ตอนที่19 นี่โตแล้วเหรอ
[ติ้ง!ระบบตรวจพบว่าพลังงานแมวของโฮสต์ถึงกำหนดแล้ว ้ายกระดับการเติบโตหรือไม่]
“จัดไปเหมี้ยว!”
[กำลังยกระดับการเติบโตโฮสต์จะหลับไปสักพักเริ่มใน...]
ยังไม่ทันสิ้นเสียงระบบแมวน้อยก็หลับไปในทันทีทิ้งตัวลงนอนกับพื้นราวกับแมวที่ถ่านหมด ผ่านไปสักพักแมวน้อยถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง
เขาพบว่ากระบวนการเติบโตนั้นผ่านไปเร็วมากนาฬิกาบนห้องก็เพิ่งผ่านไปไม่กี่นาทีเท่านั้น ไม่มีความเ็ปหรือขับของเสียอะไรออกมา
“เออ ตกลงฉันเติบโตขึ้นแล้วใช่ไหม” แมวน้อยเริ่มสำรวจตัวเองหมุนตัววนไปมาสำรวจหางที่เหมือนจะยาวขึ้นมาหน่อย ขนที่มากขึ้นสีชัดเจนขึ้นและขนาดตัวก็โตขึ้นมั้งนะ
“นี่โตแล้วเหรอ” แมวน้อยถึงกับสงสัยเพราะเขาคาดหวังว่าจะได้เป็แมวที่โตเต็มวันแข็งแรงและสู้ได้แม้แต่กับซอมบี้หรือเอาชนะคาร่าได้เลยด้วยซ้ำเพื่อที่จะได้หลุดจากการเป็สัตว์เลี้ยงและกลายเป็เข้านายของเธอ
“เกิดเป็แมวต้องได้เป็เ้านายส่วนคนเลี้ยงเป็แค่ทาสพอไม่อย่างนั้นจะเสียชาติเกิด”แมวน้อยคิดสโลแกนไว้ตั้งนานแล้วแต่ก็ไม่มีโอกาสใช้งาน ใครใช้ให้คาร่าแข็งแกร่งขนาดนั้นกัน
[ติ้ง!โฮสต์พัฒนาสำเร็จ จากลูกแมวส้มแรกเกิดกลายเป็แมวส้มน้อย]
“บ้าจริงมันก็ไม่ได้ต่างกันเลยก็ยังเป็แมวน้อยอยู่ดี”แมวน้อยมองบน
“ระบบถามได้ไหมแล้วในระดับการเติบโตต่อไปคืออะไร?”
[ติ้ง! ระดับของโฮสต์ไม่เพียงพอในการเข้าถึงข้อมูล]
“มุกเดิม” แมวน้อยไม่สนใจจะถามอีกเพราะถามไประบบก็ไม่ตอบอยู่ดี แต่แมวน้อยก็พอจะคาดเดาได้บ้างการเติบโตก็คงจะคล้ายกับคนนั่นแหละจากทารกไปเป็เด็กแล้วก็วัยรุ่นก่อนจะเป็ผู้ใหญ่
แมวน้อยเองก็คงไม่ต่างกันมากนักหรอก
“ตรวจสอบดูก่อนมีอะไรเปลี่ยนแปลงไหม”
[ค่าสถานะ]
ชื่อ : ชาเย็น
การเติบโต : แมวส้มน้อย(แมวเด็ก)
พลังงานแมว : 0/100
ทักษะที่มี : 12 ทักษะ
- เขี้ยวโลหิต ระดับเริ่มต้น(0/100)
- กรงเล็บห้าแถว ระดับกลาง (190/500)
- ป้องกันกายภาพ ระดับกลาง (100/500)
- ความทนทาน ระดับกลาง (45/500)
- ต้านทานไฟ ระดับเริ่มต้น (25/100)
- ต้านทานไฟฟ้าระดับเริ่มต้น (39/500)
- การฟื้นฟูร่างกาย ระดับกลาง(10/500)
- ปกปิดตัวตน ระดับเริ่มต้น (73/100)
- ประเมิน ระดับกลาง (99/500)
