หยางซินซินหันหลังกลับมา พบว่าคนขับรถที่พาตัวเธอและสัมภาระจากสนามบินเคลื่อนตัวออกไปเรียบร้อยแล้ว ยังไม่ทันได้ขอบคุณเลย แต่ความคิดนั้นก็ถูกเบี่ยงเบนความสนใจไปโดยสาวรับใช้ที่นำเธอเข้าสู่คฤหาสน์แสงแดดฤดูร้อน
ความโอ่อ่า ของโถงคฤหาสน์ ทำให้ใจเธอฝ่อ ทั้งชีวิตที่โตมาเธอยังไม่เคยมีโอกาสที่ได้เหยียบย่างเข้ามายังสถานที่ที่ดูสวยงาม หรูหรา สว่างไสวไปด้วยโคมไฟคริสตัลใหญ่ั์ที่เปล่งแสงอยู่กลางเพดานสูง บันไดสูงกว้างตรงหน้า เมื่อเดินขึ้นมาถึงชั้นพัก บันไดถูกแยกเป็สองฝั่งซ้ายและขวา ดูเหมือนว่าชั้นสองของฝั่งซ้ายและฝั่งขวาจะแยกจากกันเด็ดขาด แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นไปที่ชั้นบนซึ่งเป็ชั้นสามพบว่าทั้งชั้นนั้นเชื่อมติดกันทั้งสองฝั่ง แต่แปลกที่จากจุดนี้ไม่เห็นมีทางขึ้นไปยังชั้นบนเลย คฤหาสน์ใหญ่อาจมีทางส่วนตัวเฉพาะของเ้าของบ้านก็เป็ไปได้นั่นคือความคิดของหยางซินซินในตอนนี้
สาวรับใช้หันมาเห็นท่าทางหันรีหันขวาง มองซ้ายมองขวาของเธอ ก็เข้าใจและไม่ได้หัวเราะขบขันใด ๆ กับการทำตัวเหลอหลาของหยางซินซิน เนื่องจากตอนที่เธอเข้ามายังคฤหาสน์แสงแดดฤดูร้อนนี้ในวันแรก ก็มีอาการเช่นเดียวกันกับหญิงสาวตรงหน้าเป็ความตกตะลึงนั่นเอง
คุณซินซินคะ ชั้นสองฝั่งซ้ายเป็พื้นที่ห้องพักสำหรับแขกผู้หญิง คุณซินซินชอบห้องไหนสามารถเลือกได้เลยนะคะ
หยางซินซินมองไปยังฝั่งซ้ายมีที่พักทั้งหมด 5 ห้อง ภายในประดับตกแต่งเป็รูปแบบคล้ายกัน ภายในห้องแบ่งเป็ห้องนั่งเล่น ห้องนอน ห้องน้ำ เปิดประตูเข้ามาจะถึงห้องนั่งเล่นก่อนที่มีโซฟานุ่มตัวใหญ่สำหรับดูทีวี มุมใกล้หน้าต่างมีโต๊ะทำงานพร้อมเก้าอี้นั่งที่ดูสบายตัว รวมทั้งมีตู้เย็นขนาดเล็กสำหรับแช่เครื่องดื่มไว้พร้อม
ผ่านประตูห้องนั่งเล่นก็เป็ห้องนอน ที่เหมาะแก่การพักผ่อนนอนหลับอย่างแท้จริง แสงไฟสลัวชวนให้บรรยากาศเหมาะแก่การนอนเป็อย่างยิ่ง เหมือนผนังห้องจะบุด้วยวัสดุเก็บเสียง ทำให้เสียงภายนอกไม่สามารถรบกวนคนในห้องได้เลยภายหลังปิดประตูแล้ว เตียงนอนขนาดใหญ่กว่า King Size ตัวที่นอนหนานุ่ม แต่ไม่อ่อนยวบจนทำให้ปวดหลัง มีโต๊ะเครื่องแป้ง ตู้เสื้อผ้าที่เข้าชุดกันกับการตกแต่งภายในห้องอย่างสวยงาม
ห้องน้ำภายในห้องนอนที่กว้างขวางแบ่งพื้นที่เปียกและแห้งชัดเจน และมีอ่างอาบน้ำที่มีน้ำวนคอยนวดผ่อนคลายได้อีกด้วย
