเวร ไหนดูซิว่าเองขี้โม้หรือเปล่า" หลังจากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในร้านอาหารขนาดใหญ่ชั้นเดียวที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้ค่อนข้างหรู เขารีบให้มุมนั่งตรงที่ไม่มีคนอื่น ๆ นั่งกัน
ก่อนที่ทั้งทรินิตี้จะได้สั่งของเพื่อนของเขารีบพูดออกมาก่อนว่า"อย่าสั่งของแพงมากนะเว้ย ข้ายังเวลน้อยอยู่ฟามเงินไม่ได้สักเท่าไหร่ต้องเติมเข้ามา เกมแม่งขี้งกชะมัด" ทรินิตี้เมื่อได้ยินก็พยักหน้าแล้วรอเสียงของระบบดังสวน ทว่ากลับไม่มีเสียงใดดังออกมา เขารู้สึกแปลกใจที่ระบบไม่กวนประสาทเขาในวันนี้จึงบอกให้แฮคสั่งอาหารให้แทน
หลังจากนั้นเขาสั่งข้าวข้าหมูไปสองจาน หลังสั่งเสร็จแฮครีบคะยั้นคะยอให้ทรินิตี้หรือปกป้อง รีบนำกล่องออกมาทันที
เขาหยิบกล่องออกมาสองกล่องขนาดเท่าเฝ่ามือ กล่องแรกสีแดงได้จากการเข้าร่วมกินกรรม อีกกล่องหนึ่งสีทองจากการพิชิตร่างจำแลง บอสไลม์ได้สำเร็จเขาได้กล่องสีทองมากล่องเดียวเพราะว่าแม้เขาฆ่าสไลม์ไปถึงหนึ่งล้านตัว แต่เขาฆ่ามันก่อนที่กิจกรรมจะเริ่ม ระบบจึงไม่นับจำนวนนั้นรวมด้วย
แฮคเมื่อเห็นก็ตาลุกวาวทันที"เฮ้ย เอ็งไม่ได้ขี้โม้นี่หว่า" เขาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
ทรินิตี้ก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน "แน่นอนสิ ข้านี่แหละเทพของจริง เดี๋ยวเอ็งรอดูกล่องสีแดง ต้องได้ของดี ๆ แน่" ไม่ปล่อยให้รอช้าเขาจิ้มกดคำสั่งเปิดกล่องทันที กล่องถูกเปิดโดยไม่มีเอฟเฟคใด ๆ เท่ ๆ ออกมาเพราะถูกสกิลไอเทมผ้าคลุมยาจกปกปิดไว้
ท่านได้รับดาบระดับ B ดาบเขี้ยวัลม สภาพเสียหายไม่สามารถใช้งานได้
เขาแชร์ข้อมูลให้แฮคดู แฮคเมื่อเห็นก็หัวเราะทันที "ฮ่า ฮ่า ฮ่า อุตส่าดรอปของระดับสูงที่ออกยากแล้วยังได้ของพังมาอีก ซวยชิพหายเพื่อนข้า"
แฮคมองทรินิตี้ที่จ้องมองของด้วยความดีใจ เขารู้สึกงุนงงทันที
"เอ็งดีใจอะไรวะ" เขาถามด้วยความสงสัย
ทรินิตี้รับตอบกลับทันที"ดีใจที่มันเป็ของที่ข้าใช้ได้นี่สิ อาชีพข้าคืออาชีพขอทานใช้ได้เฉพาะของที่เสียหายไม่สามารถใช้งานได้
" แฮคที่ได้ยินก็ร้อง"หาาาาาาาาาาาาาาาาา ! " ออกมาทันที
"หาอะไรของแก นี่แหละของดี มา ๆ ดูกล่องนี้ดีกว่า" เขาเก็บดาบในช่องเก็บของแล้วหันมาเปิดกล่องสีทองทันที
เสียงประกาศของระบบดังขึ้นทันที คราวนี้ไม่ได้ดังเฉพาะเขาคนเดียวแต่ดังไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์
ประกาศของระบบ : ขอแสดงความยินดีมีผู้เล่นได้รับไอเทมระดับ S โซ่แห่งทาทารัส ประเภทอาวุธค่ะ