- สัญชาตญาณสัตว์ป่า ระดับกลาง (220/500)
- แมวตะกละ ระดับกลาง (25/500)
- กระเป๋ามิติหน้าท้องแมว ระดับกลาง (0/500)
หมายเหตุ : โฮสต์กลายเป็แมวน้อยแล้วแต่ก็ยังอ่อนแออยู่ดี
“ฉันรู้แล้วว่าตัวเองอ่อนแอ”แมวน้อยตอบกลับ แต่ไม่เก็บมาคิดมาก เพราะยังไงระบบก็ชอบทิ้งข้อความเหน็บแนมความอ่อนแอของเขาอยู่แล้ว
“อืมที่จริงก็ใช่ว่าจะไม่เปลี่ยนไปเลยซะทีเดียว ถ้าก่อนหน้านั้นประเมินพลังของตัวเองไว้ที่สิบตอนนี้พลังของฉันน่าจะอยู่ที่หนึ่งร้อย”
เรียกว่าตอนนี้แมวน้อยแข็งแกร่งขึ้นเป็สิบเท่า
“ฉันจะจัดการซอมบี้ทั่วไปได้หรือยังนะน่าจะได้แล้วแหละ แต่ต้องเป็ตอนกลางวันที่เคลื่อนไหวช้า ๆ แบบนั้นน่าจะไม่มีปัญหา”
แมวน้อยประเมินพลังของตัวเองโดยเฉพาะถ้าต้องต่อสู้กับซอมบี้
ในตอนกลางวันซอมบี้ธรรมดาค่อนข้างอ่อนแอคนธรรมดาก็สามารถจัดการมันได้ ส่วนในตอนกลางคืนพวกมันดุร้ายมาก อันตรายขึ้นด้วยอย่างน้อยๆ ก็สองเท่าของซอมบี้ทั่วไปในตอนกลางวัน
เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะสู้ได้ไหม แต่ทั้งหมดนี้ก็เป็แค่การคาดเดาของแมวน้อยเพราะว่ายังไม่เคยต่อสู้จริง ๆ เลย
“โครก...”
เสียงท้องของแมวน้อยร้องขึ้นมาอีกครั้งแม้จะเติบโตขึ้น แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้หายจากความหิวได้ กลับกันเขายิ่งหิวมากกว่าเดิมเพราะว่าร่างกาย้าพลังงานมากขึ้น
“เอาล่ะได้เวลาออกไปดูด้านนอกแล้ว”แมวน้อยก้าวเท้าออกจากห้องอย่างมั่นใจ
...
“แฮก ๆ ๆ นี่มันบ้าอะไรกันว่ะพวกแกจะมาไล่กัดฉันทำไม” แมวน้อยวิ่งหนีไปตามตรอกซอกซอยด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ด้านหลังเขามีสุนัขสามตัวไล่ล่าเขา ตัวแรกเป็สุนัขขี้เรื้อนตัวที่สองเป็สุนัขสภาพหิวโซ และตัวสุดท้ายหัวโจกเลย เป็สุนัขชิวาว่าที่ขนติดพันกันเป็ก้อนจากความสรกปก
ไม่ว่าพวกมันจะอยู่ในสภาพไหนแต่ทุกตัวหิวกันจนเป็บ้าไปหมดแล้ว แมวน้อยพึ่งจะลงจากบันไดหนีไฟไปที่ซอยด้านหลังของอาคารห้องพักก็เจอเข้ากับเ้าพวกนี้ที่คุ้ยหาอาหารกันอยู่ก็เลยทักทายพวกมันไปแค่คำเดียวว่า “เฮ้!”เพียงเท่านั้นแหละพวกนี้ก็วิ่งไล่กัดเขาจนเหมือนเป็บ้า
แม้แต่หมาจรจัดยังอดอยาก แล้วฉันจะหาอะไรกินได้ไหมเนี่ย
“โฮกกก! ๆ ๆ”