คนอื่นอาจจะคิดว่าแค่นี้ก็ตื่นใไปได้ โรงแรมหรู ๆ บริการดีดีก็มีแบบนี้ แต่หยางซินซินนับแต่เด็กจนปัจจุบันไม่มีโอกาสที่จะได้ััสิ่งเหล่านี้แม้แต่ครั้งเดียว ตอนเด็กอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แม้จะไม่ได้อัตคัดอย่างสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอื่น แต่ก็ได้รับเท่าที่ควรจะได้รับตามอัตภาพ ตอนโตจบทำงานก็ดูแลได้เพียงตัวเองกับส่งเงินช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เธอเติบโตมา เพื่อส่งต่อให้กับรุ่นน้อง ๆ ที่จะได้รับโอกาสที่ดีขึ้นเหมือนกัน ไม่มีเงินเหลือพอที่จะฟุ่มเฟือยไปกับสิ่งอื่นที่เกินกำลังเงินในกระเป๋าของเธอ
“ขอบคุณนะคะ” หญิงสาววอึกอักจะเรียกอีกฝ่ายก็ไม่รู้ว่าจะเรียกอย่างไร
“คุณซินซิน เรียกเสี่ยวอี้เถอะค่ะ ่ที่คุณซินซินอยู่ที่นี่ มีสิ่งใดขาดเหลือ หรือ้าเพิ่ม สามารถแจ้งเสี่ยวอี้ได้เลยนะคะ เลขาจางมอบหมายให้เสี่ยวอี้คอยดูแลคุณค่ะ”
“ได้ค่ะ ต่อไปนี้รบกวนด้วยนะคะ”
“ยินดีค่ะ ถ้าคุณซินซินมีเื่ด่วน หรือ้าเรียกหา สามารถกด 0 จากโทรศัพท์ในห้องได้เลยนะคะ เสี่ยวอี้ไม่รบกวนเวลาคุณซินซินพักผ่อนแล้วนะคะ”
หลังจากเสี่ยวอี้ไปแล้ว หยางซินซินมีเวลาเป็ของตัวเอง เปิดกระเป๋าเดินทางนำสัมภาระมาจัดเข้าตู้อย่างเรียบร้อย ชำระร่างกายที่เหนื่อยล้ามาแล้วทั้งวัน เพียงแค่ล้มตัวลงนอนก็เข้าสู่ห้วงนิทรารมย์
ชั้นสาม คฤหาสน์แสงแดดฤดูร้อน
“คุณชายครับ คุณซินซินเข้าห้องพักผ่อนเรียบร้อยแล้วครับ ผมจัดเสี่ยวอี้ให้คอยดูแลอำนวยความสะดวกให้เธอ”
จางซื่อมองไปยังเ้านายโดยตรงของเขา มู่หรงเทียนอยู่ในชุดคลุมเตรียมอาบน้ำ พยักหน้ารับทราบการรายงาน ในมือถือของเขาถือถ้วยกาแฟหอมกรุ่น จิบเบา ๆ ให้ประสาทตื่นตัวเพราะงานของเขายังมีเื่ที่ต้องสะสางอีกสักพัก สายตาของมู่หรงเทียนมองนิ่งไปนอกหน้าต่างอย่างใช้ความคิด
“ใครเป็คนขับรถมาส่งซินซิน” คำถามของเ้านายทำให้จางซื่อเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ เพราะว่ารถที่มาส่งก็เป็รถของบริษัทในเครือตระกูลมู่หรง หรือจะมีอะไรผิดปกติ หลังจากที่จางซื่อพยายามทวนความทรงจำเมื่อสักครู่ของตน
“ขอโทษครับคุณชาย ไม่ทราบเหมือนกันครับ เหมือนว่าพอส่งคุณซินซินแล้วคนขับก็ขับรถออกไปเลยครับ”
“ถ้าคุณชาย้าทราบว่าเป็ใคร ผมตรวจสอบให้ครับ”
“ช่างเถอะ ไม่ได้รีบร้อน ไปพักผ่อนได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยมารายงาน” ก่อนหน้านี้มู่หรงเทียนมองจากหน้าต่างบานนี้ เห็นรถคันนั้นหลังออกจากคฤหาสน์แสงแดดฤดูร้อนแล้ว เลี้ยวเข้าไปโซนด้านในของพื้นที่ตระกูลมู่หรง ไม่ได้ขับกลับออกไปเหมือนดังปกติจึงทำให้เขานึกสงสัยขึ้นมา