สิ้นเสียงของระบบทั้งแฮคและทรินิตี้ะโขึ้นด้วยความดีใจในทันทีโดยไม่สนใจคนรอบข้าง ผู้เล่นรอบข้างที่กำลังตะลึงกับเสียงของระบบหันมามองทั้งสองคนที่กำลังเต้นท่าไก่ย่างอยู่รอบ ๆ โต๊ะ พวกเขาแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะพวกเขาคิดว่าคนที่ได้อาวุธต้องเป็พวกที่เคลียร์เควสระดับสูงของทวีปา อีกทั้งถ้าเป็กล่องของกิจกรรมก็คงไม่ใช่ผู้เล่นที่แต่งตัวด้วยชุดพัง ๆ แบบนี้เป็แน่ และพวกเขาก็ไม่ได้เห็นอาวุธเนื่องจากเมื่อเปิดกล่องเสร็จ อาวุธถูกเก็บเข้าไปในคลังทันทีคงมีเพียงแฮคที่รู้เพราะทรินิตี้แชร์หน้าต่างไอเท็มให้ดูอยู่ด้วย
สักพักเมื่องทั้งคู่รู้ว่าตนกำลังเต้นท่าไก่ย่างอยู่ก็รู้สึกเขินจึงหยุดเต้นแล้วรีบนั่งลงทันที"นอกจากไอเท็มของอาชีพที่ข้าไม่มีความรู้สึกดีใจ ก็มีไอนี่แหละที่ทำให้ข้าดีใจบ้าง" เขาไม่รีรอรีบกดสวมใสทันที
ท่านไม่สามารถสวมใส่ได้เนื่องจากถูกข้อจำกัดของอาชีพ
"........." ทรินิตี้
เสียงที่แ่เบาของระบบแต่ะเืไปทั้งจิตใจของเขาทันที หน้าชา ปากชา ตัวชา เขาชาไปทั้งตัว
"ความเ็ปนี้ เอื๊อกกกก !"
แฮคเมื่อได้เห็นหน้าตาที่เศร้าก็เข้าใจในทันทีว่าเพื่อนตัวเองซวยขนาดไหน
"อย่าบอกนะว่า ที่แกบอกว่าเงื่อนไขอาชีพแกต้องใช้ของพัง แกเลยใส่ไอเทมนี้ไม่ได้นะ"
"....... ใช่" ทรินิตี้ตอบด้วยความเศร้าใจ
แฮครีบลุกขึ้นมาโอบปลอบเพื่อนที่กำลังเสียใจอย่างรุนแรงทันที
"ไม่เป็ไรนะเพื่อนนะ ไม่ว่าเอ็งจะซวยยังไง สิ้นเดือนก็ยังมีใข่และมาม่าเสมอ"
"ไม่เกี่ยวว้อยยยยยยยยยยย ! " เขาะโระบายความอัดอั้นในใจทันที ลูกค้าคนอื่น ๆ หันมามองด้วยความงงที่อยู่ดี ๆ มีไอบ้าสองคนที่เพิ่งเต้นไก่ย่างมานั่งเศร้าใจกันเฉยเลย
"บุญมีแต่กรรมบังเนาะเพื่อนข้า"เขาพยามปลอบใจ
"งั้นเอาไปขาย" ทรินิตี้
"โดนดักปล้นจนกว่าจะดรอป"แฮค
"เอาไปทำให้พัง"ทรินิตี้
"เอ็งจะเอาอาวุธระดับ S ที่ไหนมาทำให้มันพัง"แฮค
"งั้นให้เอ็ง"ทรินิตี้
"เย้ ! "แฮคส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ
"ข้าล้อเล่นโว๊ย" ทรินิตี้ยิ้มหยอกล้อเพื่อนของเขา
"งั้นเอ็งไปลองหย่อนในบ่อน้ำอธิษฐานดู มันจะสุ่มไอเทมตามที่เอ็งอยากได้ ระดับต่ำกว่าไม่เกินสองระดับหรือสูงกว่าไม่เกินหนึ่งระดับ" แฮคพูดแนะนำไปเล่น ๆ โดยไม่คิดว่าเขาจะทำจริง ๆ
"เยี่ยมเราไปกัน" ทรินิตี้ตอบกลับทันทีโดยไม่คิดอะไร เพราะความมั่นใจในดวงของตัวเอง
"......." เขานั่งอึ้งไม่คิดว่าเพื่อนของเขาจะทำจริง ๆ
หลังจากอาหารมาเสริฟทั้งคู่ก็นั่งกินโดยที่แฮคคอยพูดเปลี่ยนใจให้ทรินิตี้ไม่นำไปหย่อนลงบ่อน้ำอธิษฐาน ทว่าทรินิตี้หาสนใจไม่ เขานั่งหาข้อมูลว่าบ่อน้ำนั่นมีจริงหรือไม่ เมื่อกินเสร็จเขาทั้งคู่ก็เดินทางไปหาบ่อน้ำทันที
477