สุนัขสามตัววิ่งไล่กันซ้ายขวาอย่างไม่ลดละมันตัดสินใจกันแล้วว่าแมวน้อยคือมื้ออาหารของพวกมัน
การเห่าของพวกมันผสานเสียงกัน ก่อนจะแยกกันปิดล้อมทางหนีจนสุดท้ายแมวน้อยต้องวิ่งหนีเข้าไปในซอยหลังชนกำแพงไม่มีทางให้ไปต่อ
“หึ ที่แท้ที่นี่ถิ่นพวกแกสินะ ถึงล่อฉันมาที่นี่ได้”
“โฮง ๆ ๆ” ชิวาว่าตัวน้อยก้าวออกมาด้านหน้ามันอยากจะเปิดก่อน เพราะนาน ๆ จะเจอคู่ต่อสู้เล็ก ๆ อย่างไรซะมันก็เป็ลูกพี่ดังนั้นต้องแสดงพลังให้ลูกน้องเห็น
“แฮร่ๆ” ชิวาว่าย่อตัวต่ำและข่มขี่ มันคิดว่าแมวน้อยจะต้องพองขนงอตัวสู้อย่างสิ้นหวัง แต่ไม่เลย แมวน้อยกลับยืนขึ้นสองขา ก่อนจะตบเข้าที่หน้าของชิวาว่าน้อยอย่างไม่เกรงกลัว
“เอ๋ง ๆ ๆ” ชิวาว่าน้อยร้องโหยหวนด้วยความเ็ปแถมยังกลิ้งตัวไปอีกสองตลบจนกลับไปอยู่ด้านหลังสุนัขตัวใหญ่สองตัว
“เชี่ยเล่นเว่อไปหรือเปล่า ฉันแค่ตบเบาๆ เท่านั้นเอง ปากกล้าแต่ใจป๊อดนี่หว่าเหมี้ยว” แมวน้อยเยาะเย้ยถากถาง
และเหมือนหัวหน้าชิวาว่าจะเข้าใจด้วย
“โฮ่ง ๆ” ชิวาว่าหันไปเห่าใส่สุนัขตัวใหญ่สองตัวอย่างโมโห
“แกจะบอกว่าพวกมันไม่ปกป้องแกอย่างนั้นเหรอแกห้าวเองนะ หืม จะเล่นหมาหมู่เหรอ ก็เอาสิ หนีแทบตายเพราะไม่อยากมีเื่แต่พวกแกเป็ฝ่ายหาเื่เองนะ” แมวน้อยหมดความอดทนแล้ว
ที่ไม่สู้เพราะหิวและอยากหาอะไรกินมากกว่าแต่พวกนี้ไล่ไม่เลิกอย่างนั้นก็ต้องสั่งสอนกันหน่อย ส่วนจะกินเหรอไม่ดีกว่าแมวอย่างเขากินแค่หนูก็พอ ส่วนเนื้อหมาขอผ่านล่ะ
“โฮ่ง(ลุยเลย)” ชิวาว่าสั่งการทันทีแต่มันไม่สู้ด้วย ยืนส่งเสียงเชียร์จากด้านหลัง
“โฮ่ง ๆ (เ้าตัวเล็กนอนให้กินซะดีๆ)”
“แฮร่...(แกไม่รอดแน่)”
สุนัขสองตัวพุ่งเข้ามาจากทางซ้ายและขวาถึงจะอดอยากแค่ไหน แต่สัญชาตญาณการล่าก็ยังชัดเจนอยู่ พวกมันเข้าทางซ้ายและทางขวาพุ่งเข้ามาพร้อมกัน
แต่มันกลับไม่คิดว่าแมวตัวน้อยที่พวกมันเจอแท้จริงแล้วไม่ใช่แมวธรรมดา แต่เป็ผู้ใหญ่ในร่างแมว
“หึ” แมวน้อยะโถอยหลังในทันที จนสุนัขตัวใหญ่ทั้งสองตัวหัวโขกกันร้องเอ๋งๆ
“เอาล่ะ เอาให้จบม้วนเดียวเลย”แมวน้อยพุ่งเข้าไปจัดการสุนัขตัวใหญ่สองตัวก่อนด้วยกระบวนท่าหมัดแมวสามสิบสองท่าจากวัดป่าซึ่งแมวน้อยก็มั่วเอา
แต่การโจมตีของแมวน้อยโดยที่ไม่ได้ใช้ทักษะก็ทุบตีจนสุนัขตัวโตสองตัวหมอบกับพื้นหมดสภาพ