คืนนั้น
เสียงขยับตัวที่ดังขึ้นข้างกาย ทำให้หญิงสาวที่ทอดกายอยู่บนที่นอนรู้สึกตัว ปรือขนตางอนยาวช้า ๆ แต่สายตายังพร่าเลือนเห็นเพียงเงาด้านหลังร่างของบุรุษสูงใหญ่ที่ลำตัว่บนมีมัดกล้ามแน่นไร้ส่วนเกินเปลือยเปล่ายันกายเตรียมลุกขึ้นจากตำแหน่งด้านข้างตัวเธอ
เธอพยายามเค้นเสียงออกจากลำคออย่างลำบากถามเขาด้วยเสียงแหบแห้งออกไปว่า "คุณเป็ใคร"
บุรุษผู้นั้นเหมือนจะชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้หันกลับมาและยังคงเตรียมที่จะลุกขึ้นยืนเช่นเดิม
"หยุดเดี๋ยวนี้!" เธอรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีนอกจากะโแล้วหญิงสาวรีบกระเด้งตัวขึ้นจากที่นอน แล้วเอื้อมมือไปข้างหน้าสุดแขนเพื่อที่จะคว้าตัวเขาไว้ว่าเป็ใคร
ปรากฏว่าไม่ทันการ การกระทำของเธอยังช้ากว่าเขาในเสี้ยววินาทีเธอจึงคว้าได้แต่ความว่างเปล่าในอากาศ
เมื่อไม่มีที่ยึดเกาะ ความวูบก็บังเกิด หญิงสาวพยายามตะกายอยู่ในอากาศก่อนที่ล้มกระแทกเตียงอย่างสิ้นหวัง
โอ๊ย! เสียงะโดังขึ้น เธอสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกขึ้นมานั่ง เหงื่อซึมบนไรผม ตามใบหน้าและลำคอ หันไปมองผ้าปูเตียง หมอนตำแหน่งด้านข้างที่นอนของเธอ
"เรียบ ไม่มีรอยยับ" หญิงสาวขมวดคิ้ว เธอลูบมือลงบนผ้าปูที่นอน เพื่อััอุณหภูมิ ปรากฏว่าเตียงตำแหน่งดังกล่าวเย็น ไม่มีไออุ่นหรือหลักฐานอันใดว่าเคยมีคนอยู่ตรงนี้
“อีกแล้ว ฝันแบบนี้อีกแล้ว” หยางซินซินนั่งกอดเข่าตนเองบนเตียง ปรับลมหายใจตนเองให้ช้าลง นั่งพักได้สักครู่ชีพจรที่เต้นเร็วรัว ราวกับตีกลองจังหวะร็อก ก็ผ่อนคลายลงเป็เหมือนฟังดนตรีเบา ๆ
หยางซินซินกระพริบตา เพื่อปรับให้ชินกับสภาพแสงในห้อง ตอนนี้ดวงอาทิตย์ยังไม่ออกมาทักทาย มีแต่แสงจันทร์รำไรลอดผ่านม่านโปร่งบางของหน้าต่างเข้ามา นาฬิกาบนผนังบอกเวลา เข็มสั้นชี้เลข 3 เข็มยาวชี้เลข 12
“ยังมีเวลาอีกหน่อย” เธอเลื่อนตัวลงกลับเข้าไปอยู่ในผ้าห่มนวม กระชับเข้ากับร่างห่มคลุมั้แ่ต้นคอลงไป กลับไปนับแกะสร้างสมาธิกล่อมตัวเองให้ปิดตาลงอีกครั้ง
อีกด้านหนึ่ง
“คุณชายครับ คุณชายใหญ่มู่หรงเซียวเป็คนขับรถที่มาส่งคุณซินซินวันนี้ เนื่องจากลูกน้องที่ได้รับมอบหมายภรรยาเข้าโรงพยาบาลคลอด เลยรบกวนคุณชายใหญ่เพราะเห็นว่าปลายทางเป็คฤหาสน์เราครับ”
แม้คุณชายจะให้เขามาตอบพรุ่งนี้แต่เ้านายยังไม่นอนเขาจะกล้ากลับไปพักผ่อนได้อย่างไร