ชิวาว่าน้อยมองด้วยดวงตาที่เบิกกว้างถอยหลังขาสั่นด้วยความกลัว
“เอาล่ะ แกหัวโจกสินะต้องสั่งสอนให้หนัก ๆ” แมวน้อยก้าวเข้าไปด้วยท่าทางดุดันก่อนจะลองหยอกเบา ๆทำท่าจะโจมตี
“เอ๋ง ๆ ๆ” ชิวาว่าน้อยก็กลัวจนหางหด หันหลังวิ่งจนสะดุดขาตัวเองล้มแต่ก็ยังวิ่งต่อไม่คิดชีวิต
“เหอะ แค่นี้ก็กลัว...หืม คนมา”แมวน้อยกำลังเยาะเย้ย แต่แล้วก็มีคนเข้ามาขวางซอยไว้
พวกที่มามีด้วยกันสามคน คนหนึ่งถือเชือกอีกคนถือกระสอบ สุดท้ายถือไม้ หนึ่งในคนที่ถือไม้ฟาดเข้าใส่ชิวาว่าน้อยที่วิ่งออกไปอย่างไม่ทันระวังจนกระเด็นกลับมาและสลบไป
แมวน้อยรีบมุดเข้าไปหลบแถวถังขยะใกล้ๆ และแอบดู
“ฮ่า ๆ ไม่คิดเลยว่าจะจับมาง่าย ๆแบบนี้” ชายถือไม้กล่าว
“ลูกพี่ตรงนั้นมีอีกสองตัว มันนอนสลบอยู่”ชายถือถุงกล่าว
“มันน่าจะหมดแรงเพราะหิวแต่ไม่ต้องห่วงพวกมันจะไม่ทรมาณแล้ว”
“เหยินแกไปจับพวกมันใส่กระสอบดำแกไปช่วยมันด้วย”
ทั้งสามคนราวกับพวกขอทาน เข้ามาจับสุนัขทั้งสามตัวใส่กระสอบและลากออกไป
คนถือไม้ก็คือลูกพี่คนถือกระสอบคือเหยินส่วนคนสุดท้ายคือดำ พวกนี้เรียกชื่อกันตามลักษณะง่าย ๆของอีกฝ่าย ซึ่งก็ดูจะเคยชินกับการล่าสุนัขแบบนี้แล้ว
[ประเมิน : ชื่อ หัวหน้า มนุษย์ธรรมดา ขอทานร่างกายอ่อนแอ แต่ยังอันตรายบ้างสำหรับโฮสต์]
[ประเมิน : ชื่อ เหยิน มนุษย์ธรรมดา ขอทานร่างกายอ่อนแอ แต่ยังอันตรายบ้างสำหรับโฮสต์]
[ประเมิน : ชื่อ ดำ มนุษย์ธรรมดา ขอทานร่างกายอ่อนแอ แต่ยังอันตรายบ้างสำหรับโฮสต์]
ไม่รู้ระบบเป็อะไรราวกับว่าพวกนี้สามคนไม่มีความแตกต่างกันจึงเปลี่ยนแค่ชื่อแล้วแสดงข้อความประเมินแบบง่ายๆ
“หรือว่าพวกนี้มันกากจริง” แมวน้อยระแวงเล็กน้อย
“ช่างเถอะ”
เขาไม่ได้สนใจ แม้จะเป็ขอทานแต่ก็เป็มนุษย์ผู้ใหญ่นะ แถมยังไม่มีเหตุผลอะไรต้องไปช่วยอีก
[ติ้ง! ภารกิจระบบ : ช่วยชีวิตสุนัขที่ถูกจับตัวไป รางวัล สุนัขหนึ่งตัวที่ช่วยได้จะได้รับ100 แต้มค่าประสบการณ์และ 2 พลังงานแมว]
“ระบบแกตั้งใจสินะ” แมวน้อยพ่นลมหายใจออกอย่างไม่พอใจแต่ตอนนี้ก็จำใจต้องไปช่วยแล้ว จะบ้าเหรอจะให้ทิ้งค่าประสบการณ์ได้ยังไงโดยเฉพาะแต้มพลังงานแมว 2 แต้มนั้น
มันเท่ากับน้ำยาพลังงาน 2 หลอดเลยนะแถมน้ำยาพลังงานน่าจะเป็ของที่หาไม่ได้อีกแล้วมั้ง
แมวน้อยออกจากที่ซ่อนและแอบติดตามคนพวกนั้น
7K