มู่หรงเทียนพยักหน้ารับรู้ เขาขยับนิ้วเรียวยาวทั้งห้าเคาะสลับไปมาเรื่อย ๆ ตกอยู่ในภวังค์แห่งความคิด
ตอนเช้า คฤหาสน์แสงแดดฤดูร้อน
แสงอาทิตย์ส่องแสงยามเช้าออกมาทักทายคนในคฤหาสน์ เผยให้เห็นความสวนงามของสิ่งแวดล้อมภายนอกของคฤหาสน์แสงแดดฤดูร้อนแห่งนี้ที่ถูกความมืดปิดบังไว้เมื่อคืน
หยางซินซินมองออกนอกหน้าต่างรับอากาศบริสุทธิ์และสดชื่นตรงหน้า สูดหายใจเ้าออกลึกหลาย ๆ ครั้ง รับเอาอากาศเข้าเต็มปอด ช่วยกลไกการแลกเปลี่ยนในร่างกาย ทำให้กระชุ่มกระชวยแต่เช้า
ใช้เวลาไม่นานเธอก็จัดการกับร่างกายเรียบร้อย อยู่ในชุดลำลองทะมัดทะแมง วันนี้เป็วันหยุดเสาร์อาทิตย์ ต้องขอบคุณคนจัดตารางเดินทางที่ให้เธอมีเวลาพักผ่อนและปรับตัว
เปิดประตูห้องออกมาเห็นเสี่ยวอี้กำลังเดินขึ้นบันไดขั้นสุดท้ายมาพอดี
“คุณซินซินคะ อีกสักครู่อาหารเช้าถึงจะเสร็จ คุณซินซินไปเดินเล่นก่อนนะคะ เดี๋ยวเสี่ยวอี้ไปเรียกคุณเองค่ะ”
“ไม่เป็ไรค่ะ มีอะไรพอให้ฉันช่วยไหมคะ”
“ไม่เป็ไรเลยค่ะ มีแม่ครัวคอยดูแลและฉันอยู่ช่วยแล้วค่ะ” เสร็จแล้วเสี่ยวอี้ก็ดันหลังซินซินให้ลงบันได และส่งเธอไปทางประตูด้านข้างที่ต่อกับสวนของคฤหาสน์นี้
หยางซินซินหันกลับไปมองประตูบานสวยที่ปิดลง หันกลับมาทางสวน เต็มไปด้วยสีเขียวขจีสบายตา ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น เส้นทางเดินปูด้วยแผ่นหินสีขาวที่ผ่านการดูแลอย่างดี ทอดยาวไปไกลแต่ไม่รู้ว่าสิ้นสุดที่ไหน เธอคงได้แต่เดินไปลองดูเท่านั้น
เธอเดินแกว่งแขนออกกำลัง ไปตามเส้นทางเรื่อย ๆ ผ่านอุโมงค์ต้นไม้ที่มีต้นไม้ห้อยระย้าดังม่านตามธรรมชาติแซมด้วยดอกไม้ดอกเล็กหลายสี แต่ละดอกมีสีสันสะดุดตา
สุดปลายทางของเส้นทางนี้เป็บึงน้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ ไอบางๆ คล้ายหมอกทำให้บึงน้ำนี้งดงาม ผิวน้ำนิ่ง สรรพเสียงรอบตัวเงียบงันเหมือนกำลังเฝ้ารอคอยอะไรบางอย่าง
หยางซินซิน กางแขน สูดหายใจเข้าสุดตัว ดื่มด่ำบรรยากาศสวยงามที่น่าหลงใหลตรงหน้า ไม่ได้สนใจสิ่งแวดล้อมรอบตัว
“คุณซินซิน” เสียงเรียกที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด ทำให้หยางซินซินที่สติหลุดวงโคจรโลกออกไปเมื่อสักครู่ ถูกกระชากกลับมา ความใทำให้การเคลื่อนไหวแขนขาพันกันยุ่ง เท้าที่ยืนอยู่ก็ลื่นไถลพาเธอจะล้มลงไปยังท้องน้ำข้างหน้า มือและแขนสองข้างพยายามไขว่คว้าหาที่เกาะยึด แต่ว่าเหมือนจะมีแต่อากาศว่างเปล่าที่จับต้องไม่ได้นะ
แย่ละสิทีนี้ทำยังไงดี??
6K
